aliens — Boeggn

Eifelheim

Wed, 01 May 2024 13:24:00 +0100

Michael Flynn Tor Books, 2006, 320 blz.

Ik ben kwaad op dit boek. Maar echt serieus kwaad.

Ik was al heel het jaar boek na boek aan het lezen aan een tempo van een dag of twee per boek, en hier heb ik verschrikkelijk lang over gedaan.

Twee verhaallijnen: eentje nu, met een koppel wetenschappers die onderzoek doen (een historicus naar een mysterieus 'verdwenen' dorp ergens in de middeleeuwen in Duitsland, en zijn partner die dingen doet met fysica en dergelijke). En een tweede in het verleden, in de middeleeuwen in Duitsland.

Dit boek had alleen de tweede verhaallijn moeten zijn, of misschien alleen de tweede met de eerste als epiloog, en dan zou ik het met plezier gelezen hebben en fantastisch goed gevonden hebben.

Zoals het nu is, is het een boek dat ik niemand aan zou raden. Alles, maar dan ook alles dat in de middeleeuwen gebeurt, wordt totaal gespoiled in de stukjes die zich nu afspelen. Maar serieus hé: de dramatische ontknoping wordt aangekondigd in het begin van één van de eerste stukken in het heden.

Het is bijzonder moeilijk om u de dingen aan te trekken die in het verleden gebeuren, als het als van het eerste hoofdstuk duidelijk is hoe het eindigt. Dit is géén Ash: A Secret History.

Voor wie wil weten waar het over gaat: in de middeleeuwen is een schip met aliens gestrand in een dorp in Duitsland. Ze hebben het enorme geluk dat de priester van het dorp een bijzonder geleerde en wijze mens is, die erin slaagt om de verhouding tussen aliens en aardlingen voor het grootste deel vreedzaam en constructief te houden.

Ik wou zo enorm hard dat ik het boek opnieuw voor de eerste keer kon lezen zonder die vurte spoilers, want het is enorm goed geresearched, het is bijzonder realistisch, en het zit vol menselijkheid.

Bah. Domme auteur.

Axiom’s End

Mon, 15 Feb 2021 18:21:00 +0100

Lindsay Ellis St. Martin’s Press, 2020, 384 blz.

Grr. Ik had mezelf voorgenomen om géén boeken te lezen van series die nog niet af zijn, maar kijk.

Ik lag in bed en ik had Dragon Waiting uit, bladerde wat verder op mijn Kindle, en zag dat Axiom’s End op mij stond te wachten.

Geen flauw idee meer wanneer ik dat boek gekocht had, geen flauw idee meer waar het over ging. Maar de cover zag er wel fijn uit. En dan keek ik wat dichter en zag ik dat het geschreven was door Lindsay Ellis.

Hang on. Lindsay Ellis van de Youtubes? Van de Hugo Award Nominated Three Part Video Series About Peter Jackson’s The Hobbit Movies?

Ja, dié Lindsay Ellis.

Ik moet het boek ergens lang geleden gepre-ordered hebben, en het moet ergens in de loop van ik weet niet wanneer op mijn Kindle verschenen zijn. Ik ben er met niet al te veel verwachtingen aan begonnen.

Een paar uur later was het uit en heb ik het vervolg alvast op voorhand besteld bij Amazon. Niét, haast ik mij te zeggen, omdat ik het eerste boek uitstekend vond, of eigenlijk zelfs goed.

Er zit, ergens heel diep verborgen in de woorden die op papier gezet zijn, een goed boek. Maar Ellis is technisch géén goede schrijver. Soms op het pijnlijke af slecht, zelfs. Het hoofdpersonage is een non-entiteit. Er zit een soort whistleblower in die eigenlijk niets met het verhaal te maken heeft, maar er wordt voortdurend naar verwezen (“truth is a human right”, geeuw) en het is immens storend. De manier waarop ordediensten en leger omschreven worden, is zelfs voor een niet-kenner pijnlijk weinig plausibel. De manier waarop met linguïstiek en taal omgegaan wordt, is zelfs voor een niet-kenner pijnlijk weinig plausibel. Er zijn stapels boeken en films die het first contact-gegeven enorm veel beter aanpakken. Het verhaal speelt zich om geen aantoonbare reden af tijdens het presidentschap van George W. Bush. Echt geen énkele aantoonbare reden. En het wordt helemaal gênant als de taal gewoon jaren 2020-taal is.

