ruimte — Boeggn

Aurora

Thu, 27 Aug 2015 21:42:13 +0100

Kim Stanley Robinson Orbit, 2015, 480 blz.

Qua standaardverhaal kan het tellen: het generatieschip op weg naar een andere planeet.

Als ik daar geen paar dozijn boeken en verhalen over gelezen heb, heb ik er geen één gelezen.

Maar dit is wel één van de betere in het genre. Er zijn echte personages, het schip wordt mettertijd ook een personage, en het heeft een begin, een midden en een einde.

In het begin van het boek komen we bijna aan op Tau Ceti, en is het hoog tijd dat ze aankomen. De microben en bacteriën en virussen aan boord evolueren sneller dan de grotere beesten en de mensen, er zijn wel degelijk gesofisticeerde 3D-printers die vanalles kunnen maken, maar sommige grondstoffen raken op, enfin, het schip loopt eigenlijk op zijn laatste poten.

En dan, zonder veel van het plot te verklappen, gebeurt wat eigenlijk te voorzien was: er gebeuren onvoorziene dingen.

De rest van het boek is probleemoplossen. Een beetje The Martian dus, maar met meer personages, meer op het spel, en vele keren meer literatuur dan The Martian – dat voor al zijn wijs zijn toch wat MacGyver In Space was.

Een mooi boek, ondanks al de wetenschap meer een fabel en een karakterstudie dan een SF-avontuur. Met een logisch maar daarom niet minder mooi einde.

Seveneves

Tue, 07 Jul 2015 23:05:43 +0100

Neal Stephenson William Morrow & Company, 2015, 880 blz.

Ah, Neal Stephenson. “Lange lange boeken met ingewikkelde ingewikkelde plots”, zo zit die mens in mijn hoofd. De schuld van Cryptonomicon, The Baroque Cycle en (vooral) Anathem.

Zijn eerste werken, helemaal in de sfeer van cyberpunk (ah, the memories), had ik gelezen toen ze uitkwamen, en Cryptonomicon ook en de drie boeken van de Baroque Cycle ook, maar door door Anathem ben ik niet geraakt. En ik besefte heel lang niet dat de mens van Snow Crash dezelfde mens van System of the World was, zo verschillend vind ik ze geschreven. Net zoals ik het wel ergens intellectueel kan bevatten dat Stephenson de mens van Mongoliad is, maar het niet echt helemaal visceraal besefte.

Het was dan ook met een zekere “ahem ik vraag me af waar ik me deze keer aan kan verwachten” dat ik aan Seveneves begon. Want ah ja, naar goede gewoonte had ik geen korte inhoud, reviews of opinies gelezen.

Bijkt: ’t is het einde van de wereld, en wat er daarna gebeurt. Net op een mystieke manier of zo (alhoewel, misschien, zei hij ‘spoiler alert’ knipogend), maar op een zo realistisch mogelijke harde SF-manier.

Er vliegt iets in de Maan – een zwart gat, iets anders, maakt niet uit: het gevolg is dat de Maan in zeven grote stukken uiteen barst, en dat zeer snel duidelijk wordt dat de hele mensheid niet zo lang meer heeft. De brokstukken botsen namelijk tegen mekaar, vallen daarbij uiteen in kleinere stukken, die ook tegen mekaar botsen en lang verhaal kort: zeer binnenkort zal er met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid een situatie ontstaan waarbij er zoveel brokstukken zijn dat het onvermijdelijk is dat er ergens binnen een jaar of twee een kettingsreactie komt waarbij een groot deel van die kleine en grote brokstukken op de Aarde gaan neerregenen, en dat het geen week duurt of de hele aardoppervlakte staat in brand, de zeeën verdampen, einde van dit hoofdstuk leven op Aarde.

Twee jaar om een noodplan uit te werken, met technologie die niet zeer veel verder staat dan wij op dit moment.

Volgen spannende avonturen in probleemoplossen, pragmatiek en politiek. In ruwweg twee helften van gelijke grootte: de race naar de ruimte om zoveel mogelijk mensen te redden, en dan wat er tijdens de cruciale eerste jaren gebeurt met die mensen in de ruimte. En om het helemaal af te maken: ergens dik voorbij de helft van het boek begint een hoofdstuk met het equivalent van “…en vijfduizend jaar later…”.

Wat u dus eigenlijk twee boeken in één geeft: een apocalyptisch verhaal en een genesis-achtig verhaal. Het eerste heeft niet zo heel veel happy ends, het tweede is wat utopischer en open van einde.

Geen groots of fantastisch boek, daarvoor vind ik de genetische woo-woo in het tweede deel té veel woo-woo, en zoals (helaas) vaak bij Stephenson is het idee gelijk veel beter dan hoe het uiteindelijk allemaal afloopt. Maar geen verkeerd boek, hoegenaamd niet. Content het gelezen te hebben. En voor wie bang was van Stephenson na zijn moeilijke boeken: Seveneves leest als een (ruimte)trein.

Tessa Agent Intergalactique: Sidéral Killer

Fri, 06 Jul 2012 13:30:12 +0100

Nicolas Mitric (tekst) - Louis (beeld) - Sébastien Lamirand (kleur) Soleil, 2004, 56 blz.

Men combinere wat Llanfeust de Troy met wat Kim Possible en wat Douglas Adams: dzingboem, Tessa Agent Intergalactique. Het streeft naar Buffy The Vampire Slayer, heb ik de indruk, maar het komt er – in het eerste nummer toch – absoluut niet in de buurt van.

Veel zelfreferentie, veel doorbreken van de vierde muur, veel knipogen naar andere SF (of pogingen tot: het ligt er vaak erg dik op, ik bedoel: als er een voetnoot aan te pas moet komen om te zeggen dat dit een woordspeling is…).

Verhaal in het kort: Tessa droomt elke nacht van intergalactische gevechten, blijkt uiteindelijk dat het allemaal echt is. Ahem ja. Strikt voor tieners, denk ik zo, op basis van het eerste boek. Misschien dat ik het vervolg nog eens met een half oog doorblader om te bevestigen of te ontkennen.

Ocean

Tue, 20 Mar 2012 01:07:51 +0100

Warren Ellis (tekst) – Chris Sprouse (potlood) – Michael Golden (beeld) – Karl Story (inkt) – Randy Mayor, Wendy Broome, Tony Aviña, Wildstorm FX (kleur) – Jared K. Fletcher (letters) DC Comics (Wildstorm), 2005, 167 blz.

Onder het ijs van Europa (de maan van Jupiter, niet het werelddeel) zweven talloze sarcofagen van mensachtige wezens, maar dan miljoenen jaren oud. Wat hoe hu?

Leuk. Jammer dat Warren Ellis zich weer heeft laten vangen aan gedateerde referenties (“Doors 98″? Really?), maar voor de rest een fijn tussendoortje.