Mistborn — Boeggn

Shadows of Self

Wed, 28 Dec 2016 21:22:07 +0100

Brandon Sanderson Tor Books, 2015, 383 bladzijden

Deel twee van de tweede Mistborn-trilogie.

De wereld van Mistborn (nog altijd maar één stad, eigenlijk) zit ondertussen in een soort negentiende eeuw, met een groeiende economie en alsmaar meer technologie, industrialisering en bijhorende sociale spanningen, politiek en corruptie, religieuze strubbelingen en terrorisme, the works. Het plan is nog altijd dat Wax zal trouwen, maar er gebeuren rare dingen. En het heeft te maken met wat er in de eerste trilogie gebeurde.

Er is niet veel over te zeggen zonder spoilers, maar het is wel aangeraden.

Ik heb het te traag gelezen om goed te zijn: veel te veel andere dingen te doen, veel te veel andere dingen te zien en te maken. In meer normale omstandigheden zou ik het op een dag of zo uitgelezen hebben, wegens goed geschreven en spannend en goed verhaal en zo.

The Alloy of Law [2]

Wed, 14 Dec 2016 09:45:57 +0100

Brandon Sanderson Tor, 2011, 336 blz.

Ik herinner mij nog hoe ik de eerste Mistborn-boeken van Brandon Sanderson zeer goed vond, en hoe ik heet “wel raar maar wel wijs” vond toen hij er een western-achtig-steampunk-achtig boek bijschreef.

En dan was ik helemaal uit het oog verloren dat daar misschien wel nog eens een vervolg op zou kunnen komen, tot ik het toevallig in ergens een “aangeraden te lezen”-lijst te zien kreeg.

Ondertussen was ik al helemaal vergeten wat er gebeurd was in het boek, en had ik ook geen zin om alleen een korte inhoud te lezen, dus ben ik maar herbegonnen.

Mijn oorspronkelijke opinie blijft overeind: zeer degelijk boek. Al weet ik helemaal niet meer wat ik hiermee bedoelde:

En het blijft ook de wereld van Mistborn: helemaal op het einde van het boek krijgen we een glimps van oude bekenden uit de eerste trilogie, en dat opent dan weer allerlei deuren naar allerlei andere dingen.

Damned. Zou ik eigenlijk niet beter de oorspronkelijke trilogie opnieuw lezen? Zo blijft een mens bezig, natuurlijk.

The Alloy of Law

Mon, 20 Aug 2012 23:30:41 +0100

Brandon Sanderson Tor, 2011, 336 blz.

Neem wat Victoriaans Engeland, een beetje Amerikaanse western, en voeg dat toe aan de magie zoals uitgewerkt in de drie eerste Mistborn-boeken van Sanderson in een wereld drie eeuwen na The Hero of Ages, en hey presto: The Alloy of Law.

Waxillium Ladrian komt toe in Elendel, de hoofdstad van het land (de wereld?). Zijn oom en zus zijn recent in een ongeluk komen te gaan, en hij wordt teruggeroepen na twintig jaar als een soort sherriff-premiejager in the Roughs, (for all intents and purposes: de Far West) om de leiding van het Huis-Ladrian over te nemen.

Waxillium (Wax) is nu chef van een enorm zakenimperium, eigenaar van uitgestrekte landerijen en 2 of 3% van de (enorme) hoofdstad, verantwoordelijk voor tienduizenden families. Ideaaal, ware het niet dat Oom Ladrian na jaren gokken de koffers zowat helemaal leeg achterlaat.

Wax is in de 40, en moet op de één of andere manier zijn kop boven water houden in een wereld die al twintig jaar de zijne niet meer is. Zijn eerste taak: fondsen proberen verwerven, bijvoorbeeld via een huwelijk met de dochter van een rijke (maar veel minder prominente) familie.

En dan blijkt dat de hoofdstad eigenlijk méér een misdaadjungle is dan het Wilde Westen, en kan Wax het niet laten om op onderzoek te gaan. Wax krijgt hulp van Wayne, zijn partner uit ginderachter, en Marasi, de jonge nicht van zijn aanstaande eventueel-misschien-bruid.

Volgt een Sherlock Holmes-achtig avontuur, met de magie van de Mistborn-wereld. Wax kan metaal wegduwen en zichzelf lichter en zwaarder maken, Wayne kan de tijd in een bubbel rond hem voor even sneller doen verlopen en zichzelf genezen, Marasi kan de tijd vertragen rond haar. Het klinkt op het randje van belachelijk, maar echt waar: het is een bijzonder degelijk uitgewerkt magie-systeem, en in combinatie met de andere mogelijke krachten die er zijn maakt het voor erg interessante gevechten en taktieken.

Leest als het begin van een hopelijk lange reeks: van wat we nu weten, hebben de personages hebben hier en daar aanknopingspunten voor een interessante achtergrond, en daar kan nog allerlei in evolueren. Ja, ze zijn, zoals in de vorige drie boeken, bijna té perfect, en ze kunnen bijna niets verkeerd doen, maar er zijn genoeg hoeken af om mij hoop dat geven dat in vervolgen er vanalles kan en zal veranderen.

De wereld zelf is interessant, voelt helemaal echt aan en heeft ook nog enorm veel ruimte voor invulling – niet alleen wegens industriële revolutie en zo, maar ook: doorheen het boek staan bijvoorbeeld stukken krant, en in één van die kranten staat in een hoekje een vermelding van andere continenten met misschien wel andere magie dan de vertrouwde.

