Frankrijk — Boeggn

Nouvelle histoire de la Révolution française

Thu, 28 May 2026 14:07:36 +0100

Jean-Clément Martin Perrin, 2012 630 blz.

De blurb zegt er dit over:

Ce qui est postulé dans cette nouvelle manière de considérer la Révolution est que rien n'a été énigmatique, ni l'éclatement des événements, ni l'usage de la " terreur ", ni les atrocités en Vendée ou l'entrée dans des guerres de conquête. Tout s'explique par les rapports de forces entre factions et partis antagonistes, mais aussi par les résonances, parfois imprévues, des " journées " ou des batailles. Se dessine ainsi l'itinéraire d'une aventure collective qui s'engage dans une entreprise de régénération et qui se transforme peu à peu, sous l'effet des conflits et des rivalités, en une authentique révolution voulant créer un monde nouveau. Les contraintes imposées par une guerre inexpiable, où la défaite signifiait la disparition de la nation, radicalisèrent les choix au point de changer la nature même de la Révolution, de diviser entre eux ses partisans et de la faire évoluer, chaotiquement, entre coups d'Etat et révolutions de palais. Si bien qu'en définitive, tout s'acheva lorsqu'en rétablissant la paix un général ambitieux imposa aussi un nouveau régime.

Dat is allemaal waar: als ik één ding onthoud van dit boek, is het wel dat niets onverklaarbaar of out of the blue of intrinsiek totaal speciaal was. De Franse Revolutie begon als een top-down ingezette poging tot vernieuwing, die een generatie later in handen viel van een minder dan capabele koning in een wereld in verandering, die een aantal verkeerde keuzes maakte en uiteindelijk ingehaald werd door de feiten.

Niet alleen de koning: allerlei mensen en instellingen geraakten ingehaald door wat er in één vergadering hier, één bijeenkomst daar, één toevalig iets ginder gebeurde — waardoor de zaken hun eigen logica kregen, en vóór ge het weet zijt ge Robespierre en staat ge zelf aan de guillotine.

Een lijvig boek, dit, dat ik op papier gelezen heb, in de zon in het zuiden van Frankrijk. Een lijvig boek waar ik in het begin heel enthousiast over was, maar hoe verder ik raakte, hoe meer ik ook ingesneeuwd raakte in de gebeurtenissen en de feiten en de mensen. Het is niet dat Martin geen overzicht geeft, want dat doet hij. Het is ook niet dat hij onduidelijk schrijft of verwarrend is, want dat is hij niet.

Het is wel dat het een zodanig overdonderende lawine aan gegevens is, waarbij de auteur op geen enkel moment ook maar een halve toegeving doet aan de niet-specialist. Ik weet wat men met termen als de Fronde en de Vendée en de terreur bedoelt, ik kan mij iets voorstellen bij girondins en montagnards en ik heb een redelijke notie van de dramatis personae, wat professor Van Caeneghem over de Staten-Generaal en de assemblée constitutante, de assemblée légistlative, de convention, het directoire en uiteindeliijk het consulaat vertelde zit redelijk fris in mijn hoofd — maar voor wie dat allemaal een beetje verder zit: pech.

Ik begrijp dat het geen cursus is maar een geschiedkundig werk, maar zo gaat het bijvoorbeeld helemaal in het begin van het boek over onder meer jezuïeten en jansenisme. Dat zat al heel ver bij mij, maar Martin geeft geen halve seconde uitleg. Mensen moeten maar weten waar het over gaat. Akkoord, er is wikipedia en tinterwebs, en er is zó enorm veel uit te leggen dat het ondoenbaar is om alles te duiden, maar toch.

In de andere richting: ik begrijp dat het geen podcast voor het grote publiek is (Mike Duncan's Revolutions trouwens: van harte aangeraden) en ik begrijp dat het geen soap moet worden, maar: is het écht te veel gevraagd om een beetje situering van een aantal hoofdpersonages te geven? Een modicum aan psychologische en persoonlijke schets? Ik snap dat het geen goed idee is om in het hoofd te proberen kruipen van mensen waar we niets van afweten (ik kijk naar u, Bart Van Loo en uw Bourgondiërs), maar enorm veel protaginisten hebben hun gedachten achtergelaten.

