goden — Boeggn

The Wicked + The Divine v1: The Faust Act

Wed, 07 Oct 2015 11:42:06 +0100

Kieron Gillen (tekst), Jamie McKelvie & Matt Wilson (beeld) Image Comics, 2014, 144 blz.

In Phonogram schreef Kieron Gillen over hoe mensen interageren met kunst (in casu muziek), hoe kunst ze inspireert, verandert en uiteindelijk vernietigt. Het ging niet echt over kunstenaars, behalve dan als concepten in het hoofd van de ‘consument’. The Wicked + The Divine kijkt naar de andere kant: het gaat voornamelijk over de mensen die kunst maken, en meer specifiek over het traject dat ze afleggen, de keuzes, compromissen en zooi die ze onderweg maken, de mensen die ze tegenkomen, en hoe ze elkaar helpen of net kapotmaken.

Als Phonogram Kieron Gillen was die probeerde te achterhalen waarom hij zo van kunst houdt, is The Wicked + The Divine een tien jaar oudere Gillen die wil weten waarom hij kunst maakt, en waar het hem gebracht heeft.

Oh, en voor het verhaaltje: elke 90 jaar worden twaalf goden in mensen geïncarneerd. Ze worden geliefd. Ze worden gehaat. Ze sterven twee jaar later. Ze hebben er niet zelf voor gekozen, ze hebben wel de herinneringen van hun vorige incarnaties, maar ze nemen ook de bagage mee van de mensen die ze nu zijn (of beter: waren).

Weinig of geen expositie, ’t is zowat allemaal door de lezer in te vullen. Bijna klinisch getekend, maar wel zeer mooi (Kieron & McKelvie, dat zijn ook de mensen van Young Avengers!). Het is een ongoing, wat wil zeggen dat het niet gedaan is en gewoon verder gaat, maar het heeft wel degelijk een begin, een midden en een einde, verzekert Gillen ons. As we speak moet nummer 15 uitkomen; The Faust Act (spot de woordspeling, maat) is nummer 1-5, deel 2 (6-10) kwam ook net uit. Ik weet wat gelezen.

God is Dead (1-14)

Sun, 13 Jul 2014 23:16:26 +0100

Jonathan Hickman & Mike Costa (tekst) - Di Amorim (beeld) Avatar Press, augustus 2013 - juli 2014, 14 x 30 blz.

Zeus stapt de Sint-Pietersbasiliek binnen, en hij is niet content.

Huitzilopochtli, Tezcatlipoca en Quetzalcoatl zijn terug op aarde, en de mensenoffers zijn terug van weggeweest. Odin en het Noorse pantheon zien het al helemaal zitten om de wereld te verdelen. Afrika is onderworpen aan Horus, Anubis en consoorten. En in Azië hebben Brahma, Shiva en Vishnu hun machtsbasis.

Ah, en ergens daartussen zitten ook nog mensen, en legers, en een groep wetenschappers die het godenprobleem wetenschappelijk willen oplossen – door zélf goden te maken, bijvoorbeeld.

Fijn idee. Bijzonder weinig voorspelbaar ook: alles en iedereen kan er van het ene op het andere moment aan gaan.

En daar wringt het. Soms gaat het té snel naar mijn goesting: figuren die ik toch graag een tijd zou hebben zien meegaan, krijgen vaak geen tijd om meer te zijn dan een snelle cameo. En in één flagrant geval kreeg een toch redelijk belangrijke god maar letterlijk één beeldje, gedomme.

Niet verkeerd, nee. Maar wel enorm veel gemiste kansen, in een soort poging om alles nóg sneller, nóg minder voorspelbaar (en met nóg meer geweld) te brengen.

The Hero of Ages

Fri, 17 Aug 2012 14:34:49 +0100

Brandon Sanderson Tor Books, 2008, 576 blz.

Zoho, dát was nog eens een einde van een trilogie. Niet dat er geen open vragen overblijven, maar wel dat het proper afgesloten is.

Al wat we dachten te weten in The Final Empire, en dat dan in The Well of Ascension bleek helemaal anders te zijn dan we dachten, blijkt in The Hero of Ages nog eens helemaal anders te zijn.

En tegelijk ook niet: de hints waren er al van het hele begin, en uiteindelijk hadden wij, net zoals de mensen in de wereld van Sanderson, het kunnen bij elkaar puzzelen. Het voelt niet oneerlijk deus ex machina-achtig aan, maar het heeft iets van het einde van een goede Agatha Christie: ah, zó zat het dus in elkaar.

Het einde kon, achteraf bekeken, onvermijdelijk niet anders zijn dan hoe het nu is. En toch had ik het niet zien aankomen. Uitstekend, vind ik dat.

Dat maakt me allemaal redelijk benieuwd naar de andere boeken van Sanderson. Eén van de redenen dat ik hieraan begon, is omdat ik wou weten wie de schrijver was die de erven-Jordan gekozen hadden om Wheel of Time af te maken.

Goed gekozen, denk ik.

