eten — Boeggn

Medium Raw: A Bloody Valentine to the World of Food and the People Who Cook

Thu, 08 Dec 2016 13:24:34 +0100

Anthony Bourdain Ecco, 2010, 281 blz.

Ik heb Kitchen Confidential graag gelezen, en ik zie die mens graag bezig op tv.

Medium Raw is een vervolg op Kitchen Confidential: nog altijd even stream of consciousness, maar wel van een volledig andere mens. Waar het eerste boek geschreven is door iemand die beseft dat hij ergens in de veertig is, en dat hij geboren is met alle mogelijke kansen en mogelijkheden, maar dat hij na een hele reeks verkeerde keuzes (gemakszucht, drugs, drank) eigenlijk in een doodlopende straat, is dit een boek van iemand die totaal onverwacht zijn wildste dromen kan waarmaken.

Hij werd een bekende Amerikaan, kreeg tv-programma’s, reisde de wereld af, werd vrienden met de grootste koks ter wereld. En ergens tussen dan en nu is heeft hij zijn leren vest aan de haak gehangen, heeft hij een gezin geticht, en is hij milder geworden. Op simmige vlakken, dan toch.

Bourdain is op zijn best als hij observeert, of het nu de ochtend van een visfileerder in een sterrenrestaustarant is, of die keer dat hij (post-beroemd-worden) het nadir had bereikt ergens in een subtropisch paradijs, en met een ‘rich bitch’ de wereld van échte rijke mensen zag.

En voor de rest meandert het. Meandert het zeer veel. Maar is het wel wijs om lezen.

A History of Food in 100 Recipes

Sat, 16 Jul 2016 23:17:34 +0100

William Sitwell Harpercollins, 2012, 352 blz.

Ik wou dit boek goed vinden, echt waar. Ik lees graag over geschiedenis, ik lees graag over eten, ik lees graag kookboeken, het internet zei me dat dit een uitstekend boek moest zijn, maar toch: meh.

Ideaal boek om hier en daar eens een hoofdstuk uit te lezen, dacht ik: het zijn ook echt gewoon honderd hoofdstukkken, chronologisch gerangschikt, met een beetje uitleg erbij. Ik had gehoopt op een echte vertaling naar moderne recepten, ik had gehoopt op meer representatieve recepten, ik had gehoopt op minder uit de lucht doening bij de meer recente recepten.

Ik had vanalles gehoopt, maar wat koopt een mens daarmee? Het is een boek geworden met hier en daar min of meer goede stukken, maar weinig samenhang. Waar ik me bij sommige recepten afvroeg waarom het precies gekozen was. Waar de humor niet mijn soort humor is. Met stapels en stapels mythes en veronderstellingen die op niets gebaseerd zijn. Met veel te weinig oude en veel te veel ‘moderne’ recepten – iets voorbij de helft zitten we al in de twintigste eeuw, en dan wordt het meer namedropping dan wat anders.

Ergens is er iemand die een boek zou kunnen schrijven dat wel degelijk een geschiedenis van voedsel in honderd recepten is. William Sitwell is niet die mens.

Kitchen Confidential: Adventures in the Culinary Underbelly

Sun, 12 Oct 2014 21:53:00 +0100

Anthony Bourdain Random House, 2000, 8 uur

Anthony Bourdain is een sympathieke mens. ’t Is te zeggen: hij komt over als een echte mens, op zijn televisieprogramma’s die ik voor zover ik kon, allemaal bekeken heb.

Ik had Kitchen Confidential ook al een tijd geleden gelezen, maar toen ik onlangs op Audible terechtkwam op zoek naar iets anders, kwam het in mijn recommendations – ik vermoed omdat ik het boek op Amazon gekocht heb, jaren en jaren geleden, maar wie weet was het wel omdat ik net een paar kookboeken gekocht heb bij Amazon.

Nu eens noir, dan weer stream of consciousness, dan pure poëzie, en dan hilarisch, en dan schrijnend: het verhaal van een rijkeluiszoon die verliefd wordt op eten, vakantiejobs in restaurants doet, en uiteindelijk uit nijd naar de koksschool gaat en professioneel chef wordt.

Maar niet vooraleer hij de hele voedselketen van de restaurantwereld doorlopen heeft, hectoliters drank verzet heeft, containers sigaretten, een cocaïne- en heroïneverslaving opgedaan en verslagen heeft, en een heel spoor van failliete restaurants achter zich heeft gelaten.

Dit is een boek dat iedereen die ooit met eten of met restaurants te maken heeft, zou moeten lezen.

Chew (1-20 + 27)

Fri, 12 Aug 2011 10:37:22 +0100

John Layman (tekst) - Rob Guillory (beeld) - Lisa Gonzales (kleur) Image Comics, juni 2009 - augustus 2011,

Speelt zich af in een wereld waar kip wereldwijd wegens besmettelijke ziekte verboden is (maar underground quasi-drugsgewijs verhandeld wordt).

Johnny Chu is agent bij de redelijk machtig geworden Food and Drug Administration; hij is een cibopaat, ‘t is te zeggen: als hij iets eet, weet hij waar dat eten vandaan komt. Eet hij een appel, weet hij of de boom besproeid was met insecticiden en wie die appel geplukt heeft. Eet hij een biefstuk, weet hij hoe de koe aan haar einde geraakt is. Eet hij een zelfs bijna helemaal gerot stuk lijk, weet hij hoe die mens een lijk geworden is.

Ahem ja.

Schoon getekend, wijze verhalen, grappig: heel erg aangeraden. En, euh ja: in maart 2011 verscheen nummer 27, die eigenlijk pas in maart 2012 ging verschijnen. Negen nummer en twee hele story arcs overgeslaan, en dan weer terug naar de huidige verhaallijn. Zot!