The Horus Heresy — Boeggn

The Horus Heresy 16: Age of Darkness

Thu, 17 Dec 2015 19:35:16 +0100

Christian Dunn (editor), Graham McNeill, James Swallow, Nick Kyme, John French, Chris Wraight, Gav Thorpe, Dan Abnett, Rob Sanders, Aaron Dembski-Bowden The Black Library, 2011, 416 blz.

Het is al geleden van 15 april 2013 dat ik nog een Horus Heresy-boek gelezen had. Dat is veel meer dan twee jaar geleden, en ik kan dat eigenlijk niet goed geloven, dat de tijd zo rap voorbijvliegt.

Boek zestien ondertussen, en het is een verhalenbundel. Met negen verhalen, door Usual Suspects Graham McNeill, James Swallow, Dan Abnett en een resem andere.

Niets dat het grotere verhaal echt doet vooruit gaan, wel wat vignetten die gaatjes opvullen: wat gebeurt er met gewone mensen (’the smallfolk’, zoals George R.R. Martin zou zeggen) terwijl rond hen halfgoden vechten en hele werelden vergaan? Wat gebeurt er met achtergebleven soldaten van een legioen dat buiten hun wil en weten om één van de Schlechte Legioenen geworden is? Wat doet het met een schrijver die de enige is die weet wat er gebeurd is, maar dat vriend noch vijand eigenlijk wil dat dat uitkomt?

Een paar zeer goede stukken (The Iron Within van Rob Sanders, The Last Remembrancer door John French, Little Horus door Dan Abnett), een paar mindere, allemaal samen: gho ja.

Ik was er een beetje uit, en een bundel is ideaal om er weer in te raken, denk ik. Dat ik van overal een beetje gelezen heb: Raven Guard, Dark Angels, Horus Aximand, Thousand Sons, Iron Warrior, (zucht) wat Ultramarines, en (hoera!) een eerste echte blik op Salamanders.

Op naar de volgende boeken, mijn gedacht.

The Horus Heresy 15: Prospero Burns

Mon, 15 Apr 2013 22:44:59 +0100

Dan Abnett The Black Library, 2010, 444 blz.

Er zijn geen wolven op Fenris.

De reviews op Amazon zijn meer dan anders verdeeld: 33% vijf sterren, 24% vier, 12% drie, 14% twee, 16% één ster. Een goed teken, denk ik: door de band lijken de Warhammer-boeken voor tieners geschreven – weinigdimensionale karakters (behalve als er een chaos-dimensie aan zit, ah hah hah); rechttoe-rechtaan-verhalen, min of meer hetzelfde stramien, fascisten tegen fascisten. Verdeelde reviews is verwarring, en dus goed, denk ik. En Abnett heeft nog geen faramineus slechte boeken geschreven dat ik weet.

En dan zie ik de cover van het boek, en zucht ik. Jongens toch.

En dan lees ik de blurb, en zucht ik nog veel dieper:

The Emperor is enraged. Primarch Magnus the Red, of the Thousand Sons Legion, has made a catastrophic mistake that endangers the safety of Terra. With no other choice, the Emperor charges Leman Russ, Primarch of the Space Wolves, with the apprehension of his brother from the Thousand Sons home world of Prospero. This planet of sorcerers will not be easy to overcome, but Russ and his Space Wolves are not easily deterred. With wrath in his heart, Russ is determined to bring Magnus to justice and cause the fall of Prospero.

...maar! Zuchten waren helemaal niet nodig!

Dit blijkt gewoon een soort psychologische thriller te zijn, met in de hoofdrol de oudere academicus Kasper Hawser (en ja, de naam wil zeggen wat ik meteen dacht dat hij wou zeggen, en ja, dat is relevant).

Hawser zit strop in zijn werk en besluit dan maar weer het veld in te trekken, en meteen naar de meest exotische locatie te gaan die hij zich kan indenken: Fenris, de thuisplaneet van de vervaarlijke Space Wolves.

Leman Russ’ legioen is het meest gevreesde van alle legioenen: woeste berserkers,voor niets bang, loyaal tot de dood. En enorm gesloten.

De synopsis hierboven is he-le-maal naast de kwestie. Ja, de slag om Prospero komt voor in de climax van het boek, en ja, het is belangrijk. Maar we komen onnoemelijk veel meer te weten over de Space Wolves en over de achtergronden van allerlei, én het is bij momenten zo mooi verteld dat het lijkt alsof er een echte skjald aan het woord is.

