Marvel — Boeggn

Ms. Marvel (1-6)

Fri, 18 Jul 2014 19:35:49 +0100

G. Willow Wilson (tekst) - Adrian Alphona & Jacob Wyatt (beeld) - Ian Herring (kleur) Marvel Comics, februari - juli 2014, 6 x 20 blz.

Kamala Khan is de nieuwe Ms. Marvel! De nieuwe Ms. Marvel is een tiener! En een muslima! En het is een wijze comic! En verder heb ik er niet veel over te zeggen want ik heb maar de eerste zes nummers gelezen! Maar het is veelbelovend! Vooral als Wolverine er bij komt! En al!

Nova Vol. 5, 1-2

Sat, 23 Mar 2013 13:41:15 +0100

Jeph Loeb (tekst) - Ed McGuinness (beeld) - Dexter Vines (inkt) - Marte Gracia (kleur) Marvel, april - mei 2013, 2 x 24 blz.

Nieuwe reeksen bij Marvel en DC zijn een dijm een dozijn, en ik zie er altijd tegen op om eraan te beginnen: het begint meestal wel okay, maar dan na een paar nummers beginnen ze met cross-overs die u verplichten om andere reeksen te lezen, en dan zijn er daar weer cross-overs, en voor ge ’t weet liggen er tien verhaallijnen door elkaar te wachten op resolutie.

Afijn. Geen idee waarom ik besloot om Nova toch maar eens op te pakken: het zag er misschien niet echt zo Marvel mainstream uit, of iets in die zin.

Verhaal: origin story #38. Vader is janitor in school, zoon wordt uitgelachen met zijn vader, vader vertelt al heel zijn leven verhalen van toen hij nog één van de Supernovas was, een elite-eenheid van intergalactische soldaten, zoon gelooft hem uiteraard al lang niet meer, er ligt een mysterieuze helm in de garage, vader verdwijnt, en het blijkt allemaal toch echt te zijn! (dum-dum-DUMMMM)

Fijn getekend, daar niet van. En mooi verteld. En men belooft ons dat dit een aanzet is voor iets bijzonder groots:

Nova is just the first step towards a huge event quietly stirring in the Marvel Universe and, over the next few months, it will start leaking into books all across the Marvel line.

Ah crap. Inderdaad: cross-overs. En ja, ik weet dat ik dat mag (moet) verwachten, maar toch. Misschien moet ik dan toch maar eens beginnen lezen aan recentere Marvels.

Books of Doom

Thu, 28 Feb 2013 12:07:19 +0100

Ed Brubaker (tekst) - Pablo Raimondi (beeld) - Mark Farmer (inkt) - Brian Reber (kleur) Marvel Comics, januari - juni 2006, 6 x 24 blz.

Verhalen over de oorsprong van een karakter kunnen soms goed zijn (Magneto en Red Skull, bijvoorbeeld), en Doctor Doom is zeker een intrigerend karakter, maar dit is géén goede reeks, neen.

Natuurlijk dat het nooit een gemakkelijke opdracht zou worden om ergens een min of meer plausibele mengeling te maken van zigeuners, magie, technologie, Amerikanen en Russen en een fictief koninkrijk Latveria, maar serieus: Ed Brubaker had toch tenminste een beetje moeite kunnen doen om het een schijn van plausibiliteit te geven.

Zoals het nu geschreven is, begint het verhaal met een soort bucolische parodie van negentiende-eeuwse zigeuners in een vaag onbestemd Midden-Europa in de jaren, ik weet niet, 1935? 1940? – never mind dat veel zigeuners op dat moment druk bezig waren in concentratiekampen.

En dan zijn we plots in een tijd waar er communisten zijn, maar het is niet duidelijk of dat de jaren 1950 zijn of 1960 of 1970, want er wordt nu eens gesproken over een maanprogramma en dan weer niet, en dan weer zitten we in een naoorlogse atmosfeer. En ondertussen, terwijl Reed Richards raketten maakt en Von Doom in een Tibetaans klooster esoterische Von Däniken-meets-Blavatsky-dingen doet, loopt er in Latveria een operettebaron rond die operettekoning wordt.

Le Sceptre d’Ottokar, beste Brubaker, kan niet zomaar getransplanteerd worden naar 1970.