Ik had iéts meer verwacht over pakweg Robespierre dan "hij doet dit, nu doet hij dat, dan zegt hij X, nu gebeurt er Y, nu zijn zijn vijanden hem aan het verstrikken, hopsa nu is hij dood, next!". Idem met zoveel anderen — Lodewijk de Zestiende, Marie-Antoinette, Sieyès, Talleyrand, Marat, Saint-Just, Danton begot!

Algemene conclusie: zeker de moeite waard, en ergens wel content dat ik het gelezen heb, maar ik zou het niet aanraden tenzij in hypertekstvorm en voor naslag.

Les rois maudits 1: Le roi de fer

Thu, 09 May 2013 18:15:34 +0100

Maurice Druon 1955, 249 blz.

Game of Thrones, maar dan in het echt. ’t Is zo simpel als dat, en eigenlijk zou een mens bijna kunnen zeggen: Game of Thrones, da’s gelijk wat Maurice Druon schreef over de laatste Capetingers, met een paar extra draken.

De boeken van Druon stonden al zo lang ik het mij kan herinneren in de bibliotheek van mijn ouders, en ik dénk dat we lang geleden ook de tv-serie uit de jaren 1970 moeten gezien hebben, maar ik herinner mij niet veel van. En de boeken, die had ik niet gelezen, schaam op mij.

Maar bij deze dus aan begonnen, en ho boy, zó wijs. Moord en sex en marteling en politiek en allianties en en verraad: hoera!

Verrassend kort, ook: ik dacht dat het veel langer zou zijn, dat eerste boek. Het voordeel/nadeel van digitaal lezen vermoed ik: geen echt aanvoelen hoeveel bladzijden er in totaal zijn – alleen de aanduiding van hoeveel uur er volgens de Kindle nog overblijven, geven mij tegenwoordig nog een idee.

Het verhaal is uiteraard allemaal op Wikipedia te vinden: ’t is allemaal met Philips de Schone van Frankrijk en de Tempeliers, en Robert van Artesië die woest is op Mathilde (ook van Artesië) en hoe dat de honderdjarige oorlog in gang zet.

Van ganser harte aangeraden, dat spreekt.

Les Misérables, tome 1: Fantine

Sun, 10 Mar 2013 20:09:34 +0100

Victor Hugo 1862

De Thénardiers, hoe zou ik ze wat aandoen! En dat Fantine niet naar M. Madeleine gaat! Och here dat schaap!

Zou het helpen om Les Misérables geen literatuur te noemen, om het door meer mensen gelezen te laten worden?

Al wat ik weet, is dat ik mij weer veertien jaar voelde, met een boek in mijn handen dat ik niet kon neerleggen, waar ik het verhaal en het einde van weet, en dat ik desondanks blijf hopen dat het allemaal wél goed komt, deze keer.

Jean Valjean wordt veroordeeld tot vijf jaar dwangarbeid (omdat hij een brood gestolen had voor zijn zus en haar kinderen, maar veel maakt dat niet uit in 1796). Hij probeert een aantal keer te ontsnappen, lang verhaal kort: na negentien jaar komt hij pas vrij. Kwaad op de wereld, hoe zoudt ge zelf zijn?

De bisschop van Digne (een hele reeks hoofdstukken in het begin gaan enkel over hem) neemt hem in huis, en als Valjean zijn zilverwerk steelt en gearresteerd wordt, zegt de bisschop tegen de autoriteiten dat het altijd zijn bedoeling was om hem dat zilver te geven. Hij vergeeft Valjean – op voorwaarde dat hij het geld gebruikt ten goede. Valjean snapt het niet helemaal, en bijna uit gewoonte, steelt hij een stuk van 40 sous van een straatjongen.

En dan staat hij genageld aan de grond, beseft hij wat hij net gedaan heeft, gaat wanhopig op zoek naar die jongen, vindt hem niet, de diefstal is ondertussen gerapporteerd, en Valjean is nu een recidivist: als hij gevat wordt, krijgt hij levenslang. Valjean verdwijnt uit het verhaal.

Changement de décor. In Parijs hebben vier vrienden-studenten een soort-relatie met vier meisjes van lagere klasse. Van de acht, is er maar één die denkt dat het allemaal ernstig is: Fantine, die verliefd is op Tholomyès. Als het academiejaar eindigt en de studenten weggaan, blijft Fantine zwanger achter.

