oorlog — Boeggn

Stitched, 1-8

Sat, 30 Mar 2024 23:59:50 +0100

Garth Ennis (tekst), Mike Wolfer (beeld) Avatar, 2011, 176 blz.

Blijkbaar heeft Garth Ennis ooit een kortfilm gemaakt, ook met de naam Stitched, en is dit een vervolg erop in comicvorm.

Ik had nog nooit van de film gehoord, maar ik heb de comics al van ergens in 2015 liggen. Liggen en nooit gelezen, tot nu dus.

De eerste acht nummers gaan over een compagnie soldaten die gecrasht zijn ergens in de bergen van het oosten van Afghanistan. Blijkt dat er meer gevaarlijke dingen zijn dan de Taliban: een soort gereanimeerde lijken tegen, die gestuurd worden door eum niet duidelijk wie of wat.

't Is spannend en 't is griezelig en 't is goed geschreven. Meer vraag ik eigenlijk niet.

Cyclops 7-8: The Warrior

Thu, 28 Feb 2013 19:07:50 +0100

Matz (tekst) - Gaël De Meyere (beeld) - Jamin (kleur) - Matz & Edward Gauvin (vertaling)

Ik had deel vier niet in het originele Frans, en dus heb ik het maar in het Engels gelezen.

De tekeningen zijn beter dan in het derde deel, maar voor de rest had ik mij de moeite beter bespaard: de conclusie voegt niets onverwacht toe aan de reeks. Cliché na cliché na cliché.

Bah.

Cyclopes, tome 3: Le rebelle

Thu, 28 Feb 2013 18:34:25 +0100

Mate (tekst) - Gaël De Meyere (beeld) - Jamin (kleur) Casterman, 2010, 46 blz.

Oh kijk, Pistoia wordt een rebel.

En neemt zijn hele peloton mee. En het kan zijn bazen niet eens zo hard schelen, want de kijkcijfers blijven hoog.

Gnnn… zucht. V-o-o-r-s-p-e-l-b-a-a-r.

De tekeningen zijn veranderd: Luc Jacaman ruimt plaats voor Gaël De Meyere, en ik vind het gelijk niet veel beter. Waar de eerste twee albums modderig maar grimmig waren, is dit afgebleekt, en kinderachtig. Hmz.

Cyclopes, tome 2: Le héros

Thu, 28 Feb 2013 18:08:56 +0100

Matz (tekst) - Jacamon (beeld) Casterman, 2006, 54 blz.

Twee maand na La recrue zitten Pistoia en companen nog altijd in Koerdistan tussen Turkije en Irak. Er is besloten een soort gedemilitariseerd platgebombardeerd niemandsland te maken tussen de strijdende partijen. Er was overeengekomen dat Pistoia in min of meer gescripte situaties te plaatsen, maar hij vind toch nog manieren om écht de held uit te hangen, wat hem populairder maakt bij de kijkers, maar niet meteen bij zijn bazen.

Het gaat ook maar moeizaam met Pistoia’s vriendin, die er echt op zit te wachten dat hij ophoudt met het huurling-zijn. Hij verzekert haar dat hij gewoon door blijft doen tot hij genoeg geld verdiend heeft, brandje geblust. (Personagekaraktergeloofwaardigheid: zeer laag, vrees ik.)

Ondertussen is er op de grens tussen Argentinië en Chili natuurgas gevonden, en is er daar discussie over de kant van de grens waar die gasvelden liggen. Enfin, “discussie”: het is met aanslagen in Buenos Airs en wreedaardigheden en zo, dus hopla de VN in de vorm van een tweede ge-out-sourcede missie voor Multicorps ernaartoe.

Net voor hij verscheept wordt, wordt Pistoia door de VS geparadeerd, van persconferentie naar talkshow. En begint hij zich vragen te stellen. En contacteert hij een kritische journalist, Fuentes. En dan zit hij in de Andes, en begint hij een affaire, en begint hij teveel te drinken, en begint hij dingen te ontdekken.

