kinderen — Boeggn

The Ocean at the End of the Lane

Wed, 19 Jun 2013 18:56:54 +0100

Neil Gaiman William Morrow, 2013, 192 blz.

Het was de bedoeling een kortverhaal te schrijven, zei Neil Gaiman in zijn nawoord, maar toen werd het plots een novelle. Een boekje en geen boek, want serieus: 192 bladzijden, dat is toch wel echt heel erg weinig.

Een goed boekje, daar niet van. Niet dat het echt verrassend of zo was: “standaard” Gaiman-mythologie met weerhaken in ’s mensens gevoelens. Een beetje Neverwhere, een beetje Stardust, en een redelijke schep Sandman. Dat laatste vooral: ik had voortdurend de indruk dat het een story arc uit Sandman had kunnen zijn.

En dat is absoluut niet verkeerd. Gaiman gewoontjes is nog altijd uitstekend. Dit is kort, to the point, maar venijniger en volwassener dan het op het eerste zicht lijkt. En het had natuurlijk vele keren langer kunnen zijn, maar dan was het niet half zo goed geweest, denk ik.

Het hoofdpersonage moet ergens midden fo eind de 40 zijn. Hij komt net van vermoedelijk een begrafenis (zijn vader? moeder?), hij keert terug naar waar hij woonde als hij klein was. Het huis is al een tijd afgebroken en de grond verkaveld. Hij rijdt een beetje verder, tot op het einde van de laan, waar nog altijd de boerderij van de Hempstocks – grootmoeder, moeder en Lettie, dochter van elf – staat.

En dan herinnert hij zich wat er gebeurde toen hij zeven was. En dat de vijver écht een oceaan op het einde van de laan is, en de Hempstocks niet wat ze lijken.

Jazeker: dit is een sprookje dat ook door tieners kan gelezen worden, maar zij staan nog te dicht op hun verleden. Het venijn zit hem in de heimwee: ik ben ongeveer zo oud als de protagonist, en soms komt het behoorlijk hard aan.

Toto l'ornithorynque et le maître des brumes

Fri, 06 Jul 2012 10:37:25 +0100

Eric Omond (tekst) - Yoann (beeld) Delcourt, 1998, 30 blz.

In het tweede boek komen Toto en vrienden een gewonde bandicoot tegen. De dokter, een varaan, zegt dat ze twee haren van de gevreesde bunyip moeten terugbrengen om de bandicoot te genezen.

En het draait niet uit zoals verwacht, lessen worden geleerd, en alles. Ik vond dat de bedankingn op de binnenflap al meteen de toon zetten: “Cet album est dédié à A. Franquin. Mercià mes parents, à Stéphanie, Denis, Hubert, Krado, JC, la boîte qui fait “beuh”. Merci à J.-C. Mézières, mon premier prof de bédé”. Er zit Franquin in, maar er zit ook Mandryka in, en er zit vooral veel voorleespotentieel voor kleine kinderen in. En schone tekeningen.

Toto l'ornithorynque et l'arbre magique

Fri, 06 Jul 2012 10:33:35 +0100

Eric Omond (tekst) - Yoann (beeld) Delcourt, 1997, 30 blz.

The cute. Toto het vogelbekdier wordt wakker en zijn rivier is opgedroogd. Hij trekt erop uit om te zien wat er aan de hand is. Op weg komt hij Chichi de mierenegel, Wawa de koala en Riri de vliegende hond tegen.

Australië, droomtijd-dingen, schattig en voor kleine kinderen.

The Day I Swapped My Dad for Two Goldfish

Wed, 17 Aug 2011 13:03:00 +0100

Neil Gaiman (tekst) - Dave McKean (beeld) HarperCollins, 2006, 64 blz

Haja, ’t Is Neil Gaiman hé. En ’t is redelijk goed, ja. Zeer hard aangeraden om voor te lezen, kan ik mij inbeelden.