Posts — Boeggn

Nouvelle histoire de la Révolution française

Thu, 28 May 2026 14:07:36 +0100

Jean-Clément Martin Perrin, 2012 630 blz.

De blurb zegt er dit over:

Ce qui est postulé dans cette nouvelle manière de considérer la Révolution est que rien n'a été énigmatique, ni l'éclatement des événements, ni l'usage de la " terreur ", ni les atrocités en Vendée ou l'entrée dans des guerres de conquête. Tout s'explique par les rapports de forces entre factions et partis antagonistes, mais aussi par les résonances, parfois imprévues, des " journées " ou des batailles. Se dessine ainsi l'itinéraire d'une aventure collective qui s'engage dans une entreprise de régénération et qui se transforme peu à peu, sous l'effet des conflits et des rivalités, en une authentique révolution voulant créer un monde nouveau. Les contraintes imposées par une guerre inexpiable, où la défaite signifiait la disparition de la nation, radicalisèrent les choix au point de changer la nature même de la Révolution, de diviser entre eux ses partisans et de la faire évoluer, chaotiquement, entre coups d'Etat et révolutions de palais. Si bien qu'en définitive, tout s'acheva lorsqu'en rétablissant la paix un général ambitieux imposa aussi un nouveau régime.

Dat is allemaal waar: als ik één ding onthoud van dit boek, is het wel dat niets onverklaarbaar of out of the blue of intrinsiek totaal speciaal was. De Franse Revolutie begon als een top-down ingezette poging tot vernieuwing, die een generatie later in handen viel van een minder dan capabele koning in een wereld in verandering, die een aantal verkeerde keuzes maakte en uiteindelijk ingehaald werd door de feiten.

Niet alleen de koning: allerlei mensen en instellingen geraakten ingehaald door wat er in één vergadering hier, één bijeenkomst daar, één toevalig iets ginder gebeurde — waardoor de zaken hun eigen logica kregen, en vóór ge het weet zijt ge Robespierre en staat ge zelf aan de guillotine.

Een lijvig boek, dit, dat ik op papier gelezen heb, in de zon in het zuiden van Frankrijk. Een lijvig boek waar ik in het begin heel enthousiast over was, maar hoe verder ik raakte, hoe meer ik ook ingesneeuwd raakte in de gebeurtenissen en de feiten en de mensen. Het is niet dat Martin geen overzicht geeft, want dat doet hij. Het is ook niet dat hij onduidelijk schrijft of verwarrend is, want dat is hij niet.

Het is wel dat het een zodanig overdonderende lawine aan gegevens is, waarbij de auteur op geen enkel moment ook maar een halve toegeving doet aan de niet-specialist. Ik weet wat men met termen als de Fronde en de Vendée en de terreur bedoelt, ik kan mij iets voorstellen bij girondins en montagnards en ik heb een redelijke notie van de dramatis personae, wat professor Van Caeneghem over de Staten-Generaal en de assemblée constitutante, de assemblée légistlative, de convention, het directoire en uiteindeliijk het consulaat vertelde zit redelijk fris in mijn hoofd — maar voor wie dat allemaal een beetje verder zit: pech.

Ik begrijp dat het geen cursus is maar een geschiedkundig werk, maar zo gaat het bijvoorbeeld helemaal in het begin van het boek over onder meer jezuïeten en jansenisme. Dat zat al heel ver bij mij, maar Martin geeft geen halve seconde uitleg. Mensen moeten maar weten waar het over gaat. Akkoord, er is wikipedia en tinterwebs, en er is zó enorm veel uit te leggen dat het ondoenbaar is om alles te duiden, maar toch.

In de andere richting: ik begrijp dat het geen podcast voor het grote publiek is (Mike Duncan's Revolutions trouwens: van harte aangeraden) en ik begrijp dat het geen soap moet worden, maar: is het écht te veel gevraagd om een beetje situering van een aantal hoofdpersonages te geven? Een modicum aan psychologische en persoonlijke schets? Ik snap dat het geen goed idee is om in het hoofd te proberen kruipen van mensen waar we niets van afweten (ik kijk naar u, Bart Van Loo en uw Bourgondiërs), maar enorm veel protaginisten hebben hun gedachten achtergelaten.