En het valt zó enorm hard op dat het boek geschreven als was het om verfilmd te worden. Ook de voortdurende lowkey nadruk op politiek correctisme stak mij tegen (duuzd keer “do you consent?”, oogrol). In het algemeen was het een eigenlijk niet zeer samenhangend boek. En serieus: alles (alles) in het boek is elders al eens beter gedaan.

Maar kijk, ik heb dus toch het vervolg gekocht. Dat uit zal komen ergens in de herfst. Gewoon omdat ik mij afvraag wat er zal gebeuren. En dat het wel eens zou kunnen dat het vervolg beter geschreven is dan dit. En omdat er ergens wel goeie concepten in zitten.

Maar ik zou het niet aanraden, neen.

The Book of Strange New Things

Fri, 19 May 2017 18:53:40 +0100

Michel Faber Hogarth, 2015, 5248 blz.

Peter is een ex-alcoholieker die parochiepriester geworden is, ergens in Engeland. We zijn ergens in de niet-zo-verre toekomst, en een soort mega-coporatie, USIC, doet allerlei.

Onder meer ook het uitbaten van een kolonie (maar noem het geen kolonie, noem het een “gemeenschap”) op een verre planeet, “in partnerschap” met een intelligent ras.

Peter en zijn vrouw doen, met vermoedelijk veel andere kandidaten, mee aan een selectieprocedure om Christen missionarissen te worden op die planeet, Oasis. Peter is geselecteerd, zijn vrouw niet.

(De reis er naartoe is niet zwaar uitgelegd, maar het duur niet lang, en er is een manier om e-mail-achtig in bijna-real-time te communiceren tussen Aarden en Oasis.)

Peter komt toe, en na een periode van acclimatiseren, gaat hij voor het eerst naar de dichtsbijzijndste stad van de aliens. Zijn teamgenoot deeld medicijnen uit, de inboorlingen (“Oasans”) geven er voedsel voor in de plaats, het wordt duidelijk dat Peter een priester is, en dan gebeurt dit:

The Oasan reached out one hand, and, with an unmistakably tender motion, stroked Peter’s cheek with the tip of a glove. ‘We pray Jeสีuสี for your coming,’ he said.
[…]

‘The book? You have the book?’ the Oasan repeated.

‘Uh . . . not on me right now,’ said Peter, chastising himself for leaving his Bible back at the base. ‘But yes, of course. Of course!’

The Oasan clapped his hands in a gesture of delight, or prayer, or both. ‘Comforรี่ and joy. Glad day. Come back สีoon, Peรี่er, oh very สีoon, สีooner than you can. Read for uสี the Book of สีรี่range New Thingสี, read and read and read unรี่il we underสีรี่and. In reward we give you . . . give you . . . ’ The Oasan trembled with the effort of finding adequate words, then threw his hands wide, as if to indicate everything under the sun.

Euh ja. Christelijke aliens. Met een vreemd ernstige devotie.

Ondertussen aan de andere kant van het heelal, zit Peter’s vrouw Beatrice alleen thuis met haar kat, en zoals ze hem schrijft:

Sometimes, I feel as though your leaving caused things to fall apart.

De wereld gaat om zeep: een tsunami hier, een vulkaan daar, grootwarenhuisketens gaan failliet, vuilnisophaling werkt niet meer -- met de brief wordt de wanhoop van Bea groter, en Peter snapt het niet. Hij valt terug op platitudes (God zal bij u zijn, blijf bidden, dat soort zaken), maar daar heeft Bea geen nood aan. Hij slaagt er niet in te omschrijven wat er gebeurt, en eigenlijk: hij begrijpt niets van wat dan ook.

