draken — Boeggn

The Empyrean #1: Fourth Wing

Mon, 03 Feb 2025 20:56:43 +0100

Rebecca Yarros Entangled: Red Tower Books, 2023 517 blz

Van wat ik ervan las, was het helemaal in my wheelhouse, en jazeker, dat was het.

Een uitstekend begin van een reeks, met inderdaad draken en seks, in die volgorde.

Violet Sorrengail is één van drie kinderen van een hooggeplaatste generaal in Navarre, een land dat grotendeels afgesloten is van de rest van de wereld. Er is eeuwen geleden iets gedaan waardoor dat land eengemaakt is. Er is zeer recent een soort burgeroorlog / revolutie geweest, die redelijk hard neergeslagen is.

Centraal in het land, ook letterlijk, is een soort school voor infanterie, archivisten, en drakenrijders.

Violet was voorbestemd om archivist te worden, maar haar moeder de generaal heeft ze alsnog in de drakenrijdersschool gestoken waar haar oudere zus Mira een paar jaar geleden afgestudeerd was. Wat niet evident is, want Violet heeft iets Ehlers-Danlosachtig waardoor haar gewrichten en beenderen zeer fragiel zijn.

Eén van de gevolgen van die neergeslagen revolutie, is dat de opstandelingen geëxecuteerd werden en de enige voorwaarde dat hun kinderen mochten blijven, is als ze in de drakenrijdersschool zouden gestoken worden als ze volwassen waren.

Wat voor een enorm groot aantal van hen, net zoals de anderen in die school trouwens, een doodsvonnis betekent. Want het is niet Harry Pottergewijs tout le monde il est beau, tout le monde il est gentil. Het is een ingangsproef waarbij al meteen een stapel sneuvelt, en duels, en vechten, en proeven met dodelijke afloop.

Wat ook betekent dat al die kinderen van opstandelingen (met een zwaar understatement) niet de grootste fans zijn van Generaal Sorrengail die hun ouders vermoord heeft, en per extensie van haar dochter. En dat is in het bijzonder het geval voor de (uiteraard ondraaglijk knappe Xaden Riorson, de zoon van de leider van de opstand).

Ik moet er geen tekening bij maken wat er uiteraard gebeurt. Maar 't is niet omdat het voorspelbaar is, dat het voorspelbaar voorspelbaar is. Voetbalmatchen duren ook allemaal 90 minuten, dat wil niet zeggen dat ze niet spannend kunnen zijn.

⁂

Helemaal mijn genre boek. Ik heb het op een avond en een nacht uitgelezen. En ik ben meteen aan het tweede begonnen. Mijn enige probleem is dat het een reeks van waarschijnlijk vijf boeken wordt, en dat de laatste twee nog moeten geschreven worden. :(

The White Dragon

Mon, 06 Aug 2012 22:47:04 +0100

Anne McCaffrey Ballantine, 1978, 497 blz.

Veel langer, meer personages, maar toch niet noemenswaardig enorm veel boeiender dan al de vorige boeken van deze reeks. Helaas, driewerf: de eerste zes boeken van de Pern-reeks doorstaan (bij mij dan toch) de tand des tijds niet echt.

Misschien dat het er aan ligt dat ik ze al gelezen heb en dat er dus weinig nieuws aan is. Wat er absoluut geen goed aan doet, is dat de premisse van de reeks verdorie in het begin van elk boek herhaald wordt: Pern is een planeet gekoloniseerd door mensen van de Aarde, draken zijn genetisch gemanipuleerde/opgekweekte versies van de vuurhagedissen die er in de natuur voorkomen, en alles.

The White Dragon (boek drie van Dragonriders of Pern, vindt plaats net na de gebeurtenissen van Dragondrums) concentreert zich op Jaxom, de heer-in-naam van Ruatha Hold, waar Lessa (uit Dragonflight) vandaan kwam en eigenlijk de echte erfgename zou geweest zijn als ze geen drakenrijder was geworden.

