elfen — Boeggn

A Court of Thorns and Roses 1: A Court of Thorns and Roses

Sat, 15 May 2021 22:24:00 +0100

Sarah J. Maas Bloomsbury, 2015, 419 blz.

Hoera! Schlock!

Het verhaal speelt zich af in Prithian, een van geografie nauwelijks aangepast Engeland. Mensen haten elfen: tot voor een jaar of 500 geleden waren alle mensen slaven van de elfen. Toen was een oorlog tussen elfen die vóór slavernij waren en elfen + mensen die tegen slavernij waren. Die is afgelopen met een overwinning van de Tegen Slavernij-kant, en met een muur die de landen van de elfen van de landen van de mensen afscheidt:

Feyre is de jongste dochter van drie in een gezin zonder moeder. Tot voor een paar jaar waren ze zeer rijk, maar er bleken zeer veel schulden te zijn, hun moeder overleed, en hun vader maakte een laatste investeringsgok die hem alles kostte. Zijn schuldenaars hebben hem kreupel gestampt en hij doet nu niets meer behalve soms wat hout kerven.

De twee oudste dochters doen ook niets behalve het weinige geld opdoen dat Feyre verdient door te jagen in het gevaarlijke bos. Feyre zou het liefst van al gewoon schilderen, maar ze moet noodgedwongen het hele gezin onderhouden, dat haar als afval behandelt.

(Ja, qua cliché kan allemaal zeer hard tellen.)

Op een zekere dag is ze aan het jagen op een hert wanneer ze een reuzengrote wolf ziet. Ze denkt dat het misschien wel een elf zou kunnen zijn in vermomming en ze haalt de ene pijl boven die elfen kan doden: es, met een ijzeren tip. Ze schiet, ze raakt de wolf! En dan schiet ze voor de zekerheid een gewone pijl door zijn oog.

Ze vilt wolf en hert, neemt het hertenvlees naar huis mee, krijgt stank voor dank van de familie, en trekt dan naar het dorp om de pelsen te verkopen.

Wat later staat een Verschrikkelijk Beest aan de deur: dat Feyre een elf vermoord heeft, en dat het de wet is dat ze nu dood moet. Dood, of mee naar het elfenrijk.

(Mee naar het elfenrijk, natuurlijk. Wat denkt ge?)

Het Verschrikkelijk Beest blijkt een Ongelooflijk Knappe ~~Man~~ Elf te zijn. Tamlin is één van de grote bazen van Prithian, de chef van de Spring Court, pakweg het land van altijd lente. Maar zijn kasteel is vreemd leeg, en er is gelijk iets raar aan de hand.

Die Tamlin is eigenlijk een oninteressant personage: hij is zot verliefd op Feyre, maar onderneemt eigenlijk weinig of niets. Tegen het einde van het boek blijkt daar een goede reden voor te zijn, maar zelfs dan: het veruit meest interessante personage is Rhysand, de baas van de Night Court in het noorden.

Ik was er zeer snel door, het einde was een mengeling van oogrol-inducing cliché op cliché en eigenlijk best wel degelijke stukken.

Ik kijk uit naar het vervolg.

Summer Knight

Wed, 03 Mar 2021 19:27:00 +0100

Jim Butcher Roc, 2002, 446 blz.

Hallo? Wat? Een boek met zowaar een plot dat niet zomaar een opeenvolging van korte toneeltjes is? Een niet dramatisch slecht geschreven boek? Met slechts 17 keer “Hell’s Bells” erin?

Ik had al bij de eerste zin het gevoel dat het iets anders was van kwaliteit:

It rained toads the day the White Council came to town.

Het begon ook met zeer veel vaart, en het bleef maar voortdenderen. In boek drie is er een conflict tussen rode vampieren (don’t ask, er zijn er ook witte en zwarte) en tovenaars, en ze proberen het allemaal op Harry Dresden te steken. Cue een proces waar hij zichzelf moet verdedigen: ik vond dat niet eens verkeerd gedaan.

En OK, er blijven dingen die dom zijn. Iemand wordt vermoord, en zijn naam is Ronald Reuel. Ah ha ha,

…dubbel irritant als hij een poging tot referentie doet.Ronalds appartement omschrijft Butcher alsdus:

What I could see of the apartment could have been imported from 429-B Baker Street. Dark woods, fancy scrollwork, and patterns of cloth busier than the makeup girl at a Kiss concert filled every available inch of space with Victorian splendor.

…behalve dat Sherlock Holmes wel op 221B woonde, natuurlijk.

Maar verder niet enorm veel klachten. Letterlijk één keer was de beschrijving van een een gespierde vrouw wél plotrelevant:

The third was the brawny, homely young woman with the muddy green hair and heavy brow. She had on a pair of jeans tight enough to show the muscles in her thighs and a khaki blouse.

…maar als hij ermee weg kan raken, blijft hij de nadruk leggen op de spieren van de vrouwen:

Elaine may have been slender, but she had too much muscle to be light. She’d always had the build of a long-distance runner, long and lean and strong.

En zijn er dingen eens te meer feminine:

The perfection of her form was complemented by features of feminine loveliness

Maar bon. Het gaat over faeries in dit boek, van de zomer- en van de winterkant, en van allerlei soorten ook. Zoals altijd vindt Butcher er dingen bij uit — er is niet één elfenkoningin maar er zijn er zes: van zomer en van winter telkens een oude, een huidige en een volgende, en dan nog een sterfelijke kampioen voor zomer en voor winter.