Lern, een krijger, verliest zijn bijl en gebruikt dan maar het zwaard van een overleden vijand: het wordt een wight-loaned sword. Hij hakt er vijanden mee dood, maar wordt dan zelf verslaan:

The Hradcana took him and cut his thread: four or five enemy swords stabbing into him repeatedly, rehearsing the lesson in sword-work that Lern had delivered.

Een Astartes in gevecht met barbaren:

They littered the shingle. Most times, they were no longer in one piece once he’d done with them. Some lay as if they were sleeping. Others were crumpled in limp, slack poses that the living could not mimic. Some were split and steaming in the sleet. Some were just portions and pieces scattered by the relentless axe. Blood ran between the ice-black beach stones, coiling, trickling, deep and glossy, thick red, meat red, or cooling into slicks of rusty brown and faded purple.
The daemon’s axe was a massive thing, a two-hander with a long, balanced handle. Both grip and blade were engraved with complex, weaving patterns and etched chequers. It sang to itself.

Fith could hear it. The axe hummed and purred, as though the death-edge was privately chortling with delight at the rising tally of threads. A drizzle of blood droplets was flying off it, as if the blade was licking its lips clean.

Dat allemaal in de eerste paar pagina’s, en ik wist dan al dat het in orde zou komen. Wat het ook deed, above and beyond what I was expecting.

En hoegenaamd géén moordfeest de hele tijd. Nauwelijks, zelfs.

De Space Wolves zijn het tegendeel van ongecontroleerd. Dan Abnett heeft dat goed gedaan.

The Horus Heresy 14: The First Heretic

Fri, 12 Apr 2013 11:05:56 +0100

Aaron Dembski-Bowden The Black Library, 2010, 512 blz.

Hola!

Nog een boek waarvan ik er min of meer van uitging dat het wel niet vet zou zijn, afgaand op de cover (een ge-demoniseerde Word Bearer, niet mijn favoriet legioen, die een Custodes op wil vreten).

Maar kijk nu: het is een uitstekend boek. De Word Bearers worden van onnadenkende fanatici plots tragische figuren met diepgang. Lorgar is niet meer de religieuze zot die in mijn hoofd zat, maar zowat de meest menselijke van alle Primarchen.

Het verhaal gaat van 50 jaar vóór Isstvan V tot er net na. Van het moment dat de keizer out of the blue, zonder waarschuwing of welk overleg ook, beslist dat wat de Word Bearers al decennia lang doen (werelden zo vreedzaam mogelijk en zo grondig mogelijk tot de Keizer brengen), verkeerd is. Een delegatie Ultramarines vernietigt een vreedzame wereld compleet, omdat ze volgens de keizer hem teveel vereren en dat dat teveel godsdienst is.

Lorgar en zijn legioen worden vernederd, en hun hele raison d’être wordt afgenomen. Lorgar is verloren, zijn space marines ook.

Het zijn Kor Phaeron (pleegvader van Lorgar vóór hij ontdekte dat hij primarch was) en Erebus (bah, Erebus) die de slechte slechteriken zijn. Zij maken van Lorgar’s goedheid gebruik, en van de genetisch ingebakken volgzaamheid van de Word Bearers, waar ze uiteindelijk voor een groot deel zelf niets aan kunnen doen, want het is er door de keizer ingebakken.

En de keizer is écht een smeerlap. Echt waar.

Zeer zeer goed boek.

The Horus Heresy 13: Nemesis

Thu, 11 Apr 2013 10:25:33 +0100

James Swallow The Black Library, 2010, 507 blz.

Ik zag er een beetje tegen op, omdat in mijn hoofd het beste er ondertussen wel af was, van de Horus Heresy-reeks: na twaalf boeken van telkens door de vierhonderd bladzijden, met telkens ongeveer dezelfde thema’s (fascistoïde wereldbeeld van zowel “goed” als “kwaad”, onvermijdelijke slechte afloop) was het een beetje gnnn.

Maar kijk: Nemesis heeft mij aangenaam verbaasd. Net zoals Mechanicum gaat het over niet-Astartes – deze keer het Officio Assassinorum. Die ook allemaal interne strubbelingen hebben, en waar ongetwijfeld ook allemaal reeksen boeken uit zouden kunnen gepuurd worden. En waar het nog maar eens heel erg duidelijk wordt hoe enorm uitzonderlijk de Astartes zijn: als de beste van de beste ervan dromen om ooit eens één Space Marine te vermoorden, dan weten we het wel.

