film — Boeggn

The Disaster Artist: My Life Inside The Room, the Greatest Bad Movie Ever Made

Mon, 15 May 2017 23:43:45 +0100

Greg Sestero & Tommy Bissell Simon & Schuster, 2013, 288 blz.

Wie The Room nog niet gezien heeft: meteen doen. Het is een ervaring met meer dan veel Ed Wood-allures: een barslecht scenario (geschreven door Tommy Wiseau), geproduced door een producer die niet weet wat hij doet (Tommy Wiseau), met een hoofdacteur zonder aantoonbaar talent (Tommy Wiseau).

Niemand weet precies wie Tommy Wiseau is (is hij Pools? misschien), hoe oud hij is (hij zegt in de twintig, misschien is het in de zestig), waar zijn vele miljoenen vandaan komen (shady klerenverkoop? real estate?), en vooral: waarom hij dit allemaal doet. De film heeft miljoenen dollars gekost, hij heeft stapels gespendeerd aan promotie, en het is echt objectief uiterst slecht.

En dan dit boek lezen, en de film opnieuw bekijken met andere ogen.

Sestero is hoofdpersonage twee in de film, en al jaren Wiseau’s “beste vriend”, wat dat ook moge betekenen. Hij schrijft door elkaar twee verhalen in The Disaster Artist: zijn leven tot en met The Room en het verfilmen van The Room zelf. Naar het einde van het boek komt daar een derde verhaal tussen: het leven van Tommy Wiseau, voor zover Greg het naar beste oordeel en vermogen kan reconstrueren.

The Disaster Artist leest vreemd: het voelt aan als een niet-professioneel boek, als dat iets betekent. Het is duidelijk dat Sestero geen schrijver is, en ik weet niet in hoeverre co-schrijver Tom Bissell de pen zwaar vastrgehouden heeft, maar het klinkt alsof het één lang interview is. Het had gemakkelijk geweest om het allemaal in het belachelijke te trekken; dat is niet gebeurd.

Wiseau is een tiran, jazeker, en een charlatan en een controlefreak, maar tegelijk is er ook een meer dan een beetje onderhuids vreemde asexuele mancrush tussen hem en Greg Sestero. En is het duidelijk wat voor een gebroken en kwetsbaar persoon er onder het personage zit.

https://www.youtube.com/watch?v=EE6RQ8rC8hc

Ik ga dringend nog eens The Room moeten bekijken.

Alien: Engineers

Fri, 04 Jan 2013 20:01:27 +0100

Jon Spaihts ongepubliceerd script, 2010, 117 blz.

Prometheus, de film, was een beetje een clusterfuck. Prachtige beelden, een wereld waar ik graag in wou geloven, maar helaas, helaas: een script dat op geen oude slets trok.

Ridley Scott had Jon Spaihts waarschijnlijk iets gevraagd in de zin van “maak iets dat een prequel is op Alien, dat ons iets meer vertelt over de Space Jockey, en oh ja, ik ben een fan van Von Däniken, zie dat dat erin zit.”

En dan stuurt hij dat script naar Damon Lindelof, he of Lost fame, en die vindt het allemaal wat te braafjes, en dan draait het erop uit dat hij het herschrijft en helemaal mysterieus en alles maakt, en dan zijn we plots in de cinema, en what the fuck is er gebeurd, ik zit te kijken naar een film waar de helft niet van klopt en de andere helft onverklaarbaar is.

Afijn. Het oorspronkelijke script was een tijd geleden gelekt op het internet, en ik dacht: ik moet dat eens lezen.

Beter dan wat gefilmd werd? Ja, en een beetje nee. Ja, want het verhaal houdt steek en de personages zijn echter, en het knullige Weyland-aan-boord is er uit en het is gewoon een economische reden die Weyland drijft – terraformingmachines, met name. En ook een beetje nee, want David is echt wel beter in de film dan in dit origineel script.

In Spaihts’ script is David gewoon een slechterik. Hij ziet meer dan mensen, is intelligenter en sterker, hij heeft tijdens de reis naar Zeta 2 Reticuli (en LV-426) alle research van Holloway en Watts geabsorbeerd en doet hetzelfde met alles wat hij op LV-426 kan vinden, besluit op eigen initiatief een Engineer wakker te maken. David voelt niets dan minachting voor mensen, in het oorspronkelijke script, en da’s veel en veel beter gedaan in de film, waar David het enige menselijke personage met diepgang is.

En uiteindelijk, als ik er over denk: het wordt allemaal wel heel erg hard uitgelegd, in het script van Spaihts: okay dat er teveel mysterie was in de film, maar misschien mocht er wel wat meer gezeten hebben in het script. Enfin bon.

Content dat ik het gelezen heb, dat wel.

Immortals - Gods and Heroes

Sun, 01 Jan 2012 09:10:39 +0100

Jock, Brian Clevinger, Francesco Francavilla, Dennis Calero, Ben McCool, Ron Marz, Jimmy Palmiotti, Justin Gray e.a. Archaia Studios Press, 2011

Uuuuurgh. Een comic als tie-in bij de film Immortals, en oh boy: het trekt op niets.

Of misschien is het omdat ik niet voorbij de nodeloze verdraaiing van de titanomachie geraakte – allez, waarom zouden ze in ’s hemelsnaam van Prometheus een slechterik maken bijvoorbeeld?

Nah, niets voor mij.

The Crazies

Sun, 30 Oct 2011 19:30:34 +0100

1 - Hopman Bog: Ivan Brandon (tekst) - Chris Dibari, Jon Buran (beeld) 2 - Dwyer Creek: Brian Reed (tekst) - Hugo Petrus (beeld) 3 - Black Pond: Marc Andreyko (tekst) - Vincent Spencer (beeld) 4 - Ogden Marsh: Joshua Hale Fialkov (tekst) - Rahsan Ekedal (beeld) Image Comics, 2010, 4 x 28 blz.

Comic als tie-in met de gelijknamige film uit 2010, die een remake was van een ook gelijknamige film van George Romero uit 1973.

De comic is, haja, er eentje van die soort: er zit ergens iets in het water, en mens en dier worden er zot van. Fialkov doet vier vignetten; ik vind het tweede (vader sluit zijn gezin op in huis, steekt huis in brand) het meest efficiënte.

Ik heb de film van 1973 gezien en ik vond hem niet echt zo enorm uitstekend.

De comic doet zijn werk: de film van 2010 ziet er wél de moeite uit. Ik ga dan eens op zoek gaan.

The Darkest Hour

Mon, 24 Oct 2011 21:25:56 +0100

Rick Spears (tekst) - Ben Templesmith, Brian Churilla, Jeremy Haun, Pia Guerra, Brian Hurtt, Becky Cloonan, Nathan Fox, Mateus Santolouco, Tom Fowler en Ron Chan (beeld) Oni Press, 2011, 24 blz.

Fijne intro voor een verhaal met veel potentieel. Enfin, in comicvorm dan toch. Geen idee wat het zou geven in een film van och here een uur of twee. Ik kijk uit naar december voor het vervolg.

Gratis te krijgen bij Comixology. En zie ook http://darkesthourmovie.com/comic/.