Ze verkoopt al wat ze heeft en gekregen had, en ze verlaat Parijs, terug naar Montreuil-sur-Mer, waar ze vandaan komt. Op weg laat ze haar dochter, Cosette, achter bij de Thénardiers, een koppel dat een herberg uitbaat.

Ze stuurt ze geld op, maand na maand – terwijl ze niet weet dat Cosette als slaafje gebruikt wordt en mishandeld. De Thénardiers vragen alsmaar meer, en als Fantine ontslagen wordt uit de fabriek waar ze werkte omdat uitkwam dat ze een buitenechtelijke dochter had, moet ze eerst haar haar en uiteindelijk zelfs haar tanden verkopen. (Och here dat meiske!)

Even terug in de tijd: de fabriek waar Fantine werkte, was de fabriek van M. Madeleine. Madeleine was een paar jaar geleden toegekomen in de stad, met een nieuw procédé op zak om juwelen te maken in git. Hij wordt schatrijk, maar doet alleen goede werken met zijn geld. De goegemeente ziet hem eerst niet zitten, maar uiteindelijk verdient hij het respect van iedereen, en wordt hij zelfs burgemeester van Montreuil-sur-Mer. (En ja, Madeleine is Valjean, natuurlijk.)

Fantine is ondertussen prostituée geworden, wanhopig om geld te verdienen voor Cosette, wordt ziek, en wordt uiteindelijk gearresteerd wegens een vermeende aanval tegen een welgestelde bourgeois (die haar een sneeuwbal in de rug had gesmeten, de smerigaard!).

De politiecommissaris van de stad is Javert, die al een tijd vermoedt dat Madeleine niet is wie hij zegt te zijn. En ondertussen dacht Fantine heefl de tijd dat ze ontslagen was door Madeleine zelf, en is ze dus helemaal gechoqueerd als Madeleine haar persoonlijk laat in vrijheid stellen, en opvangen, en verzorgen.

En dan komt Javert zich verontshuldigen bij Madeleine en zijn ontslag aanbieden, omdat hij hem had aangegeven bij de authoriteiten als zijnde Jean Valjean, maar dat ondertussen de “echte” Valjean is gearresteerd, ene Champmathieu, die een tak met appels opgeraapt had van de grond, herkend werd als Valjean, en nu dus levenslang zal krijgen.

Existentiële dilemma’s voor Valjean/Madeleine: hij weigert het ontslag van Javert, maar wat nu? Moet hij zwijgen en die Champmathieu voor de diefstal (en dan nog) van een paar appels tot levenslang veroordelen? Of moet hij zich gaan aangeven en dan zelf levenslang krijgen? Maar wat met Fantine, aan wie hij beloofd had haar dochter te gaan halen? En wat met de vele goede werken die hij deed in de stad? Weegt dat op tegen het leven van één oude mens, die misschien zo ook in de gevangenis zou terechtgekomen zijn?

Hij besluit na veel over-en-weer om spoorslags naar Arras te rijden, waar het proces van Champmathieu is, en out zich als Valjean. Javert is ziedend en opgetogen tegelijk; Valjean keert terug naar Montreuil-sur-Mer, waar Fantine stervende is en ijlend denkt dat haar dochter al bij haar is. Hij vraagt aan Javert of hij drie dagen mag hebben, om Cosette gaan halen, en dat hij dan helemaal ter beschikking van het gerecht is.

Javert, demonisch lachend, weigert. Fantine begint te beseffen da Cosette er niet is, vraagt waar ze is, Javert bijt haar toe dat Madeleine een veroordeelde gevangene is, en dat ze haar mond moet houden – Fantine sterft van de schok.

Valjean wordt gearresteerd maar ontsnapt nog dezelfde avond. Hij laat al zijn geld achter voor goede werken, en verdwijnt in de nacht. Fantine wordt in een massagraf gegooid.

Oooooohhh zo schoon! En zo triestig!!

Gratis te downloaden op tinternet – ge zoudt al moeten weg zijn.

Les voleurs d'empires 7: Un sale métier

Thu, 05 Jul 2012 20:21:45 +0100

Jean Dufaux (tekst) - Martin Jamar (beeld) Glénat, 2002, 46 blz.

Victor Hugo vraagt aan een oude vriend of hij geen papieren zou kunnen vinden voor een meisje dat Parijs uit wil raken. ’t Is mei 1871: la semaine sanglante. De troepen van Versailles nemen Parijs weer in, dood, verderf, branden, en tienduizenden mensen vermassacreerd.