Het verhaal is geen enorme hoogvlieger, maar hey, ’t is wel leutig: een team van zes moordenaars wordt samengesteld (een sniper, een gifmengster, een data-mens, een berserker, een Bene Tleilax-achtige, en een anti-psyker) om Horus te vermoorden, en in parallel is er een onderzoek naar een seriemoordenaar.

En dan komen beide verhaallijnen samen, met een vleugje Lectitio Divinitatus, en krijgen we weer een schijfje van Emperor wordt God-Emperor, rebellie wordt Heresy, met voorafschaduwingen van een inquisitie.

Toch aangeraden, ja.

The Horus Heresy 12: A Thousand Sons

Sun, 17 Feb 2013 21:25:42 +0100

Graham McNeill The Black Library, 2009, 416 blz.

Oooo zo’n triestig verhaal.

The Thousand Sons zijn het XVde legioen, onder Primarch Magnus. Duizend zonen, omdat ze op een bepaald moment in hun geschiedenis maar met een duizendtal over waren: er is iets instabiels aan hun genen waardoor ze zowat biologisch dreigden te ontploffen – en fenomeen dat we ondertussen al meer dan een paar keer hebben zien gebeuren als een Chaos-entiteit een menselijk lichaam gaat bewonen.

Ze zijn wanhopig, tot uiteindelijk hun primarch er een einde aan slaagt te maken. Magnus is een uitzondering onder de zonen van de Keizer: veruit de meest intelligente, veruit de meest nieuwsgierige, nooit het contact verloren met zijn vader, en al van zijn geboorte bijna even thuis in Warpspace (Immaterium, Empyrean, Ether, kies uw naam) als in de “echte” wereld.

De Thousand Sons zijn zoals Magnus: nieuwsgierig, gefocust op kennis, en niet half bang van buitendimensionele dingen. Wat een andere een familiar zou noemen, noemen zij een tutelary, en het blijkt een niet zo voor de hand liggende meester-dienaarrelatie te zijn. Er zijn Thousand Souns die gedachten kunnen controleren, er zijn er die dingen doen met vuur, er zijn er die in de toekomst kunnen zien… enfin, ’t is niet moeilijk te zien dat daar miserie van kan komen.

Wat dan ook gebeurt. En dat het nog maar eens de mensen zijn met de beste bedoelingen die het ergste vallen.

Toch wel een van de betere Horus Heresy-boeken sinds een paar, vond ik.

The Horus Heresy 11: Fallen Angels

Wed, 06 Feb 2013 17:10:18 +0100

Mike Lee The Dark Library, 2009, 416 blz.

Jamaarja, dat is valsspelen hé, Mike Lee: ’t is geen anthologie en ’t is geen novelle, ’t zijn gewoon twee verhalen van elk 200-of-zo bladzijden, elk afwisselend een hoofdstuk.

Zo ongeveer het enige dat de twee verhalen bindt, is dat het over de Dark Angels gaat. En voor de rest heeft het een geen neerslag op het ander, of omgekeerd.

Verhaal één is een onmiddellijk vervolg op Descent of Angels, waar op het einde Luther (en Zahariel en een resem anderen mee) naar Caliban gestuurd werden. Het begint met de hoop dat ze weldra weer zullen opgeroepen worden om mee te vechten, eerder dan niet veel meer te doen dan de industrialisering van Caliban zien gebeuren en nieuwe recruten trainen, maar na een paar jaar wordt duidelijk dat ze eigenlijk quasi-verbannen zijn.

Fast forward 50 jaar, en er blijken spanningen te zijn en rebellen onder de inboorlingen van Caliban; wat zou daar allemaal achter kunnen zitten, ra ra, zou er misschien iets van Chaos of Warp-dings zijn? Zahariel op onderzoek!

Verhaal twee heeft het over een kleine groep space marines onder leiding van hun primarch, Lion El’Jonson, die een cruciale industriële installatie (enfin ja, een forge world, maar ’t komt op ’t zelfde neer) uit de handen van de troepen van Horus probeert te houden.

Onverwacht verraad, en dan een gevecht against overwhelming odds, en op het einde een twist: ’t is allemaal redelijk par for the course, ondertussen.

The Horus Heresy 10: Tales of Heresy

Mon, 28 Jan 2013 14:59:52 +0100

Dan Abnett, Mike Lee, Anthony Reynolds, James Swallow, Gav Thorpe, Graham McNeill, Matt Farrer; Nick Kyme (editor), Lindsey Priestley (editor) The Black Library, 2009, 416 blz.