Hij begrijpt de Oasans niet – hij doet wel hard zijn best om hun taal te leren, maar zelfs dan –, hij bevat niet wat er op de Aarde gebeurt, hij is emotioneel doof voor Bea, en hij geraakt langzamerhand los van de hele wereld.

Het blijft voor iedereen onduidelijk wat motivaties van de Oasans zijn: ze hebben blijkbaar geëist dat er een nieuwe priester zou komen nadat de vorige verdween, tot en met een voedselembargo, maar ze zijn zó alien dat niemand er op of staart aan vindt. En het is ook heel lang onduidelijk wat USIC doet op Oasis, en wat de kleine gemeenschap die zichzelf nog het meest met het Vreemdelingenlegioen vergelijkt er precies moet doet.

En dat is allemaal nog maar aan de oppervlakte, want het zit vol taal en politiek en psychologie en diepgang. En ontroering, en spanning, en alles.

Een boek dat blijft plakken. Dokter, ik vermoed dat we hier met een geval van literatuur zitten.

The Three-Body Problem

Sun, 05 Apr 2015 19:09:21 +0100

Liu Cixin, Ken Liu (vertaling) Tor Books, 2014, 400 blz.

Ik lees niet graag vertaalde boeken. Als een vertaler niet heel, héél goed is, kan die zelfs een uitstekend boek kapotmaken.

Het is hoedanook al moeilijk om een goede vertaling te maken, maar een boek uit een volledig andere cultuur vertalen, brengt nog een resem andere problemen met zich mee. The Three-Body Problem (三體) is deel één in een trilogie van China’s wellicht meest bekende sciencefictionschrijver, en we kunnen er korte metten mee maken: ik vind het alvast zeer goed vertaald.

Soms is er in de tekst zelf ingegrepen (met instemming van de auteur), en er zijn soms voetnoten nodig om de specifieke context uit te leggen, en de vertaling balanceert tussen vlot Engels en toch ergens de nodige vervreemding van een niet-Engels origineel. Zeer fijn.

Twee hoofdpersonages in het verhaal: Ye Wenjie, astrofysicus en dochter van een tijdens de Culturele Revoluytie geëxecuteerde wetenschapper, en Wang Miao, een onderzoeker in nanotechnologie.

Ye wordt eind de jaren 1960 verbannen naar een houtkapgebied. Ze raakt er gedegouteerd van de vernietiging van de natuur, leest The Silent Spring, dat haar vriend Bai Mulin naar het Engels aan het vertalen was, en ondersteunt hem als hij een vlammende brief naar Beijing stuurt over de ecologische gevolgen van de ontbossing.

De regering is niet zo opgezet met de brief, en Bai steekt het helemaal op Ye. Die normaal gezien in de gevangenis zou vliegen (of erger), maar met haar wetenschappelijke achtergrond krijgt ze de keuze: gevangenis, of de rest van haar leven in een supergeheime wetenschappelijke basis. Redelijk teleurgesteld in de mensheid, kiest ze redelijk vanzelfsprekend het tweede.

In de nabije toekomst plegen een hele reeks vooraanstaande wetenschappers en onderzoekers zelfmoord. Wang Miao raakt in het onderzoek betrokken: blijkt dat een game een belangrijke rol speelt. The Three-Body Problem, een soort simulatie van een beschaving op een planeet die nu eens gewone dagen en seizoenen kent, en dan weer chaotische periodes van onvoorspelbare zonsopgang en -ondergang, met soms volledige verbranding of bevriezing van de planeet tot gevolg.

Terwijl Wang het spel speelt en alsmaar verder raakt – uiteindelijk komt hij er achter dat het om een planeet in een systeem met drie sterren gaat – blijkt dat er iets mis is met een aantal natuurwetten op Aarde. En ziet Wang plots een countdown op foto’s die hij neemt. En iets later, ziet hij diezelfde countdown in zijn gezichtsveld. En wordt hem gevraagd om te stoppen met zijn onderzoek in nanotechnologie; door wie precies: niet duidelijk.