Julien strompelt, dodelijk gewond, tot bij Madeleine, vertelt over Adélaïde, en over hoe hij nooit iemand anders dan Madeleine graag gezien heeft. En dan ziet hij de ring aan de hand van Madeleine. En sterft. En duikt er plots een Indiaan op, die Madeleine zegt geonden te zijn door zijn Meester om haar te beschermen. Haar ogen worden geel, ze grist de medailles van de borst van Julien, en vertrekt? Naar waar? Naar de vijand, zegt de Indiaan. Ze noemen zich Voleurs d’Empires.

Feray hoort dat de begraafplaats waar Clémentine ligt, zwaar gebombardeerd werd. Het graf is vernietigd, hij vindt er de ring – en net dan komen Madeleine en Tonto er aan.Het duurt niet lang; de Indiaan maakt korte metten met de al gewonde Feray – en Lévadé, die er nochtans was, komt niet tussen!

Nicolas is op stap voor de Voleurs, maar is plots omsingeld: Lévadé heeft zijn kazak gekeerd, de snoodaard! En niet eens uit idealisme of zelfs maar opportunisme, maar uit jaloerzigheid dat het Nicolas was en niet hij die Feray mocht opvolgen. En kijk, nu is hij chef van de politie. Kch! En Nicolas klaar om gefusilleerd te worden!

En nét voor hij er moet aan geloven, wordt hij bevrijd: ’t is Anaïs, met de vrijgeleide van de maat van Hugo, betaald met het geld van Feray!

Veel vijven en zessen, en ’t is eind goed al goed, hoeri, hoera.

Les voleurs d'empires 6: La semaine sanglante

Thu, 05 Jul 2012 19:37:43 +0100

Jean Dufaux (tekst) - Martin Jamar (beeld) Glénat, 2000, 48 blz.

En nu begint er wel enorm veel bij elkaar te komen, van plotlijnen.

April 1871: het leger van de Commune moet terugtrekken: het leger van Versailles is talrijker en beter uitgerust. Parijs wordt gebombardeerd.

Jalabert, van de Parijse politie, vindt Zoren, een Pruisische officier die al sinds boek 2 op zoek was naar Adélaïde, ijlend terug in een tot hospitaal omgebouwde kerk. Hij ontfermt er zich over.

Adélaïde wil weg uit Parijs. Ze heeft een paar boeken geleden een Indiaan opgescharreld, maar sterk en groot als die is, hij is niet voldoende om haar te helpen. Hij heeft wel Julien weten te vinden, en ze besluiten hem op te gaan zoeken.

Daar toegekomen, blijken ze gevolgd te zijn door Blette, de eigenaar van het pensionaat (en zijn horde zotten) – en is het een val die Julien had gespannen: hij was ondertussen alles te weten gekomen over Adélaïde en wil gerechtigheid (of zo, vermoed ik) voor alle doden. Maar! als ze Adélaïde aanvallen, gaan de wonden van Julien (van die medailles op zijn brost genaaid, weetnogwel?) weer open: zijn lot is aan dat van Adélaïde verbonden.

Ze stelt een deal voor: hij laat haar gaan, haar vader geeft hem (veel) geld. Deal, maar: hij neemt ook haar ring af. Terwijl hij zijn geld gaat halen, laat hij Blette haar bewaken.

Een paar dagen later: Julien kruist Jalabert en Zoren. Zij overnachten in een herberg, Julien vindt de papieren van Jalabert in de koets, de Pruisen verdenken Jalabert ervan verkeerde dingen te doen met Zoren, hij wil zijn papieren tonen om te bewijzen dat hij van de politie is, merkt dat hij ze niet heeft, en wordt gefusilleerd. Absurd einde, zoals hij zelf zegt.

Julien met ring naar vader Favier. Dat hij zijn dochter kan teruggeven, voor een geldbedrag. Favier verrast Julien: dat hij zijn dochter helemaal niet terug wil. Dat hij bereid is om geld te betalen als Julien er kan voor zorgen dat ze omkomt in het bombardement van Parijs.