Jaxom was in de tijd prematuur geboren en kreeg een voogd boven zich. In Dragonquest had Jaxom een kleine vernepeling van een witte draak verworven, niemand die –net zoals Jaxom zelf– dacht dat die draak het zou overleven.

Een jaar of vier of zo na Dragonquest, Jaxom is zeventien of achttien, en ’t is allemaal teenage angst, en verliefdheden, en tralala. Na avonturen allerhande komt hij ziek op het zuidelijke continent terecht, waar hij verzorgd wordt door het meisje waarop hij verliefd wordt, en waar hij allerlei geheimen uit het verleden van Pern (her)ontdekt.

Weinig verrassends, zoals ik zei, zowel omdat ik het mij nog herinnerde, als omdat verdorie de ontknoping al zes boeken lang de inleiding van elk boek was. Weinig conflicten, weinig spanning, weinig climaxen, weinig karakterontplooiing, weinig incentive om nog meer Pern te herlezen.

Dragondrums

Sun, 05 Aug 2012 23:36:06 +0100

Anne McCaffrey Atheneum, 1979, 240 blz.

Oef, wat een opluchting. We zijn drie jaar later en die akelig perfecte Menolly is relatief buiten beeld. De focus verschuift naar Piemur, de jonge vriend van Menolly in Dragonsinger.

Als het boek begint, breekt net zijn stem. Hij is in zak en as, maar ’t is een geluk bij een ongeluk, want behalve sinds jaar en dag de beste zanger van zijn generatie zijn, is hij ook bijzonder vindingrijk, heeft hij een uitstekend geheugen, kan hij observeren als de beste… yep, nog maar eens zo’n jongen die iedereen graag zou willen zijn.

Piemur wordt gerecruteerd als een soort spion, en nu hij (toch voorlopig) niet meer kan zingen, ondergebracht bij de dragondrums, een soort seinkorps bij de harpergilde.

En hop, avonturen. En hop, een bijna-herhaling van de helft van Dragonsinger en de halft van Dragonsong, en hop, het is gedaan en er is een happy end.

Euh ja: ’t zijn echt wel drie boeken voor jonge tieners, die Harper Hall Trilogy.

Dragonsinger

Sun, 05 Aug 2012 10:55:32 +0100

Anne McCaffrey Atheneum, 1977, 364 blz.

Um ja. Menolly zit in Harper’s Hall, en gaat van meester naar meester om onderzocht te worden. Dat is zowat het boek. Standaard toekomen-in-een-nieuwe-school-stuff: ze maakt een paar vrienden, er zijn een paar jaloerse meisjes, leraars zijn eerst sceptisch en komen negatief over, maar open den duur wint ze ze allemaal over, dat soort dingen.

’t Is duidelijk dat McCaffrey muziek gestudeerd heeft, het klinkt allemaal alsof het met kennis van zaken geschreven is. Het leest weer zeer snel, maar ik vermoed dat ik niet de enige ben die op zijn honger bleef zitten: Menolly is akelig goed in zo ongeveer alles, ze heeft niet één negatief trekje, en we komen geen halve bladzijde meer te weten over wat er in haar hoofd omgaat.

De ontknoping is dat ze na een week daar zijn meteen een graad hoger mag. Euh ja, dát zag ik al aankomen van het midden van boek één.

Hopen dat boek 3 van de trilogie beter is.

Dragonsong

Sat, 04 Aug 2012 22:47:01 +0100

Anne McCaffrey Atheneum, 1976, 202 blz.

Shift. Dragonsong speelt zich precies tegelijk met Dragonquest af, maar in een totaal andere wereld. Niet meer het centrum van de aandacht met de bazen van de belangrijke holds en de gildemeesters en drakenrijders, maar in een afgelegen vissersgemeenschap.

Het hoofdpersonage is niet meer één van de groten der aarde (groten des Perns?), maar wel Menolly, de vijftienjarige leerlinge van de harper (een soort bard) van het dorp. Haar meester komt schielijk te gaan, traditioneel zijn barden mannen en haar ouders zagen het hoedanook al niet zitten, wat ze deed. Ze loopt weg van huis, en komt vuurhagedissen tegen, de voorouders van de grote draken.