En dan nu dus dilemma: zou ik eerst op zoek gaan naar andere boeken van Sanderson? Of zou ik nog eens een stamp geven aan Wheel of Time (goed wetende dat er een dal van ettelijke duizenden pagina’s min-of-meer-rotzooi is in het midden enerzijds, maar ook dat Sanderson er vermoedelijk wel een goed einde aan heeft gebreid anderzijds)?

American Gods: A Novel (The 10th Anniversary Edition)

Sat, 11 Aug 2012 00:06:15 +0100

Neil Gaiman William Morrow, 2011, 560 blz.

Neil Gaiman’s eerste echt grote boek, nadat hij een superster-bij-kenners geworden was met Sandman. Premisse: Shadow kreeg drie jaar gevangenisstraf voor een futiliteit, en een paar dagen voor hij vrij zou komen, blijkt zijn vrouw gestorven te zijn. Als hij de gevangenis verlaat, komt hij in dienst van ene Wednesday.

Wednesday blijkt Odin te zijn. Wotan, Alvader, met één oog, van Huginn en Muninn, etc. Hij neemt Shadow mee doorheen Amerika, van god naar god om ze te proberen recruteren, wegens alsdat er een oorlog op komst is. Een oorlog tussen de oude goden, die in Amerika zijn terechtgekomen mee met immigranten, en nieuwe goden, van auto en televisie en media en techniek.

Tussen de road movie-achtige stukken heen schrijft Gaiman stukken en stukjes Coming to America, met telkens min of meer afgeronde verhalen over hoe deze of gene god in Amerika terechtkwam. Mee met een tweeling uit Zwart Afrika die als slaven geïmporteerd werden, mee met een veroordeelde Ierse, mee met een Siberische stam op de vlucht voor iets Tunguska-achtigs, meet met Feniciërs en Egyptenaren en Basken en Noormannen, van tweeduizend vóór tot duizend na Christus.

En we komen de goden ook echt tegen: de oude goden veelal vergeten, overlevend op herinneringen van herinneringen; de nieuwe goden eigenlijk ook absoluut niet gerust, wegens beseffen dat ze even snel verouderd kunnen zijn als ze er gekomen zijn – kijk maar naar de god van de spoorwegen, in zijn uniform van staalbaron uit de negentiende eeuw.

Er zijn Jaquel (Anubis) en Ibis (Toth), begrafenisondernemers in Cairo en hun kat Basht. De gezusters Zorya Utrennyaya, Zora Vechernyaya en Zorya Polunochnaya (ochtend, avond en nacht) die samenleven met Czernobog, de Slavische god van dood, chaos en nacht – tegenwoordig op pensioen maar tot voor een paar tiental jaren werkzaam in een slachthuis. Er zijn trollen en leprechauns en Indische goden en Indiaanse goden, en volkshelden en mythische figuren.

Ik had het vorige keer zó snel gelezen dat ik het einde aan denk ik een bladzijde of vier per minuut moet gedaan hebben, en dat was nergens goed voor. Dus heb ik er bij deze wel mijn tijd voor genomen.

Wat me opviel, was hoe degelijk het allemaal in mekaar zit. En hoeveel evolutie er zit in het hoofdpersonage: in het begin een eigenlijk totala oninteressante mens, op het einde een mens van vlees en bloed.

En ook: hoe enorm veel méér er te doen is met de premisse: een andere mens zou er gewoon elk jaar een klepper van een paar honderd bladzijden mee kunnen schrijven. En dat ik hoop dat Gaiman er één dezer nog eens naar terugkeert: Anansi Boys is ondertussen al zes jaar oud!

Immortals - Gods and Heroes

Sun, 01 Jan 2012 09:10:39 +0100

Jock, Brian Clevinger, Francesco Francavilla, Dennis Calero, Ben McCool, Ron Marz, Jimmy Palmiotti, Justin Gray e.a. Archaia Studios Press, 2011

Uuuuurgh. Een comic als tie-in bij de film Immortals, en oh boy: het trekt op niets.

Of misschien is het omdat ik niet voorbij de nodeloze verdraaiing van de titanomachie geraakte – allez, waarom zouden ze in ’s hemelsnaam van Prometheus een slechterik maken bijvoorbeeld?

Nah, niets voor mij.

Lovestruck

Thu, 03 Nov 2011 12:50:40 +0100

Dennis Hopeless (tekst) - Kevin Mellon (beeld) 2011, 192 blz.

Hé tiens, het tweede boek deze maand over Griekse goden.

Een heel andere aanpak, dit: fotografe wordt gerecruteerd om voor Cupido te werken. Cupido blijkt zakenmanverkopermanipulatortype te zijn.

Mbwaja. Ik ben er ternauwernaud door geraakt, ’t was mij allemaal wat ver van mijn bed. Ettelijke mijlen beter dan Headache, dat natuurlijk wel. Maar absoluut niet mijn tas thee.

Headache

Tue, 01 Nov 2011 14:46:06 +0100

Lisa Joy (tekst) - Jim Fern (beeld) - Oscar Manuel Martin (kleur) Arc Entertainment, 2011, 96 blz.

What the actual fuck? Dit kwam van harte aangeraden, onder meer door Jonathan Nolan (The Dark Knight), maar het bleek gewoon puberale fanfic te zijn.

Om snel te vergeten.