huurmoordenaar — Boeggn

Le tueur, tome 3. La dette

Thu, 31 Jan 2013 23:11:45 +0100

Matz (tekst) - Jacamon (beeld) Casterman, 2001, 54 blz.

Oei. De zaken worden wat ingewikkelder. De huurmoordenaar had in Long feu iemand doodgeschoten die blijkbaar iets met de Colombiaanse drugsmaffia te maken heeft.

En de peetvader vindt dat dat wil zeggen dat de huurmoordenaar bij hem in het krijt staat. Dat hij hem een aantal jobs tegoed heeft. Niet dat hij ze gratis moet uitvoeren, verre van, maar wel dat hij ze niet kan of mag weigeren.

Goed, geen groot probleem voor de huurmoordenaar: hij moet zijn principes, voor zover hij die heeft, niet in de steek laten, hij wordt betaald, de rest kan hem eigenlijk niet echt zo enorm veel schelen.

Er zijn een paar randvoorwaarden: Mariano, neef? zoon? petekind? van de grote baas, moet mee. Qu’à cela ne tienne, ook daar is rond te werken. En er ontstaat zelfs een soort (een soort) vriendschap tussen Mariano en de huurmoordenaar.

En ondertussen begint het hem toch een beetje tegen te steken dat hij het fijne niet weet van wat er aan de hand is. Wordt vervolgd!

Het album was over voor ik goed en wel besefte dat het begonnen was. Niet dat er niets in gebeurt, maar omdat het zo aangenaam en vlot leest. Blijft aangeraden.

Le tueur, tome 2. L'engrenage

Thu, 31 Jan 2013 18:16:50 +0100

Matz (tekst) - Jacamon (beeld) Casterman, 200, 66 blz.

Losse einden zijn er om vastgeknoopt te worden: op het einde van deel 1 was de huurmoordenaar op weg naar zijn pied-à-terre in Venezuela, om op zijn gemak bij te komen, en vermoedde hij in de verste verte niet dat hij achtervolgd werd.

Hij komt het snel te weten, lost het bijna even snel op, maar dan begint hij zich plots vragen te stellen bij wat er precies mis liep, en wat zijn advocaat, die onder meer zijn (vele) geld beheert, er zou mee te maken kunnen hebben.

Um ja, spannend en degelijk vervolg, dus.

Le tueur, tome 1. Long feu

Thu, 31 Jan 2013 16:14:15 +0100

Matz (tekst) - Jacamon (beeld) Casterman, 1998, 62 blz.

Fijne collega Mark geeft om de zoveel tijd eens een lijstje van te lezen boeken door. Zo ook gisteren: Chew (dat ik een tijd geleden tot nummer 20 had gelezen), Parker: The Hunter (dat op het lijstje staat), en The Killer.

Ik volg de link naar The Killer die hij doorstuurde en kijk, het is niet eens The Killer, het is gewoon Le tueur, waar ik er een paar van had staan thuis.

Maar ’t is inderdaad een meer dan goed stripverhaal, en ik dacht: het kan geen kwaad om dat eens te herlezen.

In Long feu maken we kennis met een huurmoordenaar. Die zich niet slecht of schuldig of wat dan ook voelt over zijn beroepskeuze: ’t is een gemak, zegt hij, ik kies mijn eigen uren, en het betaalt goed.

En dan zit hij in een appartement recht tegenover een ander appartement waar zijn target eigenlijk zou moeten zijn, en wacht hij, wacht hij, dagen aan een stuk. Alleen met zijn gedachten, en dat ze van “kijk eens hoe goed ik het heb en wot me worry?” langzaam verschuiven naar defensief “jamaar het is gewoon mensen dood doen, en er gaan toch overal en altijd mensen dood, al wat ik doe is dat het een beetje meer zichtbaar is, en wat zou ik mij slecht moeten voelen” naar toch wel ernstige vragen stellen bij wat hij doet.

Eén lange gedachtengang en flashback, dus. Met helemaal op het einde wat actie, en dat we zien dat plots, voor het eerst in zijn leven misschien, iemand hem op het spoor zou kunnen zijn.

Dum dum DUMMM! En plots werd het erg spannend!

Zeer goed, spreekt vanzelf. En aangeraden.