Ik had iéts meer verwacht over pakweg Robespierre dan "hij doet dit, nu doet hij dat, dan zegt hij X, nu gebeurt er Y, nu zijn zijn vijanden hem aan het verstrikken, hopsa nu is hij dood, next!". Idem met zoveel anderen — Lodewijk de Zestiende, Marie-Antoinette, Sieyès, Talleyrand, Marat, Saint-Just, Danton begot!

Algemene conclusie: zeker de moeite waard, en ergens wel content dat ik het gelezen heb, maar ik zou het niet aanraden tenzij in hypertekstvorm en voor naslag.

Gentleman Bastard #1: The Lies of Locke Lamora

Sun, 16 Feb 2025 21:47:06 +0100

Scott Lynch Bantam Spectra, 2006 752 blz.

Ik had dit boek jaren geleden in de "ooit eens te lezen, dan eens"-stapel gezet, en ik had geen flauw idee waarom ik er niet aan begonnen was.

Ondertussen weet ik het weer:

The Lies of Locke Lamora (2006)
Red Seas Under Red Skies (2007)
The Republic of Thieves (2013)
The Thorn of Emberlain, (real soon now™)
The Ministry of Necessity (wellicht meteen daarna)
The Mage and the Master Spy (zeker nog dit decennium)
Inherit the Night (komt er ook ongetwijfeld nog)

Op de cover staat ook een quote van George R.R. Martin, als een soort slecht voorteken over schrijf- en publicatiesnelheid.

Maar kijk, het boek stond op mijn Kindle en ik ben er toevallig in beginnen lezen en wohow wat een boek helemaal in mijn wheelhouse. Het deed mij heel de tijd denken aan Jack Vance, wat alleen maar goed kan zijn.

Heel in het kort gaat het over een dief, Locke Lamora, die liegt om te dieven. Al heel zijn leven, eerst als weeskind op zichzelf, later als kleuter opgenomen in een Dickensiaanse dievenkolonie tot een paar jaar later zijn te grote creativiteit als het op misdaad aankomt het einde van die carrière betekent.

Hij wordt door de locale Fagin verkocht aan een blinde priester van een tempel. Die een zware stap vooruit blijkt te zijn in het dievenecosysteem.

Het verhaal nu gaat over een zoveelste grote slag die Lamora en zijn companen, de Gentlemen Bastards uit de naam van de serie, plegen. Het verleden komen we te weten in flashbacks. Er is veel gebeurd tussen het flashbackverhaal en nu, onder meer een vrouwelijke compaan die de liefde van zijn leven was, die er niet meer is, en het schielijk komen te gaan van de blinde priester die ze alles geleerd heeft.

Ergens op de achtergrond is er een verdwenen beschaving ook, waarvan alleen de monumenten onvernietigbaar blijven bestaan -- het is een verhaal in een wereld die ergens tussen Song of Ice and Fire en Discworld aanvoelt, maar met meer details.

Ik was bijzonder gecharmeerd. En maar een beetje kwaad dat vier van de zeven boeken in de reeks er nog niet zijn.

Flesh & Blood

Mon, 10 Feb 2025 14:37:35 +0100

Andrew Shanahan (zelfgepubliceerd), 2021 245 blz.

Maar maar maar, wat krijgen we nu? Een vervolg op een boek dat eigenlijk geen vervolg nodig had omdat het een perfect einde had, en het is opnieuw een verrassend zeer goed boek!

Het is grappig, het is spannend, het is aangrijpend en ontroerend, het is mooi.

Geen spoilers wegens redenen, maar de algemene setting is een soort zombie-apocalyps, waar om een onbekende reden de toxoplasmose die in een groot deel van de menselijke bevolking leeft, ze plots moorddadig gemaakt heeft.

Of eigenlijk: ongelooflijk kwaad op alles en iedereen, en vandaar moorddadig. En gelukkig niet intelligent -- het hoofdpersonage lokt bijvoorbeeld ettelijke stapels zombies (of 'wraths', zoals hij ze noemt) de dood in door aan de andere kant van een kanaal of rivier Vengaboys te spelen waardoor ze zo kwaad worden dat ze blindelings in het water lopen.