Ho-hum.

Cyclopes, tome 1: La recrue

Thu, 28 Feb 2013 17:27:46 +0100

Matz (tekst) - Jacamon (beeld) Casterman, 2005, 54 blz.

Het is 2054 en de belangrijke landen hebben niet genoeg leger, en eigenlijk ook niet genoeg zin, om overal ter wereld VN-vredes- of andere missies te gaan uitvoeren. Met een krappe meerderheid in de Veiligheidsraad besluit de VN zijn militaire operaties te outsourcen. De eerste test-case wordt een conflict in Koerdistan, dat toevertrouwd wordt aan Multicorps Security Inc.

Douglas Pistoia, ex-voetballer, hoogopgeleid, charismatisch, zoekt werk maar vind er geen. Tot hij een aanbod krijgt van Multicorps, en voor hij het weet zit hij als officier middenin een high tech VN-missie in Turkije. De soldaten zien er uit alsof ze in Halo meespelen; ze worden Cyclopen genoemd wegens alsdat ze een camera op hun helm hebben staan, waarmee al wat ze zien opgenomen wordt.

En uitgezonden op televisie, soms zelfs live. Eén van die live-uitzendingen is Pistoia’s eerste gevechtsmissie, hij valt meteen op wegens heldendaad, en wordt op en een ik en een gij de posterboy voor de hele operatie, met een eigen reality show.

Ho-hum.

Het is een beetje een soep van invloeden en al veel vroeger veel meer geziene dingen – ik zag zo op het eerste gezicht wat megacorporaties-met-militaire-arm genre-Weyalnd-Yutani in, en Philip K. Dick-dystopie, en een vleugje Starship Troopers, en wat Robocop-gebruik-van-media… tja.

Het tekenwerk is, mja, functioneel en goed genoeg. Ik krimpte letterlijk in elkaar (acht waar, letterlijk, niet figuurlijk letterlijk) toen ik een eerste keer een beeld zag waar de flood fill in Photoshop niet ge-anti-aliased was, maar bon. ’t Is niet alsof het lelijk is of zo, het voelt gewoon allemaal slordig en snel snel getekend aan, zonder noemenswaardige decors of details, en redelijk modderig van palet.

De reeks werd mij aangeraden, ik dus wacht dus wat af tot ik het vervolg gelezen heb (in plaats van het gewoon te laten liggen, wat mijn eerste instinct zou zijn).

Maar als het straks allemaal blijkt te gaan om conflicten die uitgevonden worden voor de kijkcijfers, en dat het hoofdpersonage daar langzaam maar zeker achter komt en uiteindelijk een revolutie of zo start tegen die megacorporatie, zal ik heel kwaad zijn.

A world undone: the story of the Great War, 1914 - 1918

Tue, 16 Oct 2012 17:00:15 +0100

G.J. Meyer Delacorte Press, 2007, 816 blz.

Geschiedenissen van de Eerste Wereldoorlog: ik kan mij inbeelden dat we er de volgende jaren mee rond het hoofd zullen geslagen worden.

G.J. Meyer doet zijn best om het zo leesbaar mogelijk te maken, er zo veel mogelijk feiten in te steken, en voldoende aspecten van allerlei te geven dat een gemiddelde lezer met één boek de Groote Oorlog van begin tot einde kan beginnen begrijpen. Zoals hij schrijft in de inleiding:

It has long seemed to me that practically all popular histories of the Great War assume too much, expect too much of the reader, and therefore leave too much unexplained. [...]
My final objective, and not the least of my objectives, has been to offer this story in the most readable form possible and thereby to do justice to its inherent drama.

Missie geslaagd.

A World Undone is in zes grote stukken opgedeeld: juli 1914 (of wat voor knulligheden ervoor zorgden dat er oorlog was, en hoe vermijdbaar –en net weer niet– het allemaal was), augustus-december 1914 (op vijf maand van oorlogsverklaring naar patstelling), 1915 (overwinningen voor niemand, verlies voor iedereen), 1916 (iedereen bloedt dood), 1917 (het begin van het einde voor de Centralen), en 1918 (een laatste stuiptrekking).

