Eisenhorn — Boeggn

Hereticus

Tue, 06 Nov 2012 22:35:49 +0100

Dan Abnett The Black Library, 2002, 320 blz.

Deel drie van de Eisenhorn-trilogie: nog eens vijftig jaar later dan Malleus.

Het begint met een min of meer routine-proces ergens in het hol van Pluto – inquisiteurs in de rechtszaal! wijs! – maar het proces wordt snel on hold gezet als een heel oude bekende blijkt op dezelfde planeet te zitten.

Een oude bekende die het verdient om door de inquisitie gevat te worden, waar vooral Eisenhorn’s piloot echt wraak op wil nemen, maar die honderdvijftig jaar na zijn eerste optreden toch een eind verder het Chaos-pad op blijkt gegaan te zijn dan iedereen had vermoed.

Het boek begint, om toch maar verder te vergelijken, met een Dune-achtig gevoel, en dan slaat het om naar actie, actie, actie. Ook hier maakt Abnett dingen die al decennia in mijn hoofd zitten voor het eerst echt levend: na daemonhosts en Adeptus Astertes is het de beurt aan de Titans van de Adeptus Mechanicus.

Zo ongeveer alles wat Eisonhorn in Xenos en Malleus uitgevreten heeft, komt hem nu achtervolgen, en hij moet zich afvragen (en wij met hem) of hij ergens in de loop van al die jaren misschien toch geen grenzen overschreden heeft die hij niet had mogen overschrijden. Wat zou Eisenhorn van 150 jaar geleden denken over Eisenhorn van nu?

Afijn, vragen, kwesties, even nadenken, en dan is het verder actie, actie, vechten, actie, vechten, en dan is het plots gedaan.

In de trilogie-uitgave staat er een paragraafje “whatever happened to…” voor elk hoofdpersonage, en zo krijgt een mens toch nog helemaal closure. Het had eigenlijk zonder gekund, de karakters komen ongetwijfeld ooit nog wel ergens terug in het Warhammer-universum.

Ik heb trouwens ergens gelezen dat The Black Library zijn schrijvers een maximum aantal pagina’s oplegt: niet meer dan een dikke 300 per boek. Vandaar de snelle conclusie, waarschijnlijk, en het hap-snel-gevoel soms. Jammer: ik had het graag meer uitgewerkt gezien, en Abnett kan dat volgens mij helemaal tot een goed einde brengen.

Maar hey, 900 bladzijden fijn gelezen. Aangenaam (her)kennisgemaakt met Warhammer. Op naar de Horus Heresy-reeks.

Malleus

Sat, 03 Nov 2012 20:41:04 +0100

Dan Abnett The Black Library, 2001, 320 blz.

Deel twee van Dan Abnett’s Eisenhorn-trilogie, ongeveer een eeuw na Xenos.

Eisenhorn neemt, met vele tienduizenden anderen, deel aan een parade ter ere van overwinningen en watnog, wanneer de Schlechte Schlechteriken toeslaan. Hij overleeft – als bij wonder of ten minste gelukkig toeval – en trekt op onderzoek. Het duurt niet niet lang of hij krijgt een vermoeden dat het wel eens zou te maken kunnen hebben met de gebeurtenissen in het vorige boek, meer specifiek met de daemonhost waar Cherubael in zit.

Het duurt ook niet lang voor hij zelf onder verdenking komt, en op de vlucht moet voor zijn eigen inquisitie.

Cue spannende avonturen!

Waar Xenos erg Lovecraftiaans aanvoelde, voelt Malleus nogal Moorcockiaans aan, of toch tenminste in de manier waarop gevechten omschreven worden – serieus, als Barbarisater geen Stormblade is, en Eisenhorn geen avatar van The Eternal Champion is…

Maar hey, ik vond dit nog beter lezen dan het vorige boek, en het gaf mij bijzonder veel zin om aan het derde te beginnen, en meteen door te steken naar andere Warhammer 40,000-boeken.

Xenos

Sat, 27 Oct 2012 12:35:47 +0100

Dan Abnett Games Workshop, 2001, 288 blz.

Warhammer 40,000: lang lang geleden (de jaren 1980!) veel van gelezen, en peetjes geverfd, en alles, maar nooit echt veel verder mee gedaan. Ik wist wel dat het er was, in de achtergrond, maar met de jaren is er zoveel rond gegroeid, dat ik er nooit toe gekomen was om er aan te herbeginnen.

Tot er een spaghettifestijn was op school, en een collega-ouder mij op weg zette: “Lees de Eisenhorntrilogie van Dan Abnett”, zei de man.

Wat ik dan ook gedaan heb. En jazeker, ’t is een goede ingang in het universum.

Eisenhorn is een (relatief jonge, een jaar of 200 oud) inquisiteur, aan het jagen op ene Murdin Eyclone. Op de planeet Hubris slaagt hij erin om Eyclone vast te pinnen en te verslaan, maar dan begint het pas: blijkt dat er iets veel donkerder en veel groter aan de hand is dan Eisenhorn ooit had gedacht.

Abnett slaagt erin om het WH40K-universum helemaal tot leven te brengen – niet in het minst omdat hij ervoor koos om Eisenhorn in de eerste persoon op te voeren. Chaos is chaos, met een fijne dosis Lovecraft erin, en zls er bijvoorbeeld uiteindelijk een chaos marine te zien is, is dat vele keren meer dan zo’n geverfd peetje. Abnett doet het zijn lezers aanvoelen, wat een inquisiteur is, en hoe één Space Marine het equivalent is van een half leger.

Nog een paar kortverhalen en twee boeken, en dan is het verhaal van Eisenhorn verteld. Ik heb al op voorhand spijt dat het gedaan zal zijn.