Euh neen, dus. Ik kon geen suspension of disbelief opbouwen, zelfs geen paar pagina’s aan een stuk.

En een reeks van zes nummer was écht veel te lang voor het verhaaltje dat er och here maar verteld wordt. Op een derde of de helft van de pagina’s was dit misschien nog te redden geweest. Zeer misschien.

Maar zoals het nu is: neen bedankt. Want misschien nog het ergste van al: Doom komt op elk ogenblik van zijn leven over als een klein kind, zonder welke diepgang dan ook, jaloers, wraakzuchtig, nodeloos wreed, en onbezonnen. Bah.

Spider-Man Noir

Mon, 11 Feb 2013 12:09:59 +0100

David Hine & Fabrice Sapolsky (tekst) - Carmine Di Giandomenico (beeld) Marvel Comics, december 2008 - maart 2009, 4 x 24 blz.

Het gaat crescendo, met de Noir-boeken van Marvel die ik lees. Spider-Man Noir is beter dan Daredevil Noir dat beter was dan Iron Man Noir.

Het is 1933 en depressie; Peter Parker wordt opgevoed door zijn tante May, die zowaar een socialistische agitator lijkt. Peter vindt een mentor in Ben Urich, de sterreporter van de Daily Bugle. Waar Urich het eigenlijk allemaal niet echt meer ziet zitten, is Parker gedreven en idealistisch: onrecht moet bestreden wordne, and all that.

Slechterik van dienst is Norman “Goblin” Osborne, de eigenlijke baas van de stad. Hij doet zich voor als een soort weldoener, maar voert eigenlijk een schrikbewind in de stad, heeft politie, politici en uiteindelijk zelfs de Bugle in de hand, en onderhoudt een menagerie aan ex-circusfreaks als enforcers.

Fijne alternatieve take op Spider-Man. Ik denk dat ik maar eens het vervolg lees ook.

Daredevil Vol. 3 #1-6: Daredevil; The Devil Inside and Out

Fri, 07 Sep 2012 16:21:49 +0100

Mark Waid (tekst) - Paolo Rivera, Joe Rivera, Marcos Martin (beeld) - Muntsa Vicenten Javier Rodriguez (kleur) - Joe Caramagna (letters) MArvel Comics, augustus - december 2011, 6 x 32 blz.

Er is teveel gebeurd om op te noemen met Daredevil in het recente verleden, en ik heb het ook allemaal niet meer gevolgd, maar hey bij deze: nieuwe start, met Mark Waid aan het roer.

Mark Waid, van onder meer Incorruptible en Irredeemable en Unknown en talloze andere goede dingen: dat geeft al direkt goesting om te lezen?

Matt Murdock is nog altijd een blinde advocaat, en was recent min of meer ge-out als Daredevil. Hij probeert dat achter zich te laten, maar dat lukt niet echt goed.

Captain America vindt dat Murdock verantwoording moet afleggen voor al wat hij deed terwijl hij bezeten was door een demon, andere advocaten spelen telkens uit dat hij Daredevil is en dat hij dus niet moet spreken (over wat dan ook), en alles. En dat allemaal terwijl hij alleen maar terug naar een eenvoudig leven wil, een beetje onschuldigen verdedigen in de rechtbank hier, een beetje kwaad bestrijden daar, wat kinderen uit brandende gebouwen redden ginder.

Het lijkt een aantal nummers lang alsof Daredevil in een luchtbel los van de rest van het Marvel-universum zit, maar uiteindelijk blijkt het in deze eerste story arc wel degelijk over slechte slechteriken te gaan. En meteen een hele roedel: A.I.M., Secret Empire, Hydra, Agence Byzantine, Black Spectre.

’t Is een hele opluchting om Daredevil eens niet compleet miserabel te zien, en een vers-achtige start te nemen. Niet eindeloos in miserie te zitten, maar een lastige situatie nemen, en er een oplossing voor te verzinnen: kan hij geen mensen meer verdedigen in de rechtbank? Okay, dan coacht hij wel mensen om zichzelf te verdedigen – ha!

In tegenstelling tot veel andere reboot-achtige dingen, wél een goede isntap voor nieuwe lezers (of lezers die het allemaal een tijd geleden wat beu waren geworden).