Zesendertig hoofdstukken, chronologisch en dus kriskras de strijdtonelen door elkaar, en na elk hoofdstuk een achtergrond-hoofdstuk. Over de Serviërs en hoe dat nu precies zat met die Zwarte Hand. Over de Habsburgers, de Romanovs, de Hohenzollerns, de Ottomaanse Turken om het strijdtoneel te schetsen. En dan over de Junkers, de Britsen en Franse militaire leiding, de wapens die gebruikt werden, de Joden, meer over oorlogen ter zee en in de lucht, de genocide van de Armeniërs in Turkije), de rol van pers en propaganda…

Met minder dan duizend bladzijden voor vier jaar oorlog kan natuurlijk niet alles (of zelfs veel) in detail uit de doeken gedaan worden. Er ontbreken heelder strijdtonelen (de Stille Oceaan, het zuiden van Afrika), het Midden-Oosten wordt bijna niet vermeld op een paar pagina’s achtergrond over Lawrence of Arabia na, Salonica krijgt ook maar een paar pagina’s, en het stopt allemaal heel abrupt in november 1918.

Maar wie maar één boek wil lezen over de Eerste Wereldoorlog, doet een enorm goede zaak door dit te lezen. En wie meer wil, kan in de bibliografie grasduinen.

(Een waarschuwing voor de Kindle-lezer: er zitten een aantal overzichtskaarten die in het papieren boek wél aanwezig zijn, niet in de electronische versie. En de kaarten en afbeeldingen die er wel in zitten, zijn in een schandalig lage resolutie. Erg vervelend.)

Dong Xoai, Vietnam 1965

Tue, 28 Aug 2012 12:35:46 +0100

Joe Kubert (tekst en beeld) - Pete Carlsson (letters) DC Comics, 2010, 200 blz.

Joe Kubert is overleden, deze maand. Ik dacht: ik lees iets recents van hem.

Hola, wat een enorm uitstekend boek.

De ontelbare keren dat ik de potloodtekeningen van een comic zie, en dan de inkt, en dan de ingekleurde versie, en dat ik bedenk dat ik de potloodversie eigenlijk meer levend, echter, beter vond dan het afgewerkt product…

Dit is een volledig boek met alleen maar potlood en houtskool op grijs papier, en witte highlights. En wat voor één. Joe Kubert maakte dit boek met 72 jaar ervaring. Nee, echt: hij begon strips te tekenen als hij twaalf was, en hij was 84 toen dit uitkwam in 2010.

Geen geval van “hey, dat is nog redelijk degelijk voor iemand van die leeftijd”, ho boy neen: een geval van “dit is iemand op het toppunt van zijn kunnen”. Dit omzetten in inkt en kleur zou een meer dan complete zonde geweest zijn.

En daar komt nog eens bij dat het een echt gebeurd verhaal is. In 1964 bevinden twintig Amerikaanse soldaten zich in een legerbasis bij Dong Xoai, een dorp op het kruispiunt van twee gewestwegen in Noord-Vietnam. Hun opdracht: opleiding en logistieke steun van de lokale troepen, humanitaire hulp, en absoluut verbod om te schieten tenzij ze beschoten worden.

Dit boek is voor een groot stuk een reconstructie van één nacht tijdens de slag van Dong Xoai, als het kamp waar de Amerikaanse soldaten zitten aangevallen wordt door golf na golf Vietcong. Denk het begin van Saving Private Ryan, of de actiescènes uit Band of Brothers, maar dank zij die ongelooflijke tekeningen lijkt het alsof we er nog dichter op zitten.

Bijzonder, bijzonder goed. En voor de geïnteresseerde medemens: er is een hele appendix met bronmateriaal en achtergrond en where are they now.

Yep, nog zo eentje op het schap “blindelings kopen”. En dan om de zoveel tijd eens een pagina open slaan en genieten van elke individuele potloodtrek.