Batman — Boeggn

Joker

Tue, 12 Feb 2013 19:19:24 +0100

Brian Azzarello (tekst) - Lee Bermejo (beeld) - Mick Gray (inkt) - Patricia Mulvihill (kleur) - Robert Clark (letters) DC Comics, 2008, 128 blz.

The Joker in Joker ziet er precies uit als the Joker in The Dark Knight, en is even donker.

Het verhaal speelt zich buiten andere Batman-continuïteiten af, in een wereld waar the Joker net ontslagen is uit Arkham Asylum, terugkomt in de stad, en merkt dat hij niets meer in handen heeft. Verteller van dienst is ene Jonny Frost, een vierderangscrimineel die eerder toevallig in de inner circle van the Joker raakt.

Geen superhelden, alleen kapotte mensen, hier. Leutig is anders, want echt iedereen is op zijn eigen manier kapot. Flitsen bekend volk: Harley Quinn, Riddler, Penguin, Batman zelfs eventjes, maar daar gaat het helemaal niet over.

We krijgen een kijk op wat het is om te werken voor een krankzinnige misdadiger. Jonny vindt het in het begin allemaal spannend, maar dat blijft niet lang duren: er is absoluut niets grappigs aan een kranzinnige psychopaat als baas. En er is absoluut zeer weinig grappig aan het leven van the Joker.

Verder wél aangeraden.

Batman: Absolution

Wed, 24 Oct 2012 12:16:15 +0100

J.M. DeMatteis (tekst), Brian Ashmore (beeld), Sean Konot (letters) DC Comics, 2002, 96 blz.

Eum… neen. Wat filosofische beslommeringen verteld in eindeloze expositie, verpakt in een verhaal zo substantieel als een Kleenex, verpakt in heel erg mooie schilderijen: honderd bladzijden die vaak mooi zijn om naar te kijken, maar dat is het zowat.

Het verhaal zelf heeft niet veel om het lijf: tien jaar geleden was er een aanslag, Batman achtervolgt de dader de hele wereld rond, en als hij haar vindt, is het niet duidelijk of ze tot inkeer gekomen is of niet. Batman gelooft van niet.

Op het overpeinzingen-vlak allerlei dingen die we al vroeger lazen, ook: is Batman het masker, of is Bruce Wayne het masker? Als een misdadiger berouw heeft, is het dan nog de misdadiger die gevat wordt?

Okay, de mens mag dan al van tijd tot tijd eens met zichzelf in de knoop liggen, maar zoals J.M. DeMatteis hem portretteert, geobsedeerd en naïef tegelijk: da's niet Bruce Wayne zoals ik hem graag zie.

Wel heel mooi van uitzicht, had ik dat al gezegd?

Batman: Earth One

Mon, 27 Aug 2012 23:42:46 +0100

Geoff Johns (tekst) - Gary Frank (beeld) - Jonathan Sibal (inkt) - Brad Anderson (kleur) - Rob Leigh (letters) DC Comics, september 2012, 144 blz.

Marvel heeft zijn Ultimate-reeks, waar populaire karakters los van het moeras aan opgestapelde geschiedenis kunnen leven, DC doet dat ook, met Earth One.

Enfin ja, ’t is te zeggen: er was al Superman: Earth One (staat op mijn lijst om te lezen), en nu is er dus Batman: Earth One. Een reeks van twee is ook een reeks, natuurlijk. De bedoeling van Earth One is om het enkel in Trade Paperbacks uit te geven, dus niet in individuele nummers: mij niet gelaten.

In Batman: Earth One is Gotham City gebouwd door de families Wayne (Bruce Wayne’s vader, steenrijk) en Arkham (zijn moeder, ook steenrijk, met een geschiedenis van, wait for it, mental issues in de familie). Er zijn verkiezingen voor burgemeester, de vader van Bruce heeft een degelijke kans, maar wordt samen met zijn vrouw vermoordt voor de ogen van de jonge Bruce.

Net voor zijn dood (zoals in: de avond zelf nog) was oude familievriend en Britse legerveteraan Alfred aangesteld als Wayne’s security chief – na de moord blijkt dat hij ook voogd zou zijn voor Bruce in het geval dat zijn ouder schielijk zouden komen te gaan.

Cut naar jaren later: Oswald Cobblepot is (nog altijd?) burgemeester, Gotham City is overspeld door misdaad, James Gordon is een gedesillusioneerde politiecommissaris die het allemaal niet meer ziet zitten, en Bruce Wayne heeft redenen om te vermoeden dat zijn ouders vermoord zijn door Cobblepot.

Mwurf. Gho ja. ’t Is niet alsof we zaten te wachten op een zoveelste reboot van Batman, maar goed. ’t Is een leuk begin met misschien potentieel, maar voor het ogenblik is het ook redelijk magertjes.

