misdaad — Boeggn

Le tueur, tome 1. Long feu

Thu, 31 Jan 2013 16:14:15 +0100

Matz (tekst) - Jacamon (beeld) Casterman, 1998, 62 blz.

Fijne collega Mark geeft om de zoveel tijd eens een lijstje van te lezen boeken door. Zo ook gisteren: Chew (dat ik een tijd geleden tot nummer 20 had gelezen), Parker: The Hunter (dat op het lijstje staat), en The Killer.

Ik volg de link naar The Killer die hij doorstuurde en kijk, het is niet eens The Killer, het is gewoon Le tueur, waar ik er een paar van had staan thuis.

Maar ’t is inderdaad een meer dan goed stripverhaal, en ik dacht: het kan geen kwaad om dat eens te herlezen.

In Long feu maken we kennis met een huurmoordenaar. Die zich niet slecht of schuldig of wat dan ook voelt over zijn beroepskeuze: ’t is een gemak, zegt hij, ik kies mijn eigen uren, en het betaalt goed.

En dan zit hij in een appartement recht tegenover een ander appartement waar zijn target eigenlijk zou moeten zijn, en wacht hij, wacht hij, dagen aan een stuk. Alleen met zijn gedachten, en dat ze van “kijk eens hoe goed ik het heb en wot me worry?” langzaam verschuiven naar defensief “jamaar het is gewoon mensen dood doen, en er gaan toch overal en altijd mensen dood, al wat ik doe is dat het een beetje meer zichtbaar is, en wat zou ik mij slecht moeten voelen” naar toch wel ernstige vragen stellen bij wat hij doet.

Eén lange gedachtengang en flashback, dus. Met helemaal op het einde wat actie, en dat we zien dat plots, voor het eerst in zijn leven misschien, iemand hem op het spoor zou kunnen zijn.

Dum dum DUMMM! En plots werd het erg spannend!

Zeer goed, spreekt vanzelf. En aangeraden.

Sunset

Sat, 27 Oct 2012 14:12:48 +0100

Christos Gage (tekst) - Jorge Lucas (beeld) Image Comics (Top Com Productions), 2012, 160 blz.

Nick Bellamy is 78 en leeft alleen met zijn vrouw, die Alzheimer’s heeft. Hij moet niet weten van moderne technologie: hij komt uit een ander tijdperk.

Beeld u Clint Eastwood in, die in Las Vegas in de jaren eind-1950-1960 spierkracht en dergelijke was voor een mafia-casinobaas. Die aan zag komen dat hij op den duur aan de kant zou gezet worden, en die na jaren en jaren trouwe dienst samen met een vriend een casino berooft, ervoor zorgt dat zijn baas in de gevangenis geraakt, en die met het geld een nieuw leven opgebouwd heeft.

Dertig jaar later haalt zijn verleden hem in, en zit het spel op de wagen.

Een man die niets meer te verliezen heeft, die besloten heeft om wraak te nemen: klassiek ingrediënt voor een fijn verhaal. En als dan blijkt dat hij toch meer dan verwacht te verliezen heeft, en dat het allemaal niet loopt zoals het had kunnen clichématig verwacht worden, dan wordt een fijn verhaal een goed verhaal.

Zeer donker van beeld, maar het past helemaal. Veel geweld, maar geen geen gratuit nodeloos geweld. Niet enorm veel diepgang, maar ruim genoeg om niet tweedimensionaal en méér dan alleen maar het wraakverhaaltje te zijn.

Aangeraden.

Crimeland

Fri, 27 Apr 2012 02:07:15 +0100

Ivan Brandon, Felipe Ferreira (tekst) - Rafael Albuquerque (beeld) - Rafael Albuquerque, Cris Peter (kleur) - Ed Dukeshire (letters) Image Comics, 2007, 99 blz.

Misdaad! Albuquerque bracht dit zelf uit in 2005 als Rumble in La Rambla, Image herkent een goed ding als ze het zien. Een verhaal dat zich afspeelt over verschillende decennia, prachtig getekend, meer dan degelijk.

Ik zie het nog verfilmd geraken. Of verserialiseerd.