Het is een beetje een probleem, met die Black Library-boeken: vierhonderd en een beetje pagina’s, da’s vaak te kort om veel te vertellen, en soms te lang voor het weinige dat er maar verteld wordt.

Tales of Heresy is een verhalenbundel. X verhalen, die hier en daar wat aspecten van dit en dat belichten.

Blood Games (Dan Abnett) vertelt over een Adeptus Custodes, ’t is te zeggen een lid van de persoonlijke garde van de Keizer. Zeer degelijk. Wolf at the Door (Mike Lee) volgt een compagnie Space Wolves, en geeft wat achtergrond over psykers en de, ahem, animositeit die Space Wolves er tegenover hebben. Meer dan degelijk. Scions of the Storm (Anthony Reynolds) gaat over de Word Bearers en hey kijk, ze zijn écht niet allemaal achterlijk zoals in Battle for the Abyss! Ik hoor dat er een reeks over de Word Bearers is, misschien is dat eens uit te checken.

The Voice (James Swallow) gaat over de Sisters of Silence, die een schip gevonden hebben waar slechte slechteriken op zaten (enfin, zitten dus), en um ja, ik herinner me niet meer precies wat er gebeurde. Geen goed teken, zeker? Call of the Lion (Gav Thorpe) is een verhaal dat ik precies al eens gelezen had: een expeditie Dark Angels komt toe op een wereld, discussie tussen meer bedaarde Space Marines en meer fanatieke Space Marines, en het loopt allemaal niet zo goed af voor de bewoners van de wereld. ’t Zijn echt wel zeer simplistische manieren om de wereld te bekijken, dat ze daar hebben in de legioenen.

The Last Church (Graham McNeill) vertelt over precies dat: de laatste kerk op Aarde, net voor ze ook vernietigd wordt in het programma van de Keizer om alle godsdiensten af te schaffen. Het gebeurt een eind vóór de andere verhalen van het boek, en het is niet meer dan één lange discussie tussen de laatste priester van de laatste kerk en een mysterieuze bezoeker, en wie het precies is, is niet weinig doorgetelefoneerd, maar hey, niet echt slecht.

…en het laatste verhaal, After Desh’ea (Matt Farrer) is een soort alternatieve versie van The Last Church: ook grotendeels een dialoog tussen twee personages, ook een einde van één ding en een begin van een ander, en net zoals we wisten dat het vorige verkeerd zou aflopen, weten we dat dit goed zal aflopen: het verhaal van hoe Angron, net gekidnapt door de Keizer, half-krankzinnig en nog meer dan een wild beest, petit prince-gewijs “getemd” wordt door één van de Astartes die naar zijn genen gemaakt is.

All in all: een welkome afwisseling van de langere boeken, en benieuwd naar meer. Opdracht volbracht, Dark Library.

The Horus Heresy 09: Mechanicum

Tue, 15 Jan 2013 23:11:55 +0100

Graham McNeill The Black Library, 2008, 416 blz.

Ik was altijd al benieuwd naar wat er precies op Mars aan de hand was, in het Warhammer 40.000-universum.

Een soort technocratische cultus, compleet met verering van een machine-godheid-achtig, en dat de Keizer er een alliantie mee gemaakt had en dat zij de voornaamste leveranciers van wapens en dergelijke waren, en dat er ook slecht waren die voor Horus waren, da’s zo ongeveer wat ik in mijn hoofd had, en da’s ook zo ongeveer wat ik over houd na dit boek.

Zo enorm veel meer komen we niet te weten, en het hele conflict op Mars is vaak niet meer dan een achtergrond voor een aantal andere verhalen. Aan het begin van het boek heeft de grote baas van Mars, Fabricator-General Kelbor Hal, al een tijd lang de kant van Horus gekozen. Mars is onderverdeeld in een aantal domeinen die als een soort enorme Romeinse villa met manufacturen gerund worden, compleet met fabrieken en onderzoeksprojecten.

Koriel Zeth, baas van Magma City, één van die domeinen, gelooft niet echt in de mechanische God, en is vooral geïnteresseerd in meer kennis. Lang verhaal kort: ze wil een toestel bouwen om de – Holy Madame Blavatsky, Batman!– Akashic records rechtstreeks te lezen, ze slaagt daarin met de hulp van Dalia Cythera, een psyker-die-het-niet-beseft van op aarde, maar uiteindelijk kan ze zich toch niet redden in de algemene vernietiging van al wie tegen Horus is.