Ook opnieuw een heerlijk einde, trouwens.

Before & After

Sun, 09 Feb 2025 21:58:27 +0100

Andrew Shanahan (zelfgepubliceerd), 2020 234 blz.

Een vreemd goed boekje, dit. Uitgelezen terwijl ik aan het koken was.

Het concept is gemakkelijk uit te leggen: Ben Stone, een agorafobische man van nog geen dertig met morbide obesitas, moet uit zijn appartement geëvacueerd worden om zijn been te laten amputeren wegens gevolgen van diabetes.

Hij weegt 273 kilo en geraakt de deur niet meer uit, laat staan dat hij de lift zou kunnen gebruiken. Dus moet de voorgevel eraf en zal hij met een kraan naar beneden gebracht worden.

...en dan breekt, for all intents and purposes, de zombie-apocalyps uit. Voor zover hij weet overal ter wereld, maar zeker in zijn buurt en van wat hij kan zien uit het venster en als hij met zijn drone rondvliegt: mensen zijn plots enorm agressief geworden en niet voor welke rede dan ook vatbaar, zijn elkaar beginnen aanvallen en gaan niet dood, zelfs al eten of drinken ze niet.

Stone zelf zit ook met een probleem: hij heeft geen eten meer. Gelukkig wel water, en vitamines. En dus begint hij te vermageren.

Het boek geeft afwisselend het verhaal vóór en na de apocalyps: we zien hoe het zo ver is gekomen, en wat er daarna gebeurt. Ik vond het, zoals ik zei, vreemd goed.

Er is ook een vervolg, dat ik ga lezen, maar het kan helemaal op zich staan ook.

Aangenaam verrast.

Empyrean #3: Onyx Storm

Sat, 08 Feb 2025 21:16:37 +0100

Rebecca Yarros Red Tower Books, 2025 527 blz.

Het tweede boek eindigde met zó een cliffhanger dat ik diréct begonnen ben aan deel drie. En dat was eigenlijk een redelijke anticlimax.

Ja, het is bijzonder ingrijpend wat er gebeurd is, maar uiteindelijk komt het ook niet zeer hard dramatisch over, gelijk. Ik had het zelfs moeilijk om in het boek te geraken, wat vreemd is omdat het gewoon hetzelfde verhaal voortzet dat ik niet kon laten liggen.

Dit heeft een paar dagen geduurd, met soms zelfs stukken waar het mij niet enorm hard kon schelen -- een stuk van het verhaal is zelfs begot een zoektocht, met eiland na eiland waar telkens een soort Opdracht Van De Week is: het voelde helemaal aan alsof Yarros voor een televisieserie aan het schrijven was, een soap zelfs, met wekelijkse cliffhangers.

Maar bon, naar het einde van het boek begon het weer wat aan te trekken, en jazeker: nog een cliffhanger op het einde. Nog een jaar of zo voor boek vier, en dan nog eens voor boek vijf, zeker?

Empyrean #2: Iron Flame

Tue, 04 Feb 2025 13:43:32 +0100

Rebecca Yarros Entangled: Red Tower Books, 2023 623 blz.

Uiteraard is Violet niet doodgegaan tijdens het eerste jaar van haar opleiding, maar een hele reeks anderen wel.

Zonder verdere spoilers: nog altijd zeer goed. Ik heb het op een nacht uitgelezen. Er gebeurt ook enorm veel in het boek, er wordt veel wereldgebouwd, er is een hele resem nevenpersonages die proper uitgewerkt zijn, er is verraad en redemption, er zijn ook een paar underedeemably schlechte schlechteriken, het is spannend en romantisch en er zijn nog altijd draken en seks.

Het einde is een geval van da ne cliffhanger maat. Ik ben bijzonder blij dat het derde boek al uit is, en ik hoop dat dat niet hetzelfde doet.

The Empyrean #1: Fourth Wing

Mon, 03 Feb 2025 20:56:43 +0100

Rebecca Yarros Entangled: Red Tower Books, 2023 517 blz

Van wat ik ervan las, was het helemaal in my wheelhouse, en jazeker, dat was het.