Nicolas en Madeleine zijn al een tijd samen, in een bijna miraculeus niet-gebombardeerd huis. Anaïs komt Nicolas halen, en geeft hem over aan Lévadé. Hoe? Wat? Huh? Dat hij het niet begrijpt, zegt ze: “Tu ne décides plus, Nicolas! Ton passé t’échappe, ton présent n’est qu’une illusion, et ton futur… leur appartient!” Waarmee ze dan de mannen van Feray bedoelt: Lévadé neemt Nical mee naar Feray.

Terug bij Madeleine:,we komen we te weten dat Anaïs zowaar zwanger is van Nicolas. En dat ze wil weten of Madeleine Nicolas graag ziet. Neen, niet echt, blijkt. Allez, ’t is altijd dat. Anaïs ervandoor, Madeleine uit de slaapkamer naar beneden. Het huis: leeg. Op de muur: de V van Voleurs d’Empires. In het deurgat: het personage met de doodskop. Die haar een ring geeft.

Feray heeft een masker aan als Nicolas hem ziet: de helft van zijn gezicht is er erafgeschoten, en hij is niet in goede doen. Uitleg over wat er gebeurde tot nog toe: de zoektocht naar de ring van Adélaïde, dezelfde ring die zijn dochter Clémentine ook had. Adélaïde had een pact gesloten met de Dood, maar Clémentine was de ring opgedrongen, door Keizer Napoleon III. En de Dood gebruikte haar om het Kwaad rond te zaaien. Feray, terug van missie in het buitenland, ziet zijn dochter, krankzinnig, zijn vrouw, ziek, en besluiten Frappe-Misère te worden, chef van de Voleurs d’Empires. Hij ziet Napoleon III vallen, ziet Frankrijk de oorlog verliezen van Pruisen, en de miserie rond de Commune – en beseft dat het allemaal past in het plan van de Dood. Zijn nieuw doel wordt: de Dood, en specifiek de mensen met de ring van de Dood, vernietigen. En of Nicolas zijn rol als hoofd van de Voleurs niet zou willen overnemen, in het onfortuinlijke geval van het schielijk komen te gaan?

Anaïs ziet Victor Hugo weer: of hij iemand weet die haar uit Parijs zou kunnen krijgen?

Changement de décor: Napoleon III en Gladstone, Camden Place, Engeland. Napoleon III slightly the worse for wear: hij begrijpt het niet, zegt hij. De Dood had hem nochtans beloofd dat hij zou winnen, en hij had al hele koffers vol medailles gemaakt voor zijn soldaten! (TUM TUM DUUUMMMM)

Julien, op weg naar Adélaïde, komt Anaïs tegen. Hij vertelt haar dat hij weggaat uit Frankijk, nadat hij Adélaïde een kogel in de kop zal geschoten hebben. En hij geeft Anaïs als souvenir een ring die van Adélaïde was, vroeger. (TUM TUM DUUUMMMMMM)

Julien, bij Adélaïde: dat hij haar niet eens gaat doodschieten, zegt hij. Hij heeft haar ring in de Seine gegooid, en zonder ring is ze niets. Hij weg. De Indiaan bij Adélaïde haalt zijn tomahawk boven, en slaat haar de kop in. Hij werd door zijn Meester gezonden om haar te beschermen, en zonder ring, zegt hij, is ze het niet waard om beschermd te worden. Als zij sterft, sterft ook Zoren, en heropenen de wonden van Julien zich. (TUM TUM DUMMMM)

Les voleurs d'empires 5: Chat qui mord

Thu, 05 Jul 2012 18:46:01 +0100

Jean Dufaux (tekst) - Martin Jamar (beeld) Glénat, 1999, 49 blz.

De actie verschuift naar het platteland, waar Lévadé te weten komt dat Nicolas d’Assas de bastaardzoon van de Vicomtesse de Val is (die V in zijn zijde, dat was van een brandmerk net na zijn geboorte – geen sympathieke mens, de Vicomte). Die blijkt wapens te fabriceren voor de Pruisen. En die de oudere broer is van de vrouw van Feray.

Julien komt Adélaïde tegen, de Commune komt onder stoom, Nicolas gaat naar Madeleine, Julien komt er binnen, blijkt dat Adélaïde hem wat fleurs de peau opgespeld had en dat hij, euh, ook gek geworden is. Of zo.

Parijs in vlammen: zoom op de N van Napoleon op de Pont Saint-Michel, zoom op dezelfde N op een steek, zoom uit: het is het personage met het doodshoofd!

