Malazan Book of the Fallen — Boeggn

Midnight Tides

Mon, 23 Mar 2015 13:12:18 +0100

Steven Erikson Bantam, 2004, 940 blz.

Dit is waar ik bij mijn eerste doorlezing een tijd gestopt was met The Malazan Book of the Fallen, denk ik. Erikson maakt het een mens ook niet gemakkelijk: deel vijf van de reeks heeft weinig of niets te maken met de eerste vijf delen, en het is pas ergens zeer diep in het boek (hoofdstuk 12, rond het midden) dat duidelijk wordt hoe de omgeving van het boek past in de wereld – dat “the Errant” een collectieve naam voor de Forkrul Assail is, dat er ook hier massieve ruzie was tussen T’Lan Imass en Jaghut, en dat het hier allemaal gaat om de nazaten van Tiste Edur en een nieuw volk, de Letherii.

En gedoe met the Crippled God, en dat Hood blijkbaar geen plaats heeft op Lether, en zoals bijna altijd Elder Gods die zich voordoen als gewone mensen.

Oh, en een krijger die met zijn broers er op uit wordt gestuurd om een magisch zwaard te vinden voor zijn koning, maar dan blijkt dat de jongere broer het kwestieuze zwaard aanraakt – wat hij expliciet niet mocht doen – en dan wordt die jongste zoon op gruwelijke wijze onsterfelijk (thanks, Crippled God!) en kroont hij zichzelf keizer.

En nog allemaal andere onsterfelijke of ondode karakters, waaronder één die echt niet liever wil dan enorm griezelig zijn en mensen bang maken, en zeer graag lange nagels zou kopen en puntige tanden.

Om te zeggen dat het bij momenten zeer grappig is, en bij momenten zeer pakkend, maar ik heb het moeilijk gehad, en het heeft lang geduurd eer het uit was. Er zitten stukken in die vintage Erikson zijn en zeer aangenaam om lezen, maar ik had meer dan eens het oncomfortabele gevoel dat hij gewoon moeilijk aan het doen was om moeilijk te doen.

Boek zes en zeven zijn hier een rechtstreeks vervolg op, dat maakte ze voor zover ik me herinner ook minder lastig. Serieus: een reeks schrijven en dan op het einde van boek vier alles in medias res laten staan, en een volledig ander verhaal beginnen in boek vijf. Trr.

House of Chains

Sun, 14 Dec 2014 23:33:51 +0100

Steven Erikson Bantam Books, 2002, 1021 blz.

Als het op nietsdoenvakanties aankomst, zijn er wat mij betreft boekenleesvakanties en tv-kijkvakanties. Deze vakantie is een tv-kijkvakantie, veel boeken komen er dus niet aan te pas.

Wél deel vier van Malazan Book of the Fallen uitgelezen. In heel erg veel stukjes en beetjes, en dat was misschien niet zo enorm hard een goed idee: ’t is naar Erikson-gewoonte complex, en alle vorige boeken moeten in uw hoofd zitten, en ge moogt geen moment de aandacht laten verslappen.

Ik had het boek tien of zo jaar geleden al gelezen, en dat hielp: het is bij momenten waarlijk schoon en ontroerend. Spannend? Niet aangehouden. Veel vaart? Ook niet echt voortdurend.

Zoals bij het vorige boek, en bij de volgende boeken, heeft het weinig of geen zin om zelfs maar te beginnen proberen in detail te vertellen waar het over gaat, wegens een dramatis personæ van ettelijke bladzijden lang, een behoorlijk complexe wereld, en een verhaal dat op verschillende continenten, in verschillende tijdsgewrichten en dimensies plaatsvindt.

Niet het beste boek van de reeks, maar niet overslaanbaar voor wie zoals ik de tien boeken wil (her)lezen. En zeer de moeite waard, voor wie zoals ik dit soort boeken graag leest.

Memories of Ice

Mon, 20 Oct 2014 18:30:20 +0100

Steven Erikson Bantam Books, 2001, 1159 blz.

Het kabbelt voort en het kabbelt voort, en soms weet een mens niet meer goed in welk deel van welk continent we nu precies zijn, maar hoofdstuk na lang hoofdstuk worden de personages echter en echter, en dan bam! zijn we aan vier vijfden van het boek begint de actie, en dan is het een onneerlegbaar boek.

Drie boeken zijn we ver, en nu pas wordt het min of meer een beetje duidelijk wat er allemaal aan het gebeuren is achter de schermen.

Opnieuw een boek vol oorlog, en nog meer dan in de vorige boeken zien we verschillende perspectieven: van verschillende generaties goden over quasi-onsterfelijke wezens over generaals en high mages tot toevallige helden en soldatenvoetvolk.

Mensen en wezens die goed doen en slecht doen, met motivaties en achtergronden, niet te zwart-wit, zeer bijzonder goed. De enige reden om dit niet te lezen zou zijn omdat het veel werk is – een goeie drieduizend bladzijden voor de eerste drie boeken – maar de laatste paar honderd bladzijden alleen al maken het allemaal meer dan waard.

Deadhouse Gates

Wed, 01 Oct 2014 21:03:12 +0100

Steven Erikson Bantam, 2000, 943 blz.

Deel twee van de tien, en dat het vooruit gaat.

Het lezen, bedoel ik dan, niet het verhaal: dit is een soort zijstap voor een paar personages van het vorige boek; voor zover ik me herinner, worden de verhalen van boek 1 en 2 weer opgepakt in boek 3.