Een fijn boek van klassieke harde sciencefiction. Het was al heel lang geleden dat ik er nog zo eentje gelezen had.

Wachten op de vertaling van deel twee en drie, verdorie. Met aliens en al!

Blindsight

Mon, 02 Jun 2014 09:53:02 +0100

Peter Watts Tor Books, 2006, 384 blz

Verdomme, Peter Watts, kerel toch. Zo enorm veel goede ideeën, en zo enorm veel gemiste kansen om er goede boeken van te maken.

Om te beginnen, maar daar kan noch Watts noch dit boek iets aan doen: ik was Blindsight enorm hard aangeraden, en de eerste plaats waar ik keek, werd het boek als “Rifters: 4” aangekondigd. Combineer dat met mijn (ongetwijfeld slechte) gewoonte om zo weinig mogelijk op voorhand te lezen over de boeken die ik ga lezen, en ik was ervan overtuigd dat ik best Rifters één, twee en drie ook las, vooraleer ik aan nummer vier begon.

Eén viel nog mee, twee niet echt en drie echt niet, waardoor ik al met wat achterdocht aan dit boek begon.

…en waardoor het des te harder aankwam toen ik na een bladzijde of vijf zes plots ging van “hey – ik héb dit al ooit eens gelezen!”.

Ik moet het boek ooit tot ongeveer de helft gelezen hebben, en dan opzij gelegd. Et pour cause. De op-het-eerste-gezicht premisse is recht uit Arthur C. Clarke (The Sentinel / 2001, Rama): plots komen er blijkbaar wellicht aliens toe, en er wordt een expeditie op poten gezet om op onderzoek te gaan.

Kleine twist: de expeditie bestaat uit een resem mensen die aangepast zijn of zichzelf aangepast hebben, en een vampier. Aanpassingen gaan van een halve hersenpan vol computer tot een soort super-synesthesie over een personage dat als “The Gang” bestempeld wordt omdat het eigenlijk een aantal verschillende personen in één is (in de toekomst is MPD geen syndroom of probleem maar een troef).

Ah, en de vampier is een mensensoort die eigenlijk een paar tienduizend jaar geleden uitgestorven is, die in zijn tijd een soort apex predator was, die jaagde op mensen, die in een soort winterslaap kon gaan, die allergisch was aan rechte hoeken en dergelijke – en die in de 21ste eeuw genetisch weer tevoorschijn was gemanipuleerd wegens zeer nuttig in sommige omstandigheden, waar hypersnel beslissingen moeten genomen worden en watnog.

Allemaal op een schip, in een soort gedehytrateerde vorm richting Oortwolk, ter plaatse gerehydrateerd en contact met de aliens. De aliens blijken in eerste instantie een soort zeer geavanceerde ELIZA te zijn: het is niet duidelijk of het om een computerachtig iets gaat waar ze mee communiceren dan wel met een buitenaardse intelligentie die zo anders is dat het communiceren moeilijk of onmogelijk is.

En dan komt het terrrrgend langzaam uit, wat er aan de hand is, en moeten we door pagina’s en pagina’s (en pagina’s en pagina’s) pseudo-interacties tussen personages die er geen zijn, allemaal spirograph-gewijs draaiend rond het centrale thema van het boek: enorm veel expositie over een ideetje, niet veel meer, over bewustzijn en intelligentie.

…en dan is het boek gedaan, en dan volgt, in appendix, het meest interessant stuk van het hele verhaal: Peter Watts die wetenschappelijke antecedenten en parallellen geeft, verwijst naar bronmateriaal, en in misschien twintig bladzijden duidelijk maakt dat hij betere ideeën heeft en betere research kan doen, dan hij boeken kan schrijven.