Anaïs luistert naar een speech van Louise Michel. Na afloop wordt ze geïnterpelleerd door Victor Hugo die zich daar ook toevallig bevond, Lévadé komt tussen, en sleurt ze mee naar het huis van Madeleine. Hij brengt Anaïs up to speed over de afkomst van Nicolas, en over Feray en de Val.

En ’t is een belegering van het pensionaat: de politie wil die ring ook hebben – maar Adélaïde slaagt erin te ontsnappen.

Les voleurs d'empires 4: Frappe-misère

Thu, 05 Jul 2012 17:18:50 +0100

Jean Dufaux (tekst) - Martin Jamar (beeld) Glénat, 1997, 48 blz.

Januari 1871: Wilhelm I wordt keizer van Duitsland gekroond, in Versailles, in aanwezigheid van Bismarck en alles Duitse prinsen en watnog. Parijs is even bezet, de nieuwe Assemblée kiest een staatshoofd en Frankrijk moet zware toegevingen doen: de Elzas en het noorden van Lotharingen gaan naar Duitsland, en Frankrijk moet miljarden aan Duitsland betalen.

De Parijzenaars hebben koud. Een kleine menigte wil een boom op straat kappen, maar daar hangt een briefje op: gereserveerd voor Frappe-Misère, van de Voleurs d’Empires. Oho! ’t Schijnt dat het een graaf zou zijn, die steelt van de rijken en geeft aan de armen!

Nicolas en Anaïs zitten bij Frappe-Misère, ondertussen. Die blijkt uit te zijn op wraak op de eigenaar van de ring wegens dat hij de vader van Clémentine is. Hij stuurt Nicolas erop uit om de ring te stelen van Adélaïde Favier, en hij geeft zijn factotum Lévadé de opdracht om de achtergrond van Nicolas te gaan achterhalen.

Bij de Faviers: discussies over de Voleurs d’Empires, en dochter Adélaïde die zwaar doorslaat. Zo van het genre op zoek naar een zak vol ogen die ze uit katten gestoken heeft, en alles. Graaf Favier zou ze wel eens in een pensionaat willen steken – het pensionaat/zothuis, kom het tegen, waar Julien ook zit. Adélaïde ziet daar eigenlijk geen graten in, maar eerst gaat ze wel haar ring halen bij Rognard. Ze weet hem te zeggen dat ze de ring kreeg van de Duivel! zowaar.

Kluten en esbattementen: Nicolas achtervolgt een koets van bij de Faviers, Anaïs ontdekt de echte naam van Frappe-Misère, hij giet haar vol drugs en laat ze loslaten ergens op de daken van Parijs, Nicolas redt haar ter elfder ure nadat hij duidelijk gemaakt heeft dat hij aan de kant van Frappe-Misère staan, die vertelt hem het verhaal van zijn familie, ze gaan op zoek naar Adélaïde, vinden niets, zijn omsingeld door de politie, Frappe-misère stapt naar buiten… en stelt zich voor als de Graaf van Feray te zijn, een heel hoog iemand. De politie laat het nagaan, ze ontdekken pas de dag erna dat Frappe-Misère en Feray één en dezelfde persoon zijn.

Ah kijk, en ’t is al de Commune, ondertussen. En Julien gaat naar Adélaïde, die nu in het Pension Martelet woont.

Les voleurs d'empires 3: Un sale métier

Wed, 04 Jul 2012 18:13:52 +0100

Jean Dufaux (tekst) - Martin Jamar (beeld) Glénat, 1996, 48 blz.

Boek drie is wanneer ik besef dat ik er mij in aan het verliezen ben omdat ik het te snel lees en er teveel tegelijk gebeurt. Herbegonnen, en wat meer nota genomen, dus.

Winter 1870-1871: alleen Parijs weerstaat aan het Pruisische leger. Gambetta probeert dingen uit Tours, en dan uit Bordeux, maar het haalt niet veel uit: de Pruisen hebben vrij spel in Frankrijk.

