necromancie — Boeggn

Harrow the Ninth

Sat, 20 Feb 2021 18:35:00 +0100

Tamsyn Muir Tor, 2020, 512 blz.

Wel, dat was raar. Dit boek is onmogelijk te begrijpen zonder het eerste gelezen te hebben. En zelf mét het eerste gelezen te hebben is het kantjeboord.

Het is een vervolg, maar voor 80% van de tijd weet het hoofdpersonage niet wat er in het eerste deel gebeurd is. Of beter, is er iets totaal anders gebeurd. Zoals in, hoofdpersonage twee bestáát gewoon niet meer.

Flashbacks (of zijn het wel flashbacks?) vertellen een totaal ander verhaal dan het eerste boek, met bijna maar niet helemaal dezelfde personages.

De lezer weet natuurlijk wat in het eerste boek gebeurde, en het is dus oprecht moeilijk om enorm hard geïnteresseerd te zijn in die ellenlange flashbacks — ha ja, ’t is toch allemaal gelogen, of een koortsdroom, of een illusie, of een mens weet het eigenlijk niet goed — maar uiteindelijk blijkt toch dat de personages in dat onderdeel van het verhaal wél belangrijk zijn.

Ik ga niet zeggen dat ik het allemaal helemaal gesnapt heb, maar op het einde wordt alles deels duidelijk en deels nog meer onduidelijk, en ik kijk enorm hard uit naar dat derde en laatste deel.

Oh, en misschien nog één zaak. Ja, in dit boek (en het vorige) zijn er vrouwelijke personages die op vrouwelijke personages verliefd worden. In dit boek zijn er op een bepaald moment zelfs –gasp!– mannen die kussen. Het is ongetwijfeld een teken van de tijd dat ik daar geen moment van wakker lag, of er zelfs maar een zaak van maakte tijdens het lezen.

In zoverre dat de hoofdpersonages van This is How You Lose the Time War een biologisch geslacht of gender hadden, ging het ook over twee vrouwen. En ook daar kon het mij gestolen worden. Twee mensen worden verliefd op elkaar, punt uit. Man, vrouw, geen van beide, allebei, mens, post-mens, androïde, who the fuck cares?

Wel, véél mensen blijkbaar, als ik reviews lees. “Gideon the Ninth is about lesbian necromancers in space. Obviously, it’s perfect” is de titel van een review in Vox. “Lesbian Necromancers in Space Will Break Your Heart” is de titel van een review bij Gizmodo. Ben ik nu écht de enige die dat ondertussen (’t is 2021 hé jongens) even belachelijk vindt als wanneer men zou zeggen “Sneeuwwitje: hetero cis man kust hetero cis vrouw!’?

Gideon the Ninth

Thu, 18 Feb 2021 18:31:00 +0100

Tamsyn Muir Tor, 2019, 448 blz.

Het zou niet mogen werken. Horror maar dan grappig, en sciencefiction maar met magie, en tienermeisjes maar dan wel necromancers, en verliefdheid maar ook massamoord en mishandeling, en dat allemaal geschreven met een attitude en een taal die zó hard “nú” is dat ze binnen drie jaar hopeloos gedateerd zal zijn.

Maar het werkt wel.

Een wereld in de zeer verre toekomst en elders in het universum (denk WH40K van tijdsschaal) waar er een God-keizer is (tiens, denk WH40K maar dan met een iets meer lévende Keizer) en negen “huizen” die allemaal necromancie doen.

Na 10.000 jaar roept de Keizer van elk huis een necromancer en zijn/haar kampioen (“cavalier primary”) naar een gedelapideerd paleis, waar ze zeer misschien wel Lyctor kunnen worden, een soort onsterfelijke rechterhand van God.

Eens aangekomen, krijgen ze als enige instructie dat ze geen deuren die op slot zijn mogen open doen zonder toestemming. ’t Is een soort wedstrijd dus, maar er zijn geen spelregels. En de eerste nacht dat ze er zijn, worden hun ruimteschepen allemaal in de afgrond gedumpt en hebben ze geen enkele mogelijkheid om wie dan ook te contacteren.

Wat van het verhaal een soort spookkasteelverhaal maakt, gemengd met Breakfast Club. Achtig.

Ik zeg het: het zou niet mogen werken, maar het werkt wel.

Twee fijne, getraumatiseerde hoofdpersonages, haat-liefdeverhouding: gefundenes Fressen voor de Tumblrgeneratie, en dat is te zien aan de letterlijke stapels fanart overal.

Ik vond het zeer onderhoudend: spannend, grappig, ontroerend. Ik kijk uit naar het vervolg.