Er komen alsmaar nieuwe draden in het verhaal bij: Dresdens depressie na de gebeurtenissen van boek drie, dat hij gehuurd wordt door de elfenkoningin (de huidige van de winter) om de moord op haar kampioen op te lossen, dat een persoon uit zijn verleden terugkomt, dat er nog mensen zijn hulp vragen, dat zijn rechtszaak voorkomt en dat hij ze alleen maar kan oplossen met iets dat in conflict lijkt met zijn andere opdrachten, enzoverder.

En op het einde komt het allemaal schoon samen, eigenlijk.

Ik was niet ontevreden. Geen hoogstaande literatuur, maar onderhoudend. Meer onderhoudend dan irriterend, in alle geval — ge ziet: mijn verwachtingen zijn al duchtig bijgesteld.

The Goblin Emperor

Wed, 29 Jul 2015 09:35:30 +0100

Kate Addison Tor Books, 2014, 448 blz.

Een boek waar een appendix van tientallen bladzijden bij zit met de namen van de stapels en stapels personages en plaatsen, die gaat van Aäno, “maid at Edonomee; daughter of Kevo”, over Nazhmorhathveras, “the inhabitants of the Evressai Steppes, at war with the Ethuveraz”, en Thorchelezen, “a junior canon of the Untheileneise’meire”, tot Zhidelka, “a Barizheise silk merchant and former pirate”.

Een boek dat het heeft over niet veel meer dan de eerste dagen, weken en maanden van de nieuwe keizer van Elfland, in een wereld blijkbaar zonder mensen (maar met elfen en goblins), die aanvoelt als een soort kruising tussen het Byzantijnse Rijk op zijn hoogtepunt en de 19de eeuw, compleet luchtschepen, eindeloze hofrituelen, pneumatische post, enorm veel beleefdheidsregels en aanspreekwijzen, en een staatsbestel waar verschillende grote instellingen (Geloof incluis) elkaar in precair evenwicht houden.

Een boek vol hofintriges, dat eigenlijk beter in het Duits of het Frans was geschreven, omdat er een groot deel van de tijd gespeeld wordt met aanspreekwijzen, en dat er in het Engels geen onderscheid is tussen ‘you’ enkelvoud en meervoud, en ‘you’ met veel, weinig of geen respect, en dat het niet meteen duidelijk is of ‘we’ betekent ‘wij, meervoud’, ‘ik, pluralis maiestatis’, of ‘wij, pluralis maiestatis’. Als het echt helemaal informeel is, dan moet de auteur terugvallen op vormen met ’thou’, en da’s natuurlijk wel correct, maar het komt toch onvermijdelijk als min of meer gekunsteld over.

Als ik het goed heb, is iedereen zowat afgeschrikt nu?

Nergens voor nodig. Het was al lang geleden dat ik een boek zó in één ruk uitgelezen heb, tot zeer diep in de nacht.

Maia Drazhar is de vierde zoon van de keizer van Elfland, Varenechibel IV. Van zijn vierde vrouw, een goblin, die hem na het overlijden van zijn derde vrouw door de regering is opgedrongen, om een alliantie te bewerkstelligen tussen elfen en goblins.

(Tussendoor: elfen en goblins zijn allebei hoogstaande beschavingen, met een geschiedenis van duizenden jaren, de ene zien er wit uit en de andere zwart, de ene omschrijven de andere als ‘bruut uitziend’ en de andere de ene als ‘wezelachtig’, er is iets dat tussen racisme en nationalisme zit tussen beide, maar er zijn ook veel gemengde huwelijken in allerlei tinten van grijs.)

De vierde vrouw en de vierde zoon werden gehaat door de keizer, die niet over de dood van zijn vorige vrouw raakte, en als de vrouw sterft, wordt Maia verbannen naar ergens zeer ver op het platteland, samen met een oom die uit de gratie gevallen is en hem ook haat, en fysiek en psychisch mishandelt bovendien.

Op zijn achttiende verjaardag krijgt hij het nieuws dat een luchtschip waarin zijn vader en zijn drie oudere broers zaten, neergestort en uitgebrand is. Iedereen is dood, en dat wil zeggen dat Maia de nieuwe keizer is.

Hij wordt naar het keizerlijk paleis gebracht, waar hij gedropt wordt in een wereld waar hij niets van snapt. Met politiek en hofintriges die boven zijn hoofd gaan, waar hij niemand kent, en waar niemand hem (openlijk) mag of kan tegenspreken.

En dan wordt het een verhaal van een keizer die probeert goed te doen. Enorm meeslepend, en ik citeer uit een review van Foz Meadows op Strange Horizons (hier, maar lees het niet volledig wegens zware spoilers):

In traditional high fantasy, the archetypal Good King wins out in a moment of deep catharsis, triumphing over obvious evils to claim the birthright exemplified and proven by his chivalrous qualities. InThe Goblin Emperor, Maia becomes a Good King—or a good emperor, rather—in precisely the opposite fashion, and to much greater effect. Despite several dramatic events, there is no single dramatic catharsis: just the steady business of wounds healing, progress being made, and formerly lonely, alienated people being made whole by the trust they come to have in each other. Maia's chivalric virtues, if we can call them that, stem from the fact that he doesn't believe himself to be inherently worthy. He earns the throne, not because of who he is, but because of who he strives to be, while the evil he defeats isn't personified as a hoard of devils or a cackling overlord, but by the more insidious cruelties of abuse, entitlement, pride, and callousness.
The Goblin Emperor is a powerful, poignant book, and an excellent addition to the genre. I enjoyed every minute of it.

Ik treed Foz Meadows bij.