En het blijft ook de wereld van Mistborn: helemaal op het einde van het boek krijgen we een glimps van oude bekenden uit de eerste trilogie, en dat opent dan weer allerlei deuren naar allerlei andere dingen.

Aangeraden. En boy oh boy, als ze hier een tv-serie van zouden maken in de lijn van Sherlock, wat voor een ongelooflijk iets zou dat kunnen zijn!

The Hero of Ages

Fri, 17 Aug 2012 14:34:49 +0100

Brandon Sanderson Tor Books, 2008, 576 blz.

Zoho, dát was nog eens een einde van een trilogie. Niet dat er geen open vragen overblijven, maar wel dat het proper afgesloten is.

Al wat we dachten te weten in The Final Empire, en dat dan in The Well of Ascension bleek helemaal anders te zijn dan we dachten, blijkt in The Hero of Ages nog eens helemaal anders te zijn.

En tegelijk ook niet: de hints waren er al van het hele begin, en uiteindelijk hadden wij, net zoals de mensen in de wereld van Sanderson, het kunnen bij elkaar puzzelen. Het voelt niet oneerlijk deus ex machina-achtig aan, maar het heeft iets van het einde van een goede Agatha Christie: ah, zó zat het dus in elkaar.

Het einde kon, achteraf bekeken, onvermijdelijk niet anders zijn dan hoe het nu is. En toch had ik het niet zien aankomen. Uitstekend, vind ik dat.

Dat maakt me allemaal redelijk benieuwd naar de andere boeken van Sanderson. Eén van de redenen dat ik hieraan begon, is omdat ik wou weten wie de schrijver was die de erven-Jordan gekozen hadden om Wheel of Time af te maken.

Goed gekozen, denk ik.

En dan nu dus dilemma: zou ik eerst op zoek gaan naar andere boeken van Sanderson? Of zou ik nog eens een stamp geven aan Wheel of Time (goed wetende dat er een dal van ettelijke duizenden pagina’s min-of-meer-rotzooi is in het midden enerzijds, maar ook dat Sanderson er vermoedelijk wel een goed einde aan heeft gebreid anderzijds)?

The Well of Ascension

Mon, 13 Aug 2012 20:07:40 +0100

Brandon Sanderson Tor Books, 2007, 592 blz.

Check it out. Nog meer karakterevolutie, nog meer wereldbouwen, en het blijft boeiend en wijs.

Deel één was een happy end, hoera hoeri, en dan is er wat er gebeurt na het happy end. En dan blijkt dat de hele reeks eigenlijk al is “wat er gebeurt na het einde”: de wereld zoals hij is, is omdat duizend jaar geleden een held gefaald heeft. Of niet. Of wel, enfin, ’t is niet helemaal duidelijk.

Op naar deel drie!

The Final Empire

Sun, 12 Aug 2012 02:45:45 +0100

Brandon Sanderson Tor Books, 2006, 544 blz.

Maar allez, hoe is dat nu mogelijk? Dit is gelijk een heel goed begin van een hele serie, en ik had er nog nooit van gehoord? Ik was een paar boeken aan het lezen (euh, drie boeken: één op de Kindle, één op de telefoon en één op de cyberPad), en toen kwam ik voorbij deze reactie op Reddit, en dacht ik: toe maar, eentje erbij kan geen kwaad.

En dan ben ik beginnen lezen aan boek 1 en heb ik na de eerste twee hoofdstukken maar meteen de hele reeks in de Wolk Van Kindle gezet.

Een fijn boek, zowaar. Met standaardingrediënten (haal boven die Helden Zonder Ouders, haal boven het Langzaam Gewonnen Vertrouwen, haal boven het Duizendjarige Rijk Met Schimmige God-Koning, haal boven de Wetenschappelijkachtige Magie), maar wel bijzonder aangenaam geschreven. Personages van vlees en bloed, een wereld van vlees en bloed, zowaar méérdimensionele relaties en problemen en dingen: ayup, right up my alley.

Het zou in de verre toekomst kunnen zijn, het zou ook in een andere wereld kunnen zijn, maar ’t maakt eigenlijk niet uit. De wereld wordt al duizend jaar geregeerd door de Lord Ruler, die zichzelf een splinter van God noemt. Er is adel die zich bezighoudt met politiek onder elkaar en bals, en dan zijn er skaa. Skaa zijn iets tussen lijfeigenen en slaven en kastelozen: minder waard dan een huisdier, niet het minste recht op wat dan ook.

De wereld is al duizend jaar donker: ’s nachts is er mist die alles bedekt, en niemand durft buiten gaan. Overdag is de hemel grijs en de zon rood; er zijn geen groene planten meer, geen bloemen, en er valt voortdurend as uit de hemel.

Vin is een weesmeisje, die (nauwelijks) overleeft in een dievenbende in de hoofdstad, tot ze opgepikt wordt door een bende met iets meer ambitie dan gewoon stelen: ze willen het hele regime overhoop gooien.

In de wereld van Sanderson zijn er verschillende soorten magie. De soort die Vin kan, heet allomancie: magie dor middel van metalen. De meeste allomancisten (allomanciërs?) kunnen één soort magie: als ze ijzer opeten en intern “verbranden”, kunnen ze metaal wegduwen; met staal kunnen ze metaal naar hen trekken; met tin kunnen ze hun zintuigen alerter maken; met zink kunnen ze emoties heftiger maken, …

En dan zijn er Mistborn, die alle soorten magie kunnen doen. Zoals Vin.

Degelijk, mijn gedacht. En benieuwd naar het vervolg.