Oh, en meer dan degelijk getekend ook, in een stijl tussen modern en klassiek.

The Wolverine Files

Sun, 13 May 2012 22:04:59 +0100

Mike W. Barr (en a cast of hundreds) Simon & Schuster, 2009, 160 blz.

Een samenvatting van Wolverine-feiten tot 2009, copieus geïllustreerd met stukken uit de oorspronkelijke comics.

Fijn om eens te lezen na elkaar, maar bon. Tja.

X-Men: Season one

Sat, 12 May 2012 02:34:24 +0100

Dennis Hopeless (tekst) - Jamie McKelvie (beeld) - Mike Norton (inkt) - Matthew Wilson (kleur) - Clayton Cowles (letters) Marvel Comics, mei 2012, 136 blz.

Reboot en alles: de eerste stappen van de X-Mannen, alsof het nu zou gebeuren. We maken “opnieuw voor het eerst” (zucht) kennis met Prof. Charles Xavier, die Angel (Warren Worthington III), Cyclops (Scott Summers), Marvel Girl (Jean Grey), Beast (Henry ‘Hank’ McCoy) en Iceman (Bobby Drake) onder zijn hoede neemt.

Aan de andere kant van de goed/kwaad-lijn: onder meer Magneto, Scarlet Witch, Toad, Blob, en Unus the Untouchable.

Ik zie voor wie dit gemaakt werd, en ik kan het begrijpen. Maar ‘t is niet voor mij, denk ik.

Brr.

Wolverine: Old Man Logan

Sun, 22 Apr 2012 02:05:11 +0100

Mark Millar (tekst) - Steve McNiven (beeld) Marvel Comics, juni – september 2009, 199 blz.

Ver in de toekomst. Om de één of andere reden is Wolverine geen Wolverine meer: hij weigert onder welke omstandigheden ook geweld te gebruiken, of zijn klauwen uit te slaan.

Wolverine is geen Wolverine meer, maar gewoon oude Logan. Hij woont met vrouw en kinderen op een afgelegen ranch, in een land dat Hulkland heet en onder het terreurbewind van de afstammelingen van Bruce Banner en She-Hulk leeft.

Logan heft geld nodig om zijn huur te betalen, en aanvaardt tegen beter weten in een opdracht om Hawkeye (ondertussen oud en blind) nar de andere kant van he tland te begeleiden om een pakje te gaan afgeven.

Onderweg komen we te weten wat er gebeurd is, en waarom Wolverine geen Wolverine meer is.

Uitstekend, vond ik.

Emma Frost – Ultimate Collection

Sat, 21 Apr 2012 02:02:06 +0100

Karl Bollers (tekst) – Randy Green, Carlo Pagulayan, Adriana Melo, Will Conrad (beeld) – Rick Ketcham, Dennis Crisostomo, Sean Parsons, Andrew Pepoy, Eric Cannon, Will Conrad (inkt) – Pete Pantazis, Transparency Digital (kleur) Marvel, 2011, 420 blz. (oorspronkelijk Emma Frost 1-18, 2003-2005)

Gho. Ik ben normaal voor van die origin stories, maar ik vrees dat ik er hier niet in echt in geloofde: akkoord dat X-Men een serie is die het eigenlijk voortdurend heeft over coming of age en puberteit en zo, maar dit las meer als Beveren-Hiels dan wat anders. En X-Men: 90210 is niet mijn idee van een goede cross-over.

Oh, en de vreemd pseudo-semi-hemi-erotische covers hadden niets, maar dan ook niets te maken met de rest van het verhaal. Vies.

Sub-Mariner: The Depths

Tue, 10 Apr 2012 01:53:17 +0100

Peter Milligan (tekst) - Esad Ribic (beeld) - Cory Petit (letters) Marvel (Marvel Knights), november 2008 – mei 2009, 5 x 24 blz.

Ik dacht: dat van de Silver Surfer was zo goed, ik lees de tegenhanger over Namor.

Helaas: teleurgesteld. Milligan is geen JMS. En ik kon geen abstractie maken van de stuk op niets trekkende wetenschap. Wel zeer schoon geschilderd en zo, daar geheel niet van. Maar urgh, géén suspension of disbelief whatsoever, sorry.