De ring is bij Maître Rognard, een schimmig soort notaris-zakenbehartiger. Julien’s ouders zaken doet hij ook, maar als die er geld gaat vragen,stuurt hij hem met een kluit in het riet weg, waarna Rognard naar nog een andere cliënte gaat: hij herinnert zich vaag een ring zoals die van het meisje al elders gezien te hebben. En inderdaad: cue verhaal van de dochter van zijn cliënte, Clémentine, op wie de keizer zijn oog had laten vallen, en die van iemand – niet de keizer – een ring had gekregen. En de belofte van een festijn: “Une livre de chair… Des prunelles…” En toen is ze zot geworden, volgens haar moeder (“Folle à lier!!”), en werd het huispersoneel doodsbang, en toen waren er de ratten. Die we in de vorige boeken ook bij het andere meisje zagen. En dan heeft Clémentine zelfmoord gepleegd en ligt ze begraven in Père Lachaise, en de ring zit tot nu nog rond haar hand: niet eraf te krijgen!

(Oooh, spooky.)

En kannibalisme in Parijs! Plunderingen! Onlusten! De regering in Parijs kan niet anders dan capituleren!

Nicolas wordt bij een inbraak gevangen genomen, en net als ze hem gaan blind maken met een gloeiende pook (teveel Jules Verne gelezen? of was dat zo’n beetje een traditie?), zien ze die V op zijn lichaam, en blijkt dat dat blijkbaar wil zeggen dat hij lid is van de Voleurs d’Empires. Een geheim genootschap waar leden in geraken als hun ouders bij hun geboorde een V op hun lichaam brandmerken? We shall see! In alle geval zijn Nicolas en Anaïs nu samen met een vreemde meneer die ook zo’n merkteken heeft. En die eigenlijk wil weten wie de ouders van Nicolas zijn (gestorven, zegt hij, en opgevoed door zijn tante.)

Julien heeft zijn intrek genomen in een zothuis, bij gebrek aan beter logies. Niet als klant, maar als compagnon van de eigenaar.

En we komen ook de naam van het meisje te weten (Adelaïde Favier) en we zien voor het eerst haar gezicht. Gele ogen! Gele tanden! Brrr!

Les voleurs d'empires 2: Fleurs de peau

Wed, 04 Jul 2012 17:30:38 +0100

Jean Dufaux (tekst) - Martin Jamar (beeld) Glénat, 1995, 49 blz.

De Pruisen zijn Frankrijk binnengevallen. De republiek is uitgeroepen. September 1870: Moltke en zijn troepen beginnen het beleg van Parijs. We komen te weten dat de ouders van het meisje – of beter, de moeder van het meisje en haar man die niet de vader is – er blijkbaar ook als de dood voor zijn.

Op het amoureuze front: Nicolas heeft gekozen voor Anaïs, maar Madeleine stekt hem vast, in de kapel no less. Nadat ze het beest met twee ruggen gemaakt hebben, blijkt Nicolas een teken in de vorm van een V op zijn zijde te hebben. TUM TUM DUUUMM…

De Pruisen waren ook het pensionaat binnengevallen, dus al wie er zat wil er weg. Het meisje moest hoedanook naar Parijs omdat Froidecœur de ring die ze van de Dood gekregen had, naar daar had opgestuurd. En Nicolas vertrekt met Anaïs en local bad boy Julien ook naar Parijs.

Die fleurs de peau in de titel: dat zijn medailles uit een doos vol medailles, die ze op de blote borstkas van al haar slachtoffers naait, trouwens (een stuk of twee-drie per boek, voorlopig).

Les voleurs d'empires

Wed, 04 Jul 2012 16:00:11 +0100

Jean Dufaux (tekst) - Martin Jamar (beeld) Glénat, 1993, 48 blz.

Frankrijk 1870: Frans-Duitse oorlog. Nicolas d’Assas komt toe in een pensionaat/privéschool in Versailles, gerund door ene Mme de Froidecœur. Amoureuze escapades allerhande, en er gebeuren Aardige Zaken. Die allemaal te maken lijken te hebben met het mysterieuze meisje in kamer 27, die daar zou zitten omdat ze van Goeden Huize is en een kind kreeg, maar waar we in de proloog van zagen dat ze een pact met de Dood, of in ieder geval een meneer met een doodshoofd gesloten heeft: “Je te donne cinq ans. Cinq ans pendant lesquels personne pourra venir à nou de ton obstination… cinq ans pendant lesquels tous plieront l’échinesur ton passage”.

Ahem ja. Ik wil wél weten wie die dieven zijn uit de titel, en over welk keizerrijk het gaat: ’t zal toch niet gewoon dat van Napoleon III zijn hé?