Jennifer Blood (1-12)

Wed, 11 Apr 2012 01:55:34 +0100

Garth Ennis (tekst) - Adriano Batista (beeld) - Romulo Fajardo Jr. (kleur) - Rob Steen (letters) Dynamite Entertainment, februari 2011 – nu, 12 x 32 blz. gelezen

Jennifer is overdag een gewone huisvrouw, met kinderen en een man, en alles erop en eraan. ‘s Nachts trekt ze erop uit en doet ze mensen dood. Welke mensen en waarom, dat wordt in de loop van het verhaal duidelijk.

Haar doel is welomschreven, er is veel voor gepland, en ik dacht even dat het best opgehouden was na nummer 7, maar ‘t kwam nog allemaal goed: blijkt dat zomaar mensen doden niét iets is dat op een-twee-drie een halt kan toegeroepen worden, vooral als sommige mensen weten wie écht achter de doder zit.

De mengeling van down to earth realisme en extreem geweld: grappig, spannend, wijs om lezen. Vintage Garth Ennis.

Pherone

Wed, 04 Jan 2012 22:37:02 +0100

Viktor Kalvachev (tekst) - Patrick Baggatta, Jim Sink (beeld) Image Comics, 2011

Eve op zoek naar haar eigen verleden. Spionage, spanning, misdaad, tralala.

Interessant, op een been there read that-wijze. Fijne tekeningen, ook.

Blue Estate

Wed, 28 Dec 2011 16:04:01 +0100

Viktor Kalvachev, Kosta Yanec (tekst) – Andrew Osborne (script) – Viktor Kalvachev, Robert Valley, Toby Cypress, Nathan Fox (beeld) Image Comics, april-juli 2011, 141 blz.

Prachtig getekend, daar niet van. Maar ik was er niet van ondersteboven, van deze crimi. ‘t Kan ook zijn dat ik er met mijn hoofd helemaal niet bij was.

A Sickness in the Family

Fri, 11 Nov 2011 20:19:33 +0100

Denise Mina (tekst) - Antonio Fuso (beeld) Vertigo, 2010, 190 blz.

Ik wist niet welk genre het was, en dat maakte het spannend. Ik dacht eerst, oh, weer zo’n deprimerend echt gebeurd verhaal. En dan dacht ik, oh, ’t is horror. En toen kwam het einde en wist ik welk genre het echt was.

Ik had het niet beter kunnen treffen dan het op deze manier te lezen, achteraf bekeken.

Een fijn boek, of het nu biografie, horror, of wat dan ook was. Aanrader, maar probeer de achterflap niet te lezen als g’er aan begint.

The Last Days of American Crime

Mon, 17 Oct 2011 19:14:09 +0100

Rick Remender (tekst) - Greg Tocchini (beeld) Radical Comics, december 2009 - augustus 2010, 3 x 64 blz.

De Verenigde Staten, de nabije toekomst: nog meer geweld dan nu, en domestic terrorism (zes steden op één dag, tien miljoen doden!) en alles. De regering beslist dat ze een signaal zullen uitzenden waardoor niemand nog zal kunnen de wet overtreden. Ze beslissen dat in het geheim, en om de aandacht af te leiden, kondigen ze aan dat ze papiergeld zullen afschaffen en vervangen door een systeem van federale betaalkaarten.

Graham Bricke heeft een manier gevonden om één van de oplaadmachines voor de betaalkaarten te stelen, en neemt Kevin Cash en Shelby Dupree, een koppel psychotische boeven, onder de arm.

Oh ja, en dat van die uitzending, het Orwelliaans genoemde American Peace Initiative, dat komt dan uit twee weken vóór het in werking zou treden; de reactie is een massale exodus naar Canada en Mexico (die meteen muren optrekken), en een laatste spurt van misdaad, nu het nog kan.

The Last Days of American Crime volgt Bricke, Cash en Dupree: three vipers, each with its own poisonous agenda, and the bloody road they travel on the most difficult job of their lives.

Ik heb het eerste nummer gelezen met een half oog op So You Think You Can Dance, en toen was ik plots aan het einde en wist ik eigenlijk niet wat ik gelezen heb. Herbegonnen, en de tweede keer was ik wél helemaal mee (zelfs al was het met een half oog op Lie To Me).

‘t Is film noir meets Escape From New York meets 1984, het is intelligent en ontroerend, het is bijzonder schoon van tekening (Greg Tocchini is genen duts), en ik raad het van harte aan.