Het deed me denken aan Murasaki uit 1992, waar Poul Anderson met zijn hoed van wetenschapper op een hele wereld bouwde, die meticuleus omschreef, en daar collega’s Greg Bear, Gregory Benford, David Brin, Nancy Kress en Frederik Pohl op losliet, om er verhalen over te schrijven. Machtig goede auteurs allemaal, maar ik vond de world building stukken interessanter dan wat ze er uiteindelijk mee deden.

Jammer, van Blindsight. Ik heb ondertussen gelezen dat veel mensen op het internet het een meesterwerk vinden, maar ik was teleurgesteld.

Spin

Sun, 04 May 2014 23:17:26 +0100

Robert Charles Wilson Tor, 2006, 458 blz.

Premisse: op een bepaalde dag verdwijnen de sterren. En de maan. Blijkt: iets of iemand heeft een soort schild rond de Aarde geplaatst, en buiten dat schild gaat de tijd veel sneller – of beter, binnen het schild is de tijd enorm vertraagd.

De moeder van Tyler Dupree is de huishoudster van de Lawtons, een rijk gezin. Tyler en de twee kinderen-Lawton, Jason en Diane, zijn beste vrienden, maar ’t is complex: Jason is een soort genie, Tyler is tot over zijn oren verliefd op Diane, en Diane heeft issues.

Dat schild rond de Aarde blijft er hangen, en men berekent al snel dat het een goeie vijftig-zestig jaar subjectieve tijd zal duren voor de zon de Aarde zal opslorpen, en dus hoera, einde van de wereld en allerlei doemprofeten: voor ge’t weet zit Diane in zo’n cultus. Jason aan de andere kant probeert iets te doen: zijn vader had snel een fortuin verdiend met een alternatief voor satellieten (die ook weg waren natuurlijk), en Jason leidt een soort NASA-achtig agentschap dat onder meer gaat proberen Mars te terraformen, met als ultiem doel te proberen achterhalen wie of wat de oorzaak is van het hele gedoe, en en passant ook nog eens proberen het menselijk ras te laten overleven.

Ik kreeg het boek aangeraden als moet ge zéker lezen, onnoemelijk goed!, maar bleek na een hoofdstuk of zo dat ik het al gelezen had. En, wat erger is, dat ik het niet eens zo goed vond.

Tyler wordt arts, en gaat uiteindelijk voor Jason werken als een soort persoonlijke arts, als blijkt dat Jason MS heeft. En dan wordt het allemaal plots wat Stranger in a Strange Land of Man Who Fell to Earth, en oh ja, zit het ook nog eens in een raamvertelling van jaaaren later als Tyler en Diane samen oud zijn geworden waardoor enorm veel potentiële spanning zomaar verkwanseld wordt, en die het zowat centrale conflict van het boek (“Diane & Tyler: will they? won’t they?”) ondermijnt.

Ik heb geen problemen met niet-harde Science Fiction, maar als ik na 458 bladzijden het gevoel krijg dat ik 400 bladzijden opvulsel rond een toegegeven niet verkeerd idee gelezen heb, dan is er iets mis. En vooral als dat opvulsel een soort The Bold and the Beautiful-schrijvelarij is, maar dan zonder het gevoel voor humor.

Op een halve dag uitgelezen, en erg teleurgesteld opzij gelegd. Ik was marginaal minder teleurgesteld toen ik ontdekte dat er twee vervolgen zijn – misschien dat die wél een soort closure bieden. En misschien zijn die wél beter. Dat zullen we dán wel zien. ’t Zal niet voor onmiddellijk zijn.

First Contact

Fri, 20 Sep 2013 23:56:27 +0100

Murray Leinster Astounding Science Fiction, November 1945

The Mote in God’s Eye is een klassieker in het algemeen, maar ook een klassieker in het first contact-genre: mensen komen voor het eerst aliens tegen. Toen ik het uit had, dacht ik meteen aan die andere first contact-klassieker: Murray Leinsters First Contact.

Uit –houd u vast– 1945, en verdacht hard lijkend op een zeer goede Star Trek-aflevering: ook iets vaag militair-zeemacht-achtig, ook een universal translator, ook aliens, ook een spannend verhaal, ook een leutige pointe op het einde.

