Pern — Boeggn

The White Dragon

Mon, 06 Aug 2012 22:47:04 +0100

Anne McCaffrey Ballantine, 1978, 497 blz.

Veel langer, meer personages, maar toch niet noemenswaardig enorm veel boeiender dan al de vorige boeken van deze reeks. Helaas, driewerf: de eerste zes boeken van de Pern-reeks doorstaan (bij mij dan toch) de tand des tijds niet echt.

Misschien dat het er aan ligt dat ik ze al gelezen heb en dat er dus weinig nieuws aan is. Wat er absoluut geen goed aan doet, is dat de premisse van de reeks verdorie in het begin van elk boek herhaald wordt: Pern is een planeet gekoloniseerd door mensen van de Aarde, draken zijn genetisch gemanipuleerde/opgekweekte versies van de vuurhagedissen die er in de natuur voorkomen, en alles.

The White Dragon (boek drie van Dragonriders of Pern, vindt plaats net na de gebeurtenissen van Dragondrums) concentreert zich op Jaxom, de heer-in-naam van Ruatha Hold, waar Lessa (uit Dragonflight) vandaan kwam en eigenlijk de echte erfgename zou geweest zijn als ze geen drakenrijder was geworden.

Jaxom was in de tijd prematuur geboren en kreeg een voogd boven zich. In Dragonquest had Jaxom een kleine vernepeling van een witte draak verworven, niemand die –net zoals Jaxom zelf– dacht dat die draak het zou overleven.

Een jaar of vier of zo na Dragonquest, Jaxom is zeventien of achttien, en ’t is allemaal teenage angst, en verliefdheden, en tralala. Na avonturen allerhande komt hij ziek op het zuidelijke continent terecht, waar hij verzorgd wordt door het meisje waarop hij verliefd wordt, en waar hij allerlei geheimen uit het verleden van Pern (her)ontdekt.

Weinig verrassends, zoals ik zei, zowel omdat ik het mij nog herinnerde, als omdat verdorie de ontknoping al zes boeken lang de inleiding van elk boek was. Weinig conflicten, weinig spanning, weinig climaxen, weinig karakterontplooiing, weinig incentive om nog meer Pern te herlezen.

Dragondrums

Sun, 05 Aug 2012 23:36:06 +0100

Anne McCaffrey Atheneum, 1979, 240 blz.

Oef, wat een opluchting. We zijn drie jaar later en die akelig perfecte Menolly is relatief buiten beeld. De focus verschuift naar Piemur, de jonge vriend van Menolly in Dragonsinger.

Als het boek begint, breekt net zijn stem. Hij is in zak en as, maar ’t is een geluk bij een ongeluk, want behalve sinds jaar en dag de beste zanger van zijn generatie zijn, is hij ook bijzonder vindingrijk, heeft hij een uitstekend geheugen, kan hij observeren als de beste… yep, nog maar eens zo’n jongen die iedereen graag zou willen zijn.

Piemur wordt gerecruteerd als een soort spion, en nu hij (toch voorlopig) niet meer kan zingen, ondergebracht bij de dragondrums, een soort seinkorps bij de harpergilde.

En hop, avonturen. En hop, een bijna-herhaling van de helft van Dragonsinger en de halft van Dragonsong, en hop, het is gedaan en er is een happy end.

Euh ja: ’t zijn echt wel drie boeken voor jonge tieners, die Harper Hall Trilogy.

Dragonsinger

Sun, 05 Aug 2012 10:55:32 +0100

Anne McCaffrey Atheneum, 1977, 364 blz.

Um ja. Menolly zit in Harper’s Hall, en gaat van meester naar meester om onderzocht te worden. Dat is zowat het boek. Standaard toekomen-in-een-nieuwe-school-stuff: ze maakt een paar vrienden, er zijn een paar jaloerse meisjes, leraars zijn eerst sceptisch en komen negatief over, maar open den duur wint ze ze allemaal over, dat soort dingen.

’t Is duidelijk dat McCaffrey muziek gestudeerd heeft, het klinkt allemaal alsof het met kennis van zaken geschreven is. Het leest weer zeer snel, maar ik vermoed dat ik niet de enige ben die op zijn honger bleef zitten: Menolly is akelig goed in zo ongeveer alles, ze heeft niet één negatief trekje, en we komen geen halve bladzijde meer te weten over wat er in haar hoofd omgaat.

De ontknoping is dat ze na een week daar zijn meteen een graad hoger mag. Euh ja, dát zag ik al aankomen van het midden van boek één.

Hopen dat boek 3 van de trilogie beter is.

Dragonsong

Sat, 04 Aug 2012 22:47:01 +0100

Anne McCaffrey Atheneum, 1976, 202 blz.

Shift. Dragonsong speelt zich precies tegelijk met Dragonquest af, maar in een totaal andere wereld. Niet meer het centrum van de aandacht met de bazen van de belangrijke holds en de gildemeesters en drakenrijders, maar in een afgelegen vissersgemeenschap.

Het hoofdpersonage is niet meer één van de groten der aarde (groten des Perns?), maar wel Menolly, de vijftienjarige leerlinge van de harper (een soort bard) van het dorp. Haar meester komt schielijk te gaan, traditioneel zijn barden mannen en haar ouders zagen het hoedanook al niet zitten, wat ze deed. Ze loopt weg van huis, en komt vuurhagedissen tegen, de voorouders van de grote draken.