Het doelpubliek van dit boek, het eerste in de Harper Hall-trilogie, is redelijk duidelijk: tieners. Iedere tiener kan zich herkennen in Menolly, iedere tiener zou haar willen zijn. Vooral dan tieners die dit soort boeken lazen in de jaren 1970-80-90, toen fantasy nog helemaal not done was.

Het begint misschien afgezaagd te klinken, maar ook dit las weer alsof het een kortverhaal was. In tegenstelling tot de vorige twee boeken gebeurde er hier wel niet zo enorm enorm veel. En kwamen we ook niet echt enorm enorm veel te weten over de verschillende personages – nu ja, eigenlijk, er is hier ook maar één personage. En behalve dat ze heel goed is in wat ze doet, ben ik niet veel wijzer geworden over wat haar beweegt.

Dragonquest

Sat, 04 Aug 2012 21:27:55 +0100

Anne McCaffrey Ballantine, 1971, 333 blz.

Zeven jaar na het einde van Dragonflight. Ik herinnerde me van dit boek ook nog genoeg om niet erg verrast te zijn, maar wat me wél opviel en wat ik de indruk heb dat niet vaak gebeurt in dergelijke langere fantasy-series: McCaffrey beschrijft een wereld die op weg is van feodaal-middeleeuws naar modern(er).

De bevolking van Pern herontdekt allerlei zaken uit zijn ver verleden – een soort telegraaf wordt uitgevonden, ze vinden een telescoop en ontdekken er de planeten in hun zonnestelsel mee, regels die sinds eeuwen vast leken te liggen, worden herbekeken.

Waar het in Dragonflight allemaal zeer snel en vanzelfsprekend leek te gaan, geeft Dragonquest de indruk dat het niét het voor de hand liggende vervolg is. Voor hetzelfde geld had het de statiosnroman-toer kunnen opgaan, maar het gaat eerder de politieke/intrige-kant op.

Beknopt, in schetsen en tableaus eerder dan uitgesponnen of gedetailleerd, dat wel: McCaffrey houdt het bij een beperkt aantal hoofdpersonages aar pakweg een George R.R. Martin met dezelfde politieke uitgangspunten ettelijke duizenden (boeiende) bladzijden had kunnen schrijven. Ik ben voor de twee uitersten te vinden, maar ik zou nog tevredener zijn met een soort gulden middenweg.

Las ook weer verbazend snel weg, dit.

Dragonflight

Fri, 03 Aug 2012 23:17:00 +0100

Anne McCaffrey Ballantine, 1968, 320 blz.

Oude klassiekers zijn er om van tijd tot tijd eens te herlezen. Zoals, euh, om de dertig jaar eens of zo. Ik heb Anne McCaffrey ontdekt, zoals zoveel meer mensen vermoed ik, ergens midden mijn puberteit, en hoera voor escapisme en véél boeken die ik allemaal na elkaar kon lezen.

Op een bepaald moment begon het allemaal heel erg op mekaar te lijken, en ik herinner me dat ik afgehaakt ben bij Damia’s Children – geschreven in 1990/1991, weet het internet me te vertellen, geen idee wanneer ik het gekocht heb en niet goed gevonden. De laatste van de Dragonriders-reeks die ik gekocht en gelezen heb, was in alle geval Masterharper of Pern (1998), en ik kan me voor de dooie dood niet herinneren dat ik ooit de collaboraties met Todd McCaffrey heb gezien.

Maar het begin van de reeks dus: ik ben van plan om na Dragonflight minstens Dragonquest, Dragonsong, Dragonsinger, Dragondrums en The White Dragon te lezen.

