magie — Boeggn

The Empyrean #1: Fourth Wing

Mon, 03 Feb 2025 20:56:43 +0100

Rebecca Yarros Entangled: Red Tower Books, 2023 517 blz

Van wat ik ervan las, was het helemaal in my wheelhouse, en jazeker, dat was het.

Een uitstekend begin van een reeks, met inderdaad draken en seks, in die volgorde.

Violet Sorrengail is één van drie kinderen van een hooggeplaatste generaal in Navarre, een land dat grotendeels afgesloten is van de rest van de wereld. Er is eeuwen geleden iets gedaan waardoor dat land eengemaakt is. Er is zeer recent een soort burgeroorlog / revolutie geweest, die redelijk hard neergeslagen is.

Centraal in het land, ook letterlijk, is een soort school voor infanterie, archivisten, en drakenrijders.

Violet was voorbestemd om archivist te worden, maar haar moeder de generaal heeft ze alsnog in de drakenrijdersschool gestoken waar haar oudere zus Mira een paar jaar geleden afgestudeerd was. Wat niet evident is, want Violet heeft iets Ehlers-Danlosachtig waardoor haar gewrichten en beenderen zeer fragiel zijn.

Eén van de gevolgen van die neergeslagen revolutie, is dat de opstandelingen geëxecuteerd werden en de enige voorwaarde dat hun kinderen mochten blijven, is als ze in de drakenrijdersschool zouden gestoken worden als ze volwassen waren.

Wat voor een enorm groot aantal van hen, net zoals de anderen in die school trouwens, een doodsvonnis betekent. Want het is niet Harry Pottergewijs tout le monde il est beau, tout le monde il est gentil. Het is een ingangsproef waarbij al meteen een stapel sneuvelt, en duels, en vechten, en proeven met dodelijke afloop.

Wat ook betekent dat al die kinderen van opstandelingen (met een zwaar understatement) niet de grootste fans zijn van Generaal Sorrengail die hun ouders vermoord heeft, en per extensie van haar dochter. En dat is in het bijzonder het geval voor de (uiteraard ondraaglijk knappe Xaden Riorson, de zoon van de leider van de opstand).

Ik moet er geen tekening bij maken wat er uiteraard gebeurt. Maar 't is niet omdat het voorspelbaar is, dat het voorspelbaar voorspelbaar is. Voetbalmatchen duren ook allemaal 90 minuten, dat wil niet zeggen dat ze niet spannend kunnen zijn.

⁂

Helemaal mijn genre boek. Ik heb het op een avond en een nacht uitgelezen. En ik ben meteen aan het tweede begonnen. Mijn enige probleem is dat het een reeks van waarschijnlijk vijf boeken wordt, en dat de laatste twee nog moeten geschreven worden. :(

The Magicians 2: The Magician King

Sat, 23 Jul 2016 15:30:29 +0100

Lev Grossman William Heinemann, 2011, 400 blz.

Een paar jaar na het einde van het het eerste boek. Quentin en zijn maten zijn koningen en koninginnen (twee van elk) van ~~Narnia~~ Fillory, maar het probleem van het vorige boek heeft zich alleen maar verplaatst: wat doet een mens hele dagen, als hij alles kan doen dat hij wil?

Oplossing: op quest gaan. Een duistere historie met zeven gouden sleutels die moeten gevonden worden, en die dan op het einde naar… oh drat! Quentin valt door een deurgat in de wereld van Fillory en komt terug op Aarde terecht. Zonder manier om terug te keren.

Hij komt Julia tegen, waar hij helemaal in het begin van het eerste boek verliefd op was, en die in tegenstelling tot hem niét geslaagd was in haar ingangsexamen voor ~~Hogwarts~~ Brakebills. Zij heeft dan maar geïmproviseerd, de wereld afgeschuimd en zélf magie geleerd.

“En samen gaan ze op zoek naar een manier om terug te keren naar Fillory”? Nah, het is niet zó een soort sprookje dat Grossman schrijft. Samen en apart zijn ze en maken ze elkaar miserabel.