En het is zoals veel van die reboots in een alternatief universum: we zitten gewoon te wachten op de dingen waarvan we weten dat ze zullen gebeuren (moord op ouders, eerste keer vleermuizen, eerste keer Batman, …) en de mensen waarvan we weten dat ze zullen komen (Penguin, Joker, Riddler (in het laatste prentje, ha!), Batwoman (de dochter van Gordon), Robin, Twoface, …).

Afwachten tot deel twee, denk ik, voor ik weet of ik dit aanraad of niet.

Batman: The Dark Knight Returns (10th Anniversary Edition)

Sun, 30 Oct 2011 20:48:35 +0100

Frank Miller (tekst en beeld) - Klaus Janson (inkt) - Lynn Varley (kleur) DC Comics, 1996, 200 blz.

De hamvraag was: blijft het overeind? Ik herinner het mij dat ik het ergens samen met Watchmen gelezen had, en dat ik er redelijk van gedingest was. Maar dat is ondertussen wel een kwarteeuw geleden.

Het antwoord is: jazeker, het blijft overeind. Niet dat ik het nu nog ergens helemaal bovenaan het pantheon van de comics zou zetten – daar zijn ondertussen écht wel genoeg andere dingen voor geschreven, het heeft geen zin om een soort permanente top vijf te maken met jaren 1980-Miller, Moore, Spiegelman en Gaiman of zo.

In principe speelt het verhaal zich af in een nabije toekomst, maar de omstandigheden zijn wel helemaal toekomst-zoals-we-dachten-midden-de-jaren-1980: een Reagan-achtige dementerende president, de opniemakers op de televisie, de politieke atmosfeer, de koude oorlog.

Maar Bruce Wayne en zijn innerlijke demon, The Joker, het conflict met Superman: top notch.

Voor wie zijn comics graag donker en moreel ambigu heeft, ha. En ook (en misschien wel vooral): een fijn tijdsdocument. Zo van: godja, dát was hoe het toen was.

Batman: Digital Justice

Sat, 22 Oct 2011 19:22:12 +0100

Pepe Moreno DC Comics, 1990, 114 blz.

“Computer generated” roept de cover mij toe. En de binnenflap is niet gehinderd door enige vorm van bescheidenheid:

Digital Justice will be compared to the such [sic] dystopian visions as 1984, Brave New World, Blade Runner, the novels of Philip K. Dick, the works of the so-called “cyberpunk” writers in recent science fiction and, of course, the classic Batman comic books the inspired it.

Euh, neen. Ik werd kribbig van de afgrijselijk slechte kwaliteit van de tekeningen, en van de “hippe” tekst. Blade Runner is van 1982, dit is van 1990 maar het voelt vele (véle) keren meer verouderd aan.

Het concept, bon, tot daar: het is honderd jaar in de toekomst en de Joker is een virus, yada yada. Maar serieus: zo slecht getekend en gelayouted, en nog veel erger: zo slecht geschreven, zo saai.

Ik heb het opgegeven na ongeveer een derde van het boek.

Batman: Nosferatu

Sun, 07 Aug 2011 11:40:02 +0100

Randy Lofficier, Jean-Marc Lofficier (tekst), Ted McKeever (beeld), Bill Oakley (letters) DC Comics, 1999, 67 blz.

Concept: Duits expressionisme. Deel één is een vertaling van Fritz Lang’s Metropolis.

Deel twee is een mashup van Das Kabinet des Dr Caligari en Nosferatu, eine Symphonie des Grauens. De werkers zijn bevrijd, Metropolis wordt bestuurd door Lois en Clarc. Slechterik van dienst is Dr. Arkham, de baas van het zothuis (voor wie Lutor een cyborg bouwde, de “Laughing Man”). Bruss Wayne-son ontdekt allerlei shenanigans, wordt in de diepte gesmeten en wordt Nosferatu (Batman!). Cue gevecht tussen Superman en Nosferatu; uiteindelijk komen ze tot een vergelijk — Superman beschermt de bovenwereld, Nosferatu de onderwereld.

De tekenstijl is expressionistisch en zal niet naar iedereens zin zijn. En ik heb die oude films allemaal staan en allemaal gezien en allemaal graag gezien, het kan zijn dat ik bevooroordeeld was, maar: hugely satisfying, vond ik.

Batman: Year One

Sun, 07 Aug 2011 01:54:55 +0100

Frank Miller (tekst) - David Mazzucchelli (beeld) - Richmond Lewis (kleur) DC Comics, 1988, 96 blz.

Ha kijk: ongekwalificeerde aanrader. Geen opmerkingen. Frank Miller geeft het Batman-universum een schop in zijn gat, en het resultaat is fantastisch goed. Mispak u niet aan de jaren-1980-tekeningen: dit is een meesterwerk.