De atmosfeer is erg vreemd: de mensen op het schip Llanvabon komen aliens tegen, voor het eerst in de menselijke geschiedenis, en hun eerste zorg is dat de aliens de weg naar de Aarde zouden kunnen vinden en dus de menen vernietigen. En hun eerste veronderstelling is dat de aliens net dezelfde bekommernis zullen hebben. En dat blijkt ook zo te zijn.

Mexican stand-off, maar dan met twee. Raken ze er uit? Overleeft iedereen het? Kort en goed, zoals ik het mij herinnerde. Alleen het einde had wat minder gimmicky mogen zijn: mijn tienjarige ik vond het veel beter dan mijn 33 jaar oudere ik.

The Mote in God's Eye

Wed, 11 Sep 2013 23:01:42 +0100

Larry Niven & Jerry Pournelle Simon and Schuster, 1974 537 blz.

Ik vond dit in de tijd erg goed, herinnerde ik mij. En hey kijk: ik vind het nog altijd goed. Larry Niven en Jerry Pournelle schrijven denk ik wel één van de allerbeste first contact-boeken: de mensheid in 3017, post-Eerste Keizerrijk, bezig de melkweg opnieuw te veroveren/herontdekken, komt een schip tegen van een ander intelligent ras, het eerste dat ze ooit tegengekomen zijn. En dan gaan ze op bezoek bij die aliens in hun zonnestelsel, en blijken zij helemaal anders te zijn dan ons.

Om te beginnen: zeer gespecialiseerd, met allemaal verschillende kastes, die er helemaal anders uitzien. Er zijn engineers, die praktisch niet communiceren maar alles kunnen repareren en maken, hun assistenten de watchmakers, die een derde zo groot zijn en zo ongeveer volledig op instinct dingen repararen, mediators gespecialiseerd in communicatie, masters die leding geven, etc., etc.

En ze hebben een geheim, dat ze ten allen prijs willen verborgen houden voor de mensen.

Het verhaal wordt afwisselend van de menselijke en de andere kant verteld, en met afstand van jaren werd het me plots ook helemaal duidelijk hoe enorm veel invloed Jerry Pournelle en zijn wereld hebben gehad op het Warhammer-universum, met zijn negentiende-eeuws-achtige mindset gecombineerd met een bijna goddelijke keizer en het enorme belang van het militaire, en alles.

Een essentieel werk, me dunkt. Te ontdekken of te herontdekken. Voorsmaakje alhier te vinden, trouwens.

Calculating God

Wed, 24 Apr 2013 22:32:44 +0100

Robert J. Sawyer (tekst) - Jonathan Davies (stem) Audible Frontiers, 2008, 12u 04 min

Famous last words: Ge moet dat kopen, ge gaat dat goed vinden! (Onderverstaan: “gij met uw skeptisch gedoe altijd en bekijk het ook eens vanuit een andere positie” en tralala).

In theorie, op de korte korte inhoud afgaand (ik vermijd lange inhouden en reviews vóór ik boeken lees), zag het er niet oninteressant uit: wat als er aliens zouden landen op Aarde en die aliens zouden zeggen dat ze bewijzen hebben dat God bestaat?

Euh neen, dus.

Filosofie van den Aldi, wetenschap van mijn voeten, een plot zo lek als een vergiet: ik heb meer dan eens gedacht ik misschien mijn regel van “ik lees een boek ook uit als ik er aan begonnen ben” zou moeten laten varen.

Een zeer slecht boek, vond ik.