Zowel Julia als haar achtergrondverhaal – dat uiteindelijk de reden blijkt te zijn voor allerlei Belangrijke Gebeurtenissen Elder – zijn interessant en boeiend. We ontdekken tegelijkertijd wat er in het verleden gebeurde om Julia Julia te maken, en hoe in het heden Quentin minder de Quentin van het vorige boek probeert te worden.

En het einde was alweer iets totaal onvoorspelbaar.

Er zijn redelijk wat mensen die het eerste boek slecht vonden en dus het tweede niet gelezen hebben. Bij de mensen die het tweede gelezen hebben, is er een kleine minderheid die het echt afgrijselijk slecht vonden, om allerlei redenen (onsympathieke personages, te veel pop culture references, taalgebruik, sexisme, …).

Ik had geen echte problemen met het eerste boek, en ik vond het tweede beter. Benieuwd wat het laatste geeft.

The Hero of Ages

Fri, 17 Aug 2012 14:34:49 +0100

Brandon Sanderson Tor Books, 2008, 576 blz.

Zoho, dát was nog eens een einde van een trilogie. Niet dat er geen open vragen overblijven, maar wel dat het proper afgesloten is.

Al wat we dachten te weten in The Final Empire, en dat dan in The Well of Ascension bleek helemaal anders te zijn dan we dachten, blijkt in The Hero of Ages nog eens helemaal anders te zijn.

En tegelijk ook niet: de hints waren er al van het hele begin, en uiteindelijk hadden wij, net zoals de mensen in de wereld van Sanderson, het kunnen bij elkaar puzzelen. Het voelt niet oneerlijk deus ex machina-achtig aan, maar het heeft iets van het einde van een goede Agatha Christie: ah, zó zat het dus in elkaar.

Het einde kon, achteraf bekeken, onvermijdelijk niet anders zijn dan hoe het nu is. En toch had ik het niet zien aankomen. Uitstekend, vind ik dat.

Dat maakt me allemaal redelijk benieuwd naar de andere boeken van Sanderson. Eén van de redenen dat ik hieraan begon, is omdat ik wou weten wie de schrijver was die de erven-Jordan gekozen hadden om Wheel of Time af te maken.

Goed gekozen, denk ik.

En dan nu dus dilemma: zou ik eerst op zoek gaan naar andere boeken van Sanderson? Of zou ik nog eens een stamp geven aan Wheel of Time (goed wetende dat er een dal van ettelijke duizenden pagina’s min-of-meer-rotzooi is in het midden enerzijds, maar ook dat Sanderson er vermoedelijk wel een goed einde aan heeft gebreid anderzijds)?

The Well of Ascension

Mon, 13 Aug 2012 20:07:40 +0100

Brandon Sanderson Tor Books, 2007, 592 blz.

Check it out. Nog meer karakterevolutie, nog meer wereldbouwen, en het blijft boeiend en wijs.

Deel één was een happy end, hoera hoeri, en dan is er wat er gebeurt na het happy end. En dan blijkt dat de hele reeks eigenlijk al is “wat er gebeurt na het einde”: de wereld zoals hij is, is omdat duizend jaar geleden een held gefaald heeft. Of niet. Of wel, enfin, ’t is niet helemaal duidelijk.

Op naar deel drie!

The Final Empire

Sun, 12 Aug 2012 02:45:45 +0100

Brandon Sanderson Tor Books, 2006, 544 blz.

Maar allez, hoe is dat nu mogelijk? Dit is gelijk een heel goed begin van een hele serie, en ik had er nog nooit van gehoord? Ik was een paar boeken aan het lezen (euh, drie boeken: één op de Kindle, één op de telefoon en één op de cyberPad), en toen kwam ik voorbij deze reactie op Reddit, en dacht ik: toe maar, eentje erbij kan geen kwaad.

En dan ben ik beginnen lezen aan boek 1 en heb ik na de eerste twee hoofdstukken maar meteen de hele reeks in de Wolk Van Kindle gezet.