The Colossus of Ylourgne

Wed, 30 Jan 2013 00:57:13 +0100

Clark Ashton Smith 1935

“Return to your kennel, ye whelps of Ialdabaoth”, zegt Nathaire, de slechterik in The Colossus of Ylourgne, tegen een koppel moniken die op onderzoek waren, en dan gaat er in mijn hoofd een lichtje branden in de rubriek gnosticisme. En als een plaats omschreven wordt als “some unfrequented fastness where Nathaire (…) could hope to die in such peace and serenity as might be enjoyed by one who stood between the flames of the auto-da-fé and those of Abaddon”, dan ben ik helemaal in de sfeer van de inquisitie en gothic horror, tussen Poe en Lovecraft en hoera! meer moet dat voor mij niet zijn.

Nathaire is een necromancist met een resem leerlingen. Hij vlucht weg uit het dorpje Vyônes omdat het hem daar te heet onder de voeten wordt, waar naartoe is niet meteen duidelijk. Blijkt later dat heelder kerkhoven leeg zijn, en dat lichamen verdwijnen. Blijkt nog later dat Nathaire en zijn acolieten in het oude kasteel Ylourgne zitten, waar ze de lichamen gebruiken als gastgezin voor demonen. En dat het rond Vyônes allemaal to hell gaat, in a handbasket:

Nightly, for a period of two weeks, the cemeteries of Vyônes, and also those of other towns, of villages and hamlets, gave up a ghastly quota of their tenants. From brazen-bolted tombs, from common charnels, from shallow, unconsecrated trenches, from the marble-lidded vaults of churches and cathedrals, the weird exodus went without cessation.

Worse than this, if possible, there were newly ceremented corpses that leapt from their biers and catafalques, and disregarding the horrified watchers, ran with great bounds of automatic frenzy into the night, never to be seen again by those who lamented them.

Gaspard du Nord, alchemist en magiër en gedegouteerde ex-leerling van Nathaire, geloofde niet dat zijn oude meester verdwenen was, was blijven zoeken, en komt nu te weten waar hij zit. Maar hij weet wel niet wat hij dar precies doet, behalve dan lijken doen bezeten raken:

Gaspard felt sure of one thing only: the dying, splenetic dwarf, knowing that his allotted time was short, and hating the people of Averoigne with a bottomless rancour, would prepare an enormous and maleficent magic without parallel.

Hij besluit op pad te gaan naar Ylourgne.

Komt aan bij het kasteel, ziet dat het bijna helemaal ontmanteld is om binnenin plaats te maken voor enorme vaten, en –aargh!– een enorm skelet, wel 30 meter lang! En dan wordt Gaspard gevangen genomen! Confrontatie met de ondertussen stervende Nathaire!

"If your looks bear creditable witness," said Gaspard, when the baleful laughter had ceased, "you are mortally ill, and the time is short in which you can hope to atone for your deeds of malice and make your peace with God — if indeed it still be possible for you to make peace. What foul and monstrous brew are you preparing, to ensure the ultimate perdition of your soul?"
The dwarf was again seized by a spasm of diabolic mirth.

“Nay, nay, my good Gaspard,” he said finally. “I have made another bond than the one with which puling cowards try to purchase the good will and forgiveness of the heavenly Tyrant. Hell may take me in the end, if it will; but Hell has paid, and will still pay, an ample and goodly price. I must die soon, it is true, for my doom is written in the stars: but in death, by the grace of Satan, I live again, and shall go forth endowed with the mighty thews of the Anakim, to visit vengeance on the people of Averoigne, who have long hated me for my necromantic wisdom and have held me in derision for my dwarf stature.”

“What madness is this whereof you dream?” asked the youth, appalled by the more than human frenzy and malignity that seemed to dilate the shrunken frame of Nathaire and stream in Tartarean lustre from his eyes.

“It is no madness, but a veritable thing: a miracle, mayhap, as life itself is a miracle…. From the fresh bodies of the dead, which otherwise would have rotted away in charnel foulness, my pupils and familiars are making for me, beneath my instruction, the giant form whose skeleton you have beheld. My soul, at the death of its present body, will pass into this colossal tenement through the working of certain spells of transmigration in which my faithful assistants have also been carefully instructed."

Ha, spreek van overcompensatie!

Volgen een gevangenzetting in een vergeetput, een ontsnapping, scènes regelrecht uit een jaren-1950 monster movie, kluten en esbattementen, en een happy-maar-niet-echt-maar-eigenlijk-wel-end.

Wijs!

Enfin ja, zuivere pulp natuurlijk, niet meteen de meest hoogstaande literatuur ter wereld, maar wél zeer goed geschreven, en spannend, en grappig ook, en alles.

Geschreven in 1935 door Clark Ashton Smith, die samen met Robert E. Howard en H.P. Lovecraft één van de grote drie van Weird Tales was. Onderdeel van Smith’s Averoigne-cyclus, en dat ik al die boeken nog maar eens moet terug opdiepen, want ik heb ze allemaal in Franse vertaling gelezen als ik jong was.