Een uitstekend begin van een reeks, met inderdaad draken en seks, in die volgorde.

Violet Sorrengail is één van drie kinderen van een hooggeplaatste generaal in Navarre, een land dat grotendeels afgesloten is van de rest van de wereld. Er is eeuwen geleden iets gedaan waardoor dat land eengemaakt is. Er is zeer recent een soort burgeroorlog / revolutie geweest, die redelijk hard neergeslagen is.

Centraal in het land, ook letterlijk, is een soort school voor infanterie, archivisten, en drakenrijders.

Violet was voorbestemd om archivist te worden, maar haar moeder de generaal heeft ze alsnog in de drakenrijdersschool gestoken waar haar oudere zus Mira een paar jaar geleden afgestudeerd was. Wat niet evident is, want Violet heeft iets Ehlers-Danlosachtig waardoor haar gewrichten en beenderen zeer fragiel zijn.

Eén van de gevolgen van die neergeslagen revolutie, is dat de opstandelingen geëxecuteerd werden en de enige voorwaarde dat hun kinderen mochten blijven, is als ze in de drakenrijdersschool zouden gestoken worden als ze volwassen waren.

Wat voor een enorm groot aantal van hen, net zoals de anderen in die school trouwens, een doodsvonnis betekent. Want het is niet Harry Pottergewijs tout le monde il est beau, tout le monde il est gentil. Het is een ingangsproef waarbij al meteen een stapel sneuvelt, en duels, en vechten, en proeven met dodelijke afloop.

Wat ook betekent dat al die kinderen van opstandelingen (met een zwaar understatement) niet de grootste fans zijn van Generaal Sorrengail die hun ouders vermoord heeft, en per extensie van haar dochter. En dat is in het bijzonder het geval voor de (uiteraard ondraaglijk knappe Xaden Riorson, de zoon van de leider van de opstand).

Ik moet er geen tekening bij maken wat er uiteraard gebeurt. Maar 't is niet omdat het voorspelbaar is, dat het voorspelbaar voorspelbaar is. Voetbalmatchen duren ook allemaal 90 minuten, dat wil niet zeggen dat ze niet spannend kunnen zijn.

⁂

Helemaal mijn genre boek. Ik heb het op een avond en een nacht uitgelezen. En ik ben meteen aan het tweede begonnen. Mijn enige probleem is dat het een reeks van waarschijnlijk vijf boeken wordt, en dat de laatste twee nog moeten geschreven worden. :(

Cast in Time #6: Duke

Sun, 02 Feb 2025 20:26:58 +0100

Ed Nelson Eastern Shore Publishing, 2025 230 blz.

Nope. Nee. Nee bedankt. Nope, nope, nope.

Dit was 'm niet.

Het vorige boek was niet in de buurt van goed, dit is bijzonder slecht. Er worden weer uitvindingen bij de vleet gedaan, meer specifiek de verbrandingsmotor en aluminium en dankzij de introductie van ISO 9001:2000 komt de kwaliteitscontrole goed.

Er zijn ook eindelijk wat dingen die verkeerd gaan, zoals het garnizoen van Gibraltar dat geavanceerde geweren en kanonnen verkoopt aan iedereen in de buurt, en misstanden en misbruik in weeshuizen, maar alles geraakt zó snel opgelost dat het ook nooit in de buurt van spannend geraakt.

Voorbeeld: hoofdpersonage vliegt met een vliegtuig de Atlantische Oceaan over, stort need in het Amazonewoud, en wordt een paar dagen later gered. Punt. Opgelost. Klaar.

Er is ook irritant onrealistisch relatiegedoe met de verwende dochter van het hoofdpersonage, dat ondertussen 21 is nog altijd niet getrouwd.

Maar de hoofdmoot van het boek is een grote rondreis van Europa in een Zeppelin, waar ze van plaats naar plaats gaan, toerist spelen. Beslissen om de Eiffeltoren te bouwen. De man is overgestapt naar ChatGPT in plaats van te copypasten van Wikipedia, ook. Ik kopieer het begin van een hoofdstuk, ter illustratie:

Zