games — Boeggn

Constellation Games

Fri, 08 Mar 2013 16:41:07 +0100

Leonard Richardson Candlemark & Gleam, 2012, 480 blz.

Een verrassend goed boek, vond ik. AA++ would buy again.

Nabije toekomst, aliens landen op de maan, nemen contact op met Aarde. Aliens blijken een hele reeks verschillende soorten aliens te zijn. Het gaat van humanoïde tot hive mind, in allerlei maten en vormen, elk met een eigen achtergrond, psychologie, sociologie, etc.

Ariel Blum is een gamesprogrammeur die het niet echt meer ziet zitten: zijn laatste project was een zoveelste versie van een pony-spel (genre verzorg een pony, koop er kledij voor, dat soort dingen), na zijn uren amuseert hij zich met reviews van oude games schrijven op zijn blog.

Zijn eerste idee als hij over de aliens hoort:

They have computers," I said. "They'll have games. I'm going to find out what game the cerebrophage is playing and I'm going to review it on my blog."

...wat dan ook gebeurt. Hij krijgt een USB-stick met een lijst van games, de Constellation Database of Electronic Games of a Certain Complexity. Sommige miljoenen jaren oud, en Ariel krijgt een aantal toestellen, replica's van antediluviaanse gameconsoles, compleet met alle nodige adapters om ze op zijn tv aan te sluiten (toch die dingen die bedoeld zijn om in het electromagnetische spectrum iets te doen, want er zat bijvoorbeeld ook iets bij dat gemaakt was voor een soort zeewier, zonder ogen of oren of zo.

Volgt: game reviews, blog posts, stukken chat logs, en gewoon verhaal. Ariel sluit vriendschap met een aantal aliens – Curic, een antropoloog met twee geslachten die elk de helft van de tijd het roer overnemen, Tetsuo, een socioloog en zijn vrouw/partner/achtig Ashley, een archeoloog. Hij vat het plan op om een remake te doen van één van de oude games, begint een zaak met zijn niet-lief, er komt ook nog een soort telefoon-Tamagotchi-porno- figuur aan te pas waar Ariel’s vriend Bai verliefd op is, enfin, ’t klinkt allemaal wat verward als ik het in de snelte probeer op te schrijven.

Punt is: Ariel Blum is even herkenbaar als de personages in Microserfs in de tijd, of in Ready Player One. Geen enkel van de (alien of niet-alien) games waar het over gaat in het boek zijn echt, maar voor wie er zin in heeft, leest het allemaal zeer roman à clef: Dana Light is Lara Croft, Reflex is Valve, dat soort zaken.

En de aliens zijn allemaal anders, en ze hebben diepgang en gevoelens en humor, en het is spannend, en ook wel een beetje triestig soms, maar vooral heel erg grappig. Het had allemaal erg gimmicky kunnen zijn, maar het is verrassend doordacht, en ontroerend, en beklijvend.

Vijf dollar bij Amazon: ge zoudt al op weg moeten zijn.

Oh, en: ik ontdekte toen ik het boek al uit had dat er gewoon commentaar van de auteur on-line staat, hoofdstuk per hoofdstuk. Wijs!

Ready Player One

Tue, 18 Oct 2011 14:15:47 +0100

Ernest Cline Crown, 2011, 384 blz.

Er zijn zo van die boeken die u een gevoel geven van damned! ‘t is een boek dat gewoon helemaal voor mij persoonlijk is geschreven!

Ik had het in de tijd met Microserfs (behalve het happy end dan), en kijk, bij deze doet Ready Player One het ook.

Het is 2044. OASIS is een virtuele omgeving, een combinatie World of Warcraft - Second Life - Internet - Matrix - Discworld - RingWorld - (enzoverder). De mens die OASIS gemaakt heeft, James Halliday, is recent overleden. Hij heeft een testament nagelaten waarin hij zegt dat er een easter egg verborgen zit in OASIS: wie het ei vindt, erf Halliday’s fortuin en wordt meteen ook baas van de (virtuele, maar de facto vermoed ik ook de echte) wereld.

Oh ja, en Halliday was geobsedeerd door de jaren 1980, van games (Joust! Zork!) over muziek tot films (Highlander! John Hughes!) en WWF (niet de Giant pandas, André the Giant) en dingen — alles wat mijn jeugd ook gemaakt heeft.

Om het ei te vinden, moeten “egg hunters” zich tot op het bot verdiepen in de jaren 1980: episode na episode van obscure japanimation, Family Ties, ST:TNG, de muziek van de tijd (Rush begot!), D&D…

Het zit van begin tot einde vol met referenties naar allemaal dingen die mij pijnlijk bekend voorkomen en wellicht niet veel andere mensen in mijn buurt, en toch: ik ben er redelijk zeker van dat het ook toegankelijk is voor al wie niét tot over zijn oren in die wereld zat, dertig jaar geleden.

Want het is ook gewoon een schoon en spannend verhaaltje, met avontuur en slechteriken en achtervolgingen en romantiek. En als het, zoals wellicht onvermijdelijk is, een film wordt, zou het me absoluut niet verbazen dat het de War Games van 2013 wordt.

Zei ik dat het boek voor mij persoonlijk geschreven leek? Wel, nuance: het lijkt persoonlijk voor mij-in-1986 geschreven. Ik-in-2011 zou graag een leksken meer dimensies in de personages gezien hebben en een tsjietsjen minder deus ex machina.

Still, aangeraden. Leest ook als een TGV, trouwens.

Dragon Age

Sun, 07 Aug 2011 18:42:14 +0100

Orson Scott Card en Aaron Johnston (tekst) - Anthony J. Tan en Jason P. Martin (beeld) - Paul Treino en Mossa Andres Jones (kleur) IDW Publishing, maart - november 2010, 6 nummers, 165 blz.

Aan de ene kant: Orson Scott Card is een goede schrijver. Zelfs al had hij alleen maar Ender’s World geschreven. En Dragon Age is een uitstekend spel.

Aan de andere kant: Orson Scott Card is een rechtse homofoob en Dragon Age is notoir niét homofoob. En comics van games zijn vaak toch maar bleh.

Résultat des courses: gho ja. Een standaard verhaaltje van kindje dat zijn echte ouders niet kent en voorbestemd is voor Grote Dingen.

Snel gelezen, blijft aan geen ribben plakken.