Een fijn boek, zowaar. Met standaardingrediënten (haal boven die Helden Zonder Ouders, haal boven het Langzaam Gewonnen Vertrouwen, haal boven het Duizendjarige Rijk Met Schimmige God-Koning, haal boven de Wetenschappelijkachtige Magie), maar wel bijzonder aangenaam geschreven. Personages van vlees en bloed, een wereld van vlees en bloed, zowaar méérdimensionele relaties en problemen en dingen: ayup, right up my alley.

Het zou in de verre toekomst kunnen zijn, het zou ook in een andere wereld kunnen zijn, maar ’t maakt eigenlijk niet uit. De wereld wordt al duizend jaar geregeerd door de Lord Ruler, die zichzelf een splinter van God noemt. Er is adel die zich bezighoudt met politiek onder elkaar en bals, en dan zijn er skaa. Skaa zijn iets tussen lijfeigenen en slaven en kastelozen: minder waard dan een huisdier, niet het minste recht op wat dan ook.

De wereld is al duizend jaar donker: ’s nachts is er mist die alles bedekt, en niemand durft buiten gaan. Overdag is de hemel grijs en de zon rood; er zijn geen groene planten meer, geen bloemen, en er valt voortdurend as uit de hemel.

Vin is een weesmeisje, die (nauwelijks) overleeft in een dievenbende in de hoofdstad, tot ze opgepikt wordt door een bende met iets meer ambitie dan gewoon stelen: ze willen het hele regime overhoop gooien.

In de wereld van Sanderson zijn er verschillende soorten magie. De soort die Vin kan, heet allomancie: magie dor middel van metalen. De meeste allomancisten (allomanciërs?) kunnen één soort magie: als ze ijzer opeten en intern “verbranden”, kunnen ze metaal wegduwen; met staal kunnen ze metaal naar hen trekken; met tin kunnen ze hun zintuigen alerter maken; met zink kunnen ze emoties heftiger maken, …

En dan zijn er Mistborn, die alle soorten magie kunnen doen. Zoals Vin.

Degelijk, mijn gedacht. En benieuwd naar het vervolg.

The Books of Magic, vol. 2

Thu, 11 Aug 2011 21:51:59 +0100

John Ney Rieber (tekst, 1-50) en Peter Gross (tekst, 51-75) - Peter Gross, John Bolton, Scott Hampton, Paul Johnson Temujin (beeld) DC Comics, 75 nummers (mei 1995 - augustus 2000)

Timothy Hunter krijgt bezoek van een vreemdeling die hem zegt dat hij de grootste tovenaar ter wereld kan worden. Hij komt te weten dat zijn ouders niet zijn ouders zijn, hij heeft een uil als gezelschap/huisdier: klinkt ergens vaag bekend in de oren?

Ha, behalve dat Neil Gaiman dit ettelijke jaren vóór Harry Potter bedacht, dus.

‘t Is een klassieker, The Books of Magic, en er zijn verschillende reeksen en spin-offs en annuals, maar ik ben er toch niet zo enorm hard van weg. Bij de credits stond dat Neil Gaiman de scripts als consultant na las, maar ik vrees dat hij de schrijvers veel te veel vrijheid heeft gelaten.

Het begint erg goed, en dan verliest Rieber gaandeweg de, euh, weg. Het lijkt alsof hij meer ideeën heeft dan hij op een maand in een boekje kan proppen, hij begint dingen die nooit bevredigend afgewerkt worden, het culmineert ergens rond nummer 37 of zo met een reeks van 11 nummers die eigenlijk op zeer weinig trekken.

Hij probeert het allemaal nog recht te trekken, maar tegen nummer 50 zijn zowel de editor als de schrijver ervandoor. En tot overmaat van ramp: tegen dan is het meest interessante personage van de comic, die het hele ding tot leven deed komen, er virtueel uitgeschreven.

Daarna neemt Peter Gross naast het tekenen ook het schrijven over, en het moet gezegd: het wordt beter. Zelfs al heeft hij moeten beloven om dat ene personage niet meer terug te doen komen (waarom? geen flauw idee). De laatste 25 nummers zijn geschreven met een plan in het achterhoofd, en komen tot min of meer een afgerond geheel.

Er is nog vervolg, maar ik heb het nog niet gelezen. Misschien doe ik dat dan later wel eens: nu is de kater nog te groot.