Amerika — Boeggn

Being Nixon: A Man Divided

Sat, 05 Mar 2016 18:37:22 +0100

Evan Thomas Random House, 2016, 640 blz.

“Insightful history and an astonishingly compelling psychological portrait”, zegt Walter Isaacson, die al eens een biografie durft te schrijven, op de cover.

Daar is niet enorm veel aan toe te voegen. Ik heb van begin tot einde genoten van dit boek, en met enorm veel plezier een Nixon ontdekt die ik niet kende.

Een mens met enorm scherp doorzicht, hyperintelligent, een heldere visie op de wereld – en toch bijna volledig blind voor zijn eigen tekortkomingen.

Wat een leven, wat een verwezenlijkingen, en toch: wat een gemiste kansen! Als die mens niet voortdurend vernederd was geweest door de rijke in-crowd, als die mens raadgevers had gehad die niet voortdurend op zijn slechtste achterdochtige kant speelden, als, als, als.

Uitstekend boek. Zeer uitstekend.

American Gods: A Novel (The 10th Anniversary Edition)

Sat, 11 Aug 2012 00:06:15 +0100

Neil Gaiman William Morrow, 2011, 560 blz.

Neil Gaiman’s eerste echt grote boek, nadat hij een superster-bij-kenners geworden was met Sandman. Premisse: Shadow kreeg drie jaar gevangenisstraf voor een futiliteit, en een paar dagen voor hij vrij zou komen, blijkt zijn vrouw gestorven te zijn. Als hij de gevangenis verlaat, komt hij in dienst van ene Wednesday.

Wednesday blijkt Odin te zijn. Wotan, Alvader, met één oog, van Huginn en Muninn, etc. Hij neemt Shadow mee doorheen Amerika, van god naar god om ze te proberen recruteren, wegens alsdat er een oorlog op komst is. Een oorlog tussen de oude goden, die in Amerika zijn terechtgekomen mee met immigranten, en nieuwe goden, van auto en televisie en media en techniek.

Tussen de road movie-achtige stukken heen schrijft Gaiman stukken en stukjes Coming to America, met telkens min of meer afgeronde verhalen over hoe deze of gene god in Amerika terechtkwam. Mee met een tweeling uit Zwart Afrika die als slaven geïmporteerd werden, mee met een veroordeelde Ierse, mee met een Siberische stam op de vlucht voor iets Tunguska-achtigs, meet met Feniciërs en Egyptenaren en Basken en Noormannen, van tweeduizend vóór tot duizend na Christus.

En we komen de goden ook echt tegen: de oude goden veelal vergeten, overlevend op herinneringen van herinneringen; de nieuwe goden eigenlijk ook absoluut niet gerust, wegens beseffen dat ze even snel verouderd kunnen zijn als ze er gekomen zijn – kijk maar naar de god van de spoorwegen, in zijn uniform van staalbaron uit de negentiende eeuw.

Er zijn Jaquel (Anubis) en Ibis (Toth), begrafenisondernemers in Cairo en hun kat Basht. De gezusters Zorya Utrennyaya, Zora Vechernyaya en Zorya Polunochnaya (ochtend, avond en nacht) die samenleven met Czernobog, de Slavische god van dood, chaos en nacht – tegenwoordig op pensioen maar tot voor een paar tiental jaren werkzaam in een slachthuis. Er zijn trollen en leprechauns en Indische goden en Indiaanse goden, en volkshelden en mythische figuren.

Ik had het vorige keer zó snel gelezen dat ik het einde aan denk ik een bladzijde of vier per minuut moet gedaan hebben, en dat was nergens goed voor. Dus heb ik er bij deze wel mijn tijd voor genomen.

Wat me opviel, was hoe degelijk het allemaal in mekaar zit. En hoeveel evolutie er zit in het hoofdpersonage: in het begin een eigenlijk totala oninteressante mens, op het einde een mens van vlees en bloed.

En ook: hoe enorm veel méér er te doen is met de premisse: een andere mens zou er gewoon elk jaar een klepper van een paar honderd bladzijden mee kunnen schrijven. En dat ik hoop dat Gaiman er één dezer nog eens naar terugkeert: Anansi Boys is ondertussen al zes jaar oud!

Northlanders: The Sea Road

Sat, 06 Aug 2011 21:40:03 +0100

Brian Wood (tekst), Fiona Staples (beeld), Dave McCaig (kleur), Travis Lanham (letters) Vertigo, augustus 2010, 32 blz.

’t Zijn niet allemaal Leif Erikssons, bij de vikings, en niet alle boottochten lopen even goed af.

Nog maar eens zeer zeer goed. Eén dezer moet ik eens meer uitgebreide reviews doen, denk ik.

1491: New Revelations of the Americas Before Columbus

Thu, 06 Aug 2009 11:54:05 +0100

Charles C. Mann Vintage Books, 2006, 541 blz.

Een oogopener. Zou moeten verplichte lectuur zijn voor elke geschiedenisles over Amerika. Het komt erop neer dat Noord– en Zuid-Amerika veel dichter bevolkt waren dan men meestal denkt, met meer geavanceerde maatschappijen dan men meestal denkt.

Dat bijvoorbeeld het Amazonewoud helemaal geen onontgonnen maagdelijk gebied is, maar het tegenovergestelde: een enorme kunstmatig aangelegde tuin.

Ook met een verschrikkelijk fascinerende discursus over quipu, geknoopte touwen van de Inka, die wellicht zouden kunnen een soort binaire geschreven taal zijn, die, uniek in de wereld, niet overeen komt met een gesproken taal.

Aangeraden. Al kon het, ahem, beter geschreven zijn. En was de new age-conclusie niet aan mij besteed.