In de Zeven Steden is een revolutie op til (met een soort profetes en woestijnstammen, shades of Fremen en Muad-Dib), de meest populaire generaal van het keizerrijk is buiten de wet gesteld, adel wordt massaal verscheept naar dwangarbeid in de mijnen.

De verschillende plotlijnen overlappen nauwelijks, en alles vindt door elkaar plaats:

Icarium, een onsterfelijke uitvinder die regelmatig stukken tijd verliest, is op zoek naar iets, maar hij weet niet naar wat. Zijn compagnon en vriend Mappo, ook onsterfelijk, moet er eigenlijk voor zorgen dat Icarium zijn geheugen niet terugvindt. Ze geraken terecht in een oorlog tussen D'Ivers en Soletaken, twee soorten shapeshifters (de eerste kunnen de vorm van veel beesten tegelijk aannemen, zoals een zwerm vliegen of een roedel honden, de tweede kunnen in één ding veranderen, zoals pakweg een draak), en ze komen daarbij in de buurt van Iskaral Pust, een krankzinnige (enfin vermoeden we toch, wie weet) priester.
Coltaine is de leider van het 7de Leger van het Malazanrijk. Hij probeert zijn leger, en duizenden vluchtelingen erbij, te voet naar de andere kant van het continent in veiligheid te brengen. Daarbij wordt hij voortdurend achtervolgd door een numerische overmacht, tegengewerkt door de adel die ook bij die vluchtelingen zit, en verliest hij stapels volk aan de woestijn. Duiker, ex-soldaat en tegenwoordig keizerlijk historicus, vergezelt het 7de na een tijd.
Felisin Paran, jongste zus van de Paran in het vorige boek, geraakt in de mijnen terecht. Cue schrikkelijke scènes van verkrachting en verslaving en verminking en alles. Zij wordt vergezeld van Heboric, een ex-hogepriester (zonder handen) van de oorlogsgod Fener en Baudin, een soort straatvechter die Felisin in bescherming lijkt te nemen, tegen haar goesting. Alles is tegen haar goesting, trouwens, na voormelde verkrachtingen en verslavingen en verminkingen: bepaald ambetante madam, die Felisin.
En dan zijn er nog een paar personages van het vorige boek: Apsalar, die terug wou gaan naar haar geboortedorp en geëscorteerd wordt door veteranen Kalam en Fiddler, en door loverboy-slash-dief Crokus.

Begint het al wat te duizelen? Tja. Dat is denk ik de situatie na een bladzijde of honderd, en dan gaat het nog wat meer loos, met personages en situaties en achtergronden en alles.

Het wordt er allemaal niet beter op, vrees ik, naarmate de reeks verder gaat. Erikson slaagt er hier meer in om zijn personages leven te geven – met Felisin, Kalam en Duiker als uitschieters – en zijn wereld voelt nog altijd even enorm goot en enorm gedetailleerd en enorm geschiedenisvol aan als in het vorige boek. Wat minder geforceerde expositie misschien zelfs, en dat komt dan weer de personages ten goede.

Ontroerend, ook, vaak. In de kleine dingen: een compagnie soldaten in het 7de, nauwelijks omschreven, maar die in een paar scenes helemaal levend wordt; flitsen achtergrond die heelder personages plot in perspectief brengen; de manier waarop een schoothond omschreven wordt.

Ja, aangeraden natuurlijk. Maar niet voor mensen die niet graag puzzelen, en ook niet voor mensen met een slecht geheugen en/of weinig verbeelding.

Gardens of the Moon

Mon, 22 Sep 2014 21:33:40 +0100

Steven Erikson Bantam, 1999, 768 blz.

Vijf jaar geleden zei ik “note to self: dingend herlezen” over de Malazan-boeken. Ik heb dat toen niet meteen gedaan, omdat de reeks nog niet af was.

Niet dat ze nu wel af is, het is zo’n grote wereld dat er stof voor een bibliotheek boeken is, maar toch: Erikson’s Malazan Book of the Fallen, dié reeks is ondertussen met het tiende boek, The Crippled God in 2011, wel afgelopen.

Toen ik las dat er een fictionary voor George R.R. Martin uitkwam, moest ik er aan denken dat er voor Malazan al een hele reeks bestond, en toen zag ik dus dat dat tiende boek al een tijd uit was, en hey, besluit genomen.

En zo is het eerste boek uit, Gardens of the Moon. Een boek dat niet meer in medias res kon beginnen als het een vtm-journalist was die op de lopende band van een worstenfabriek gedumpt werd: er is een rijk, er is een keizer die afgezet is, er is een nieuwe keizerin, er zijn legers, er zijn anciens in dat leger, er is tovenarij, er zijn allerlei rassen, er is geschiedenis men kan niet meer, er zijn goden en ascendanten, er zijn voorspellingen, er is… aargh.

Erikson zegt in zijn inleiding bij de heruitgave dat hij even gespeeld had met de gedachte een échte inleiding te schrijven om het allemaal wat duidelijker te maken, maar het dan uiteindelijk toch maar niet gedaan heeft: mensen die Gardens of the Moon lezen, zijn er ofwel meteen wég van, ofwel lopen ze er meteen van weg.

Ik ben van de eerste soort, dus duidelijk. Géén boek om diagonaal te lezen, maar wel om van te genieten.

Korte inhoud geven is onbegonnen werk – wie graag Joe Abercrombie leest, wie graag Song of Ice and Fire leest, wie graag puzzelt tijdens het lezen: denk geen seconde na, en begin aan Gardens of the Moon. Na een paar hoofdstukken wordt wel duidelijk of het uw ding is, en als het uw ding is: na de 768 bladzijden van het eerste boek zijn er nog 10.379 bladzijden vervolg.