Op een paragraaf samen te vatten, ook: aliens bezoeken Aarde, atheïstische archeoloog met kanker krijgt een Reader’s Digest-versie van de meest afgezaagde Behe meets Answers In Genesis-achtige nonsens, compleet met “quantum” evolutie en missing missing links en irreduceerbare complexiteit van het flagellum (zie ook). Atheïstische professor doet onwetenschappelijke veronderstelling na onwetenschappelijke veronderstelling, aliens slikken dat als koek, Betelgeuse gaat plots supernova maar “de hand van God” zorgt ervoor dat de Aarde niet vergaat. Professor verliest zijn ongeloof (of zo), en gaat met een raket mee naar “God”. Daar toegekomen, deus ex machina (heh) de chromosomen van mensen en de twee alien-rassen worden in een pot gemengd en “bevrucht” door “God”, waarna een nieuwe “God” geboren wordt en de professor sterft.

Nonsens, en ik heb meer dan een een aantal keer luidop gevloekt: het leest al een scholier die wat brochures van Intelligent Design probeert samen te vatten, en die ooit eens heeft gehoord van het antropisch principe. Slecht geschreven, slecht verhaal, slechte personages. Slecht, slecht, ongeloofwaardig en slecht.

Laten liggen. Zeer hard laten liggen.

Constellation Games

Fri, 08 Mar 2013 16:41:07 +0100

Leonard Richardson Candlemark & Gleam, 2012, 480 blz.

Een verrassend goed boek, vond ik. AA++ would buy again.

Nabije toekomst, aliens landen op de maan, nemen contact op met Aarde. Aliens blijken een hele reeks verschillende soorten aliens te zijn. Het gaat van humanoïde tot hive mind, in allerlei maten en vormen, elk met een eigen achtergrond, psychologie, sociologie, etc.

Ariel Blum is een gamesprogrammeur die het niet echt meer ziet zitten: zijn laatste project was een zoveelste versie van een pony-spel (genre verzorg een pony, koop er kledij voor, dat soort dingen), na zijn uren amuseert hij zich met reviews van oude games schrijven op zijn blog.

Zijn eerste idee als hij over de aliens hoort:

They have computers," I said. "They'll have games. I'm going to find out what game the cerebrophage is playing and I'm going to review it on my blog."

...wat dan ook gebeurt. Hij krijgt een USB-stick met een lijst van games, de Constellation Database of Electronic Games of a Certain Complexity. Sommige miljoenen jaren oud, en Ariel krijgt een aantal toestellen, replica's van antediluviaanse gameconsoles, compleet met alle nodige adapters om ze op zijn tv aan te sluiten (toch die dingen die bedoeld zijn om in het electromagnetische spectrum iets te doen, want er zat bijvoorbeeld ook iets bij dat gemaakt was voor een soort zeewier, zonder ogen of oren of zo.

Volgt: game reviews, blog posts, stukken chat logs, en gewoon verhaal. Ariel sluit vriendschap met een aantal aliens – Curic, een antropoloog met twee geslachten die elk de helft van de tijd het roer overnemen, Tetsuo, een socioloog en zijn vrouw/partner/achtig Ashley, een archeoloog. Hij vat het plan op om een remake te doen van één van de oude games, begint een zaak met zijn niet-lief, er komt ook nog een soort telefoon-Tamagotchi-porno- figuur aan te pas waar Ariel’s vriend Bai verliefd op is, enfin, ’t klinkt allemaal wat verward als ik het in de snelte probeer op te schrijven.

Punt is: Ariel Blum is even herkenbaar als de personages in Microserfs in de tijd, of in Ready Player One. Geen enkel van de (alien of niet-alien) games waar het over gaat in het boek zijn echt, maar voor wie er zin in heeft, leest het allemaal zeer roman à clef: Dana Light is Lara Croft, Reflex is Valve, dat soort zaken.

En de aliens zijn allemaal anders, en ze hebben diepgang en gevoelens en humor, en het is spannend, en ook wel een beetje triestig soms, maar vooral heel erg grappig. Het had allemaal erg gimmicky kunnen zijn, maar het is verrassend doordacht, en ontroerend, en beklijvend.

Vijf dollar bij Amazon: ge zoudt al op weg moeten zijn.

Oh, en: ik ontdekte toen ik het boek al uit had dat er gewoon commentaar van de auteur on-line staat, hoofdstuk per hoofdstuk. Wijs!