Voor wie niet weet waar het over gaat: Pern is een planeet die ooit gekoloniseerd is door mensen. Bleek na een tijdje dat in het (complexe) zonnestelsel er een planeet (de Rode Ster, noemen ze ze) is die om de tweehonderd jaar zo’n 50 jaar aan een soort parasiete sporen doet neerregenen op Pern. Om die sporen te bestrijden hebben de mensen een inheemse diersoort, een vuurspuwend vliegend en teleporterend soort vliegende hagedis, opgekweekt tot reuzengrote vuurspuwende draken, die in telepathisch contact staan met drakenrijders.

Over de eeuwen en eeuwen en eeuwen zijn de mensen vergeten dat ze ooit vergevorderde technologie hadden, en is de maatschappij een balanceeroefening tussen ruwweg Weyrs (waar de draken en drakenrijders zitten), Holds (waar het feodaal-achtige gros van de bevolking woont) en Crafts (nominaal onafhankelijke gildes, zoals de barden en mijnwerkers en zo).

Protagonisten in Dragonflight zijn onder meer Lessa, laatste erfgename van Ruatha Hold (dat veroverd is door een Schlechte Schlechterik, maar da’s minder belangrijk) en F’Lar, jonge ambitieuze drakenrijder van Bender Weyr, de enige nog bemande (bedraakte?) Weyr in de wereld.

Het al vierhonderd jaar geleden dat de Rode Ster langsgeweest is: de Rode Ster heeft de vorige keer gewoon overgeslagen, nét niet dicht genoeg bij Pern gezwaaid of zo. De Dragonriders zijn zo’n beetje het respect van de wereld verloren. Niemand gelooft nog dat er een probleem zou kunnen zijn, en net dan…

Het boek was over voor het goed en wel begonnen was, vond ik. En ik vrees dat het niet zo voor herlezing vatbaar is: ik wist zelfs na dertig jaar nog preciés wat er ging gebeuren, en dan was er niet zo heel erg veel meer aan.

Wel een uitstekend boek om eens aan Zelie en/of Louis te geven, denk ik.

Dragon Age

Sun, 07 Aug 2011 18:42:14 +0100

Orson Scott Card en Aaron Johnston (tekst) - Anthony J. Tan en Jason P. Martin (beeld) - Paul Treino en Mossa Andres Jones (kleur) IDW Publishing, maart - november 2010, 6 nummers, 165 blz.

Aan de ene kant: Orson Scott Card is een goede schrijver. Zelfs al had hij alleen maar Ender’s World geschreven. En Dragon Age is een uitstekend spel.

Aan de andere kant: Orson Scott Card is een rechtse homofoob en Dragon Age is notoir niét homofoob. En comics van games zijn vaak toch maar bleh.

Résultat des courses: gho ja. Een standaard verhaaltje van kindje dat zijn echte ouders niet kent en voorbestemd is voor Grote Dingen.

Snel gelezen, blijft aan geen ribben plakken.

A Dance with Dragons. A Song of Ice and Fire: Book Five

Thu, 04 Aug 2011 17:12:57 +0100

George R.R. Martin Bantam, 2011, 1040 blz.

Het is allemaal een beetje in één geschoven, de hele reeks van A Song of Ice and Fire, vrees ik: ik had deel één al gelezen, jaren geleden, en toen heb ik de televisieserie gezien, en toen heb ik deel één tot en met vier herlezen, en net toen deel vier uit was, heb ik deel vijf gelezen. Deel vier en vijf waren oorspronkelijk opgevat als één boek, en met ze zo meteen na mekaar te lezen, zitten ze ook zo in mijn hoofd.

Ik heb de indruk dat het allemaal wat sneller had kunnen gaan, met wat minder geëmmer hier en wat meer detail daar, maar ik ga niet klagen. Het ging uiteindelijk vooruit; niet zo goed als in het begin, maar een mens krijgt toch de indruk dat de stage helemaal geset is voor een zekere conclusie.

Tooth and Claw

Mon, 17 Aug 2009 16:20:18 +0100

Jo Walton Orb Books, 2009, 332 blz.

‘t Is gelijk Jane Austen, en helemaal Victoriaans en zo. Behalve dat de personages draken zijn. Serieus.

Niet slecht per se, maar ik had er meer van verwacht.