Het doelpubliek van dit boek, het eerste in de Harper Hall-trilogie, is redelijk duidelijk: tieners. Iedere tiener kan zich herkennen in Menolly, iedere tiener zou haar willen zijn. Vooral dan tieners die dit soort boeken lazen in de jaren 1970-80-90, toen fantasy nog helemaal not done was.

Het begint misschien afgezaagd te klinken, maar ook dit las weer alsof het een kortverhaal was. In tegenstelling tot de vorige twee boeken gebeurde er hier wel niet zo enorm enorm veel. En kwamen we ook niet echt enorm enorm veel te weten over de verschillende personages – nu ja, eigenlijk, er is hier ook maar één personage. En behalve dat ze heel goed is in wat ze doet, ben ik niet veel wijzer geworden over wat haar beweegt.

Dragonquest

Sat, 04 Aug 2012 21:27:55 +0100

Anne McCaffrey Ballantine, 1971, 333 blz.

Zeven jaar na het einde van Dragonflight. Ik herinnerde me van dit boek ook nog genoeg om niet erg verrast te zijn, maar wat me wél opviel en wat ik de indruk heb dat niet vaak gebeurt in dergelijke langere fantasy-series: McCaffrey beschrijft een wereld die op weg is van feodaal-middeleeuws naar modern(er).

De bevolking van Pern herontdekt allerlei zaken uit zijn ver verleden – een soort telegraaf wordt uitgevonden, ze vinden een telescoop en ontdekken er de planeten in hun zonnestelsel mee, regels die sinds eeuwen vast leken te liggen, worden herbekeken.

Waar het in Dragonflight allemaal zeer snel en vanzelfsprekend leek te gaan, geeft Dragonquest de indruk dat het niét het voor de hand liggende vervolg is. Voor hetzelfde geld had het de statiosnroman-toer kunnen opgaan, maar het gaat eerder de politieke/intrige-kant op.

Beknopt, in schetsen en tableaus eerder dan uitgesponnen of gedetailleerd, dat wel: McCaffrey houdt het bij een beperkt aantal hoofdpersonages aar pakweg een George R.R. Martin met dezelfde politieke uitgangspunten ettelijke duizenden (boeiende) bladzijden had kunnen schrijven. Ik ben voor de twee uitersten te vinden, maar ik zou nog tevredener zijn met een soort gulden middenweg.

Las ook weer verbazend snel weg, dit.

Dragonflight

Fri, 03 Aug 2012 23:17:00 +0100

Anne McCaffrey Ballantine, 1968, 320 blz.

Oude klassiekers zijn er om van tijd tot tijd eens te herlezen. Zoals, euh, om de dertig jaar eens of zo. Ik heb Anne McCaffrey ontdekt, zoals zoveel meer mensen vermoed ik, ergens midden mijn puberteit, en hoera voor escapisme en véél boeken die ik allemaal na elkaar kon lezen.

Op een bepaald moment begon het allemaal heel erg op mekaar te lijken, en ik herinner me dat ik afgehaakt ben bij Damia’s Children – geschreven in 1990/1991, weet het internet me te vertellen, geen idee wanneer ik het gekocht heb en niet goed gevonden. De laatste van de Dragonriders-reeks die ik gekocht en gelezen heb, was in alle geval Masterharper of Pern (1998), en ik kan me voor de dooie dood niet herinneren dat ik ooit de collaboraties met Todd McCaffrey heb gezien.

Maar het begin van de reeks dus: ik ben van plan om na Dragonflight minstens Dragonquest, Dragonsong, Dragonsinger, Dragondrums en The White Dragon te lezen.

Voor wie niet weet waar het over gaat: Pern is een planeet die ooit gekoloniseerd is door mensen. Bleek na een tijdje dat in het (complexe) zonnestelsel er een planeet (de Rode Ster, noemen ze ze) is die om de tweehonderd jaar zo’n 50 jaar aan een soort parasiete sporen doet neerregenen op Pern. Om die sporen te bestrijden hebben de mensen een inheemse diersoort, een vuurspuwend vliegend en teleporterend soort vliegende hagedis, opgekweekt tot reuzengrote vuurspuwende draken, die in telepathisch contact staan met drakenrijders.

Over de eeuwen en eeuwen en eeuwen zijn de mensen vergeten dat ze ooit vergevorderde technologie hadden, en is de maatschappij een balanceeroefening tussen ruwweg Weyrs (waar de draken en drakenrijders zitten), Holds (waar het feodaal-achtige gros van de bevolking woont) en Crafts (nominaal onafhankelijke gildes, zoals de barden en mijnwerkers en zo).

Protagonisten in Dragonflight zijn onder meer Lessa, laatste erfgename van Ruatha Hold (dat veroverd is door een Schlechte Schlechterik, maar da’s minder belangrijk) en F’Lar, jonge ambitieuze drakenrijder van Bender Weyr, de enige nog bemande (bedraakte?) Weyr in de wereld.

Het al vierhonderd jaar geleden dat de Rode Ster langsgeweest is: de Rode Ster heeft de vorige keer gewoon overgeslagen, nét niet dicht genoeg bij Pern gezwaaid of zo. De Dragonriders zijn zo’n beetje het respect van de wereld verloren. Niemand gelooft nog dat er een probleem zou kunnen zijn, en net dan…

Het boek was over voor het goed en wel begonnen was, vond ik. En ik vrees dat het niet zo voor herlezing vatbaar is: ik wist zelfs na dertig jaar nog preciés wat er ging gebeuren, en dan was er niet zo heel erg veel meer aan.

Wel een uitstekend boek om eens aan Zelie en/of Louis te geven, denk ik.