apocalyps — Boeggn

Before & After

Sun, 09 Feb 2025 21:58:27 +0100

Andrew Shanahan (zelfgepubliceerd), 2020 234 blz.

Een vreemd goed boekje, dit. Uitgelezen terwijl ik aan het koken was.

Het concept is gemakkelijk uit te leggen: Ben Stone, een agorafobische man van nog geen dertig met morbide obesitas, moet uit zijn appartement geëvacueerd worden om zijn been te laten amputeren wegens gevolgen van diabetes.

Hij weegt 273 kilo en geraakt de deur niet meer uit, laat staan dat hij de lift zou kunnen gebruiken. Dus moet de voorgevel eraf en zal hij met een kraan naar beneden gebracht worden.

...en dan breekt, for all intents and purposes, de zombie-apocalyps uit. Voor zover hij weet overal ter wereld, maar zeker in zijn buurt en van wat hij kan zien uit het venster en als hij met zijn drone rondvliegt: mensen zijn plots enorm agressief geworden en niet voor welke rede dan ook vatbaar, zijn elkaar beginnen aanvallen en gaan niet dood, zelfs al eten of drinken ze niet.

Stone zelf zit ook met een probleem: hij heeft geen eten meer. Gelukkig wel water, en vitamines. En dus begint hij te vermageren.

Het boek geeft afwisselend het verhaal vóór en na de apocalyps: we zien hoe het zo ver is gekomen, en wat er daarna gebeurt. Ik vond het, zoals ik zei, vreemd goed.

Er is ook een vervolg, dat ik ga lezen, maar het kan helemaal op zich staan ook.

Aangenaam verrast.

Seveneves

Tue, 07 Jul 2015 23:05:43 +0100

Neal Stephenson William Morrow & Company, 2015, 880 blz.

Ah, Neal Stephenson. “Lange lange boeken met ingewikkelde ingewikkelde plots”, zo zit die mens in mijn hoofd. De schuld van Cryptonomicon, The Baroque Cycle en (vooral) Anathem.

Zijn eerste werken, helemaal in de sfeer van cyberpunk (ah, the memories), had ik gelezen toen ze uitkwamen, en Cryptonomicon ook en de drie boeken van de Baroque Cycle ook, maar door door Anathem ben ik niet geraakt. En ik besefte heel lang niet dat de mens van Snow Crash dezelfde mens van System of the World was, zo verschillend vind ik ze geschreven. Net zoals ik het wel ergens intellectueel kan bevatten dat Stephenson de mens van Mongoliad is, maar het niet echt helemaal visceraal besefte.

Het was dan ook met een zekere “ahem ik vraag me af waar ik me deze keer aan kan verwachten” dat ik aan Seveneves begon. Want ah ja, naar goede gewoonte had ik geen korte inhoud, reviews of opinies gelezen.

Bijkt: ’t is het einde van de wereld, en wat er daarna gebeurt. Net op een mystieke manier of zo (alhoewel, misschien, zei hij ‘spoiler alert’ knipogend), maar op een zo realistisch mogelijke harde SF-manier.

Er vliegt iets in de Maan – een zwart gat, iets anders, maakt niet uit: het gevolg is dat de Maan in zeven grote stukken uiteen barst, en dat zeer snel duidelijk wordt dat de hele mensheid niet zo lang meer heeft. De brokstukken botsen namelijk tegen mekaar, vallen daarbij uiteen in kleinere stukken, die ook tegen mekaar botsen en lang verhaal kort: zeer binnenkort zal er met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid een situatie ontstaan waarbij er zoveel brokstukken zijn dat het onvermijdelijk is dat er ergens binnen een jaar of twee een kettingsreactie komt waarbij een groot deel van die kleine en grote brokstukken op de Aarde gaan neerregenen, en dat het geen week duurt of de hele aardoppervlakte staat in brand, de zeeën verdampen, einde van dit hoofdstuk leven op Aarde.

Twee jaar om een noodplan uit te werken, met technologie die niet zeer veel verder staat dan wij op dit moment.

Volgen spannende avonturen in probleemoplossen, pragmatiek en politiek. In ruwweg twee helften van gelijke grootte: de race naar de ruimte om zoveel mogelijk mensen te redden, en dan wat er tijdens de cruciale eerste jaren gebeurt met die mensen in de ruimte. En om het helemaal af te maken: ergens dik voorbij de helft van het boek begint een hoofdstuk met het equivalent van “…en vijfduizend jaar later…”.

Wat u dus eigenlijk twee boeken in één geeft: een apocalyptisch verhaal en een genesis-achtig verhaal. Het eerste heeft niet zo heel veel happy ends, het tweede is wat utopischer en open van einde.

Geen groots of fantastisch boek, daarvoor vind ik de genetische woo-woo in het tweede deel té veel woo-woo, en zoals (helaas) vaak bij Stephenson is het idee gelijk veel beter dan hoe het uiteindelijk allemaal afloopt. Maar geen verkeerd boek, hoegenaamd niet. Content het gelezen te hebben. En voor wie bang was van Stephenson na zijn moeilijke boeken: Seveneves leest als een (ruimte)trein.

Good Omens. The Nice and Accurate Prophecies of Agnes Nutter, Witch

Thu, 02 Aug 2012 18:57:43 +0100

Neil Gaiman & Terry Pratchett Golancz, 1990, 288 blz.

Elf jaar geleden, en de antichrist wordt geboren. ’t Is te zeggen: het is de bedoeling dat de antichrist (in een hospitaal gerund door duivelaanbiddende nonnen) verwisseld wordt met de pasgeboren zoon van een Amerikaanse diplomaat.

Verwarring met baby’s: de antichrist wordt meegegeven met de familie Young, een doodnormale Engelse familie, de zoon van de Youngs komt bij de diplomaat terecht, de zoon van de diplomaat wordt geadopteerd dor een derde partij.

Adam Young leeft in een soort paradijs, en niemand beseft dat het Adam zelf is die daarvoor zorgt; tot hij elf jaar is en het tijd voor de Apocalyps. Hij krijgt een hellehond als dienaar, de vier rijders van de Apocalyps komen samen, het spel zit op de wagen.

En dat is allemaal niet echt naar de zin van Crowley, demon, en Aziraphale, engel. Die in principe vijanden zouden moeten zijn maar eigenlijk vrienden. En dan is er nog Anathema Device, de achter-achter-achter-(etc.)-kleindochter van Agnes Nutter, de enige heks in de geschiedenis die écht juiste voorspellingen deed. En dan zijn er nog de twee laatste Witchfinders, Witchfinder Sergeant Shadwell (zo zot als een achterdeur, overleeft op gecondenseerde melk) en Witchfinder Private Newton Pulsifer (hopeloos naïef, hard op zoek naar iets om in te geloven).

Um ja. Hoe minder een mens er over vertelt, hoe beter. Ik vond het fijn om te herlezen.

Everlast

Sat, 31 Dec 2011 14:22:02 +0100

Chad Michael Murray (tekst), Danijel Zezelj, Robbi Rodriguez, Andrew Huerta, J. K. Woodward, Trevor Hairsine (beeld) Archaia Studios, november 2011, 115 blz.

Derek Everlast moet mensen naar een soort hemel brengen, meen ik mij te herinneren, om ze te redden van een apocalyps die er aan komt.

Beeld is in orde, scenario en tekst daarentegen… “Gaiman had hier iets boeiends van kunnen maken, vermoed ik”, was mijn aantekening. Waarschijnlijk omdat ik te beleefd was om “wannabe-Gaiman” te schrijven.