Naast Dalia en een aantal kompanen spelen verder ook nog een aantal Titans hoofdrollen, en eindigt het allemaal veel mystischer dan ik gedacht had. Geen idee wat voor invloed dat einde op de rest van het universum heeft, en ik heb ook geen zin om het op te zoeken: ik wil het ontdekken in het lezen, nem.

Jammer dat ik niet meer te weten kwam over het ontstaan van Dark Mechanicum. En dat weirde einde zinde mij ook niet echt. Maar voor de rest: degelijk geschreven.

The Horus Heresy 08: Battle for the Abyss

Fri, 11 Jan 2013 00:20:33 +0100

Ben Counter The Black Library, 2008, 416 blz.

Eén lange achtervolgingsscène, dit boek. Zadkiel, vlootkapitein bij het XVIIde legioen (de mannen van Lorgar, ex-Imperial Heralds, tegenwoordig: Word Bearers) neemt het enorme vlaggenschip Dark Abyss in ontvangst.

Zijn instructies: ga ermee naar Maccrage, de thuisplaneet van de Ultramarines, en vernietig er de aanwezige Ultramarines.

Maar aargh! Furious Abyss wordt gedetecteerd door een Ultramarine-schip, dat weliswaar meteen tot smithereens wordt geschoten, maar dat nog net een psychische aargh! het heelal ingestuurd had, die nog net opgevangen werd – onder meer door Cestus, vlootcommandant van de Ultramarines.

Cestus neemt meteen het bevel over van de schepen die zich in zijn buurt bevinden en zet met een handvol schepen, waarvan een deel bijna rijp voor pensioen, de achtervolging in. Aan boord van de vloot: wat Ultramarines, hier en daar wat World Eaters, Space Wolves en Thousand Sons (en behalve dat vooral ook gewone soldaten, geen Astartes).

Volgt: een bijzonder spannende achtervolging. Per schip, door the Warp, en uiteindelijk aan boord van Dark Abyss.

We zien niet hoe de Imperial Heralds tot Word Bearers verworden zijn, of hoe Lorgar slecht werd, maar voor de rest is het wel meer van dezelfde premisse: het ongeloof dat ex-broeders plots de vijand zijn, de schier onoverkomelijke overmacht van de slechteriken, het vechten tot het bittere eind, en dat we er ongeveer van uit mogen gaan dat alle goeie dood zullen gaan.

Jammer dat Zadkiel een complete idioot is, en jawel, eens te meer een boek echt wel geschreven voor jongens van dertien tot zestien, maar hey, zoveel was ik ondertussen wel al gewoon. En het is dus echt wel écht spannend.

The Horus Heresy 07: Legion

Thu, 03 Jan 2013 14:01:09 +0100

Dan Abnett The Black Library, 2008, 412 blz.

Dan Abnett, en dan gaat een mens wat rechter in zijn metaforische zetel zitten.

Het verschil in toon, verhaal en personages tussen Descent of Angels en dit pijnlijk groot: geen bordkarton meer maar vlees en bloed, geen decors meer maar een wereld, geen hoofdstuk na hoofdstuk meer maar een structuur.

We komen voor het eerst gewone voetsoldaten tegen, zowel mannen als vrouwen, zowel in posities die beslissingen nemen als in de loopgraven. Er is liefde in het spel, er is verraad, we komen iets meer te weten over het twintigste legioen. En het krijgt allemaal een Iain M. Banks-tintje met het fascinerende personage van John Grammaticus, die net zo goed een Culture-infiltrant had kunnen zijn.

Het verhaal speelt zich af een paar jaar voor de gebeurtenissen op Isstvan III, en heeft er op het eerste gezicht niet zo enorm veel mee te maken – tot helemaal op het einde (en dan bedoel ik wel degelijk de laatste pagina’s van het laatste hoofdstuk). De rest van het boek gaat over een een legercompagnie en elementen van het XXste in de laatste stadia van het onderwerpen van een woestijnwereld zonder echte technologie, en hoe Grammaticus in contact probeert te komen met de primarch van het Legioen.

De groep waar hij deel van uitmaakt, de Cabal, bestaat al miljoenen jaren, heeft gezien dat de mensheid een enorm grote rol begint te spelen en dat Chaos daar gebruik van zal maken. Zij willen ingrijpen in de geschiedenis van de mensheid en dus van het universum, en daar speelt het XXste Legioen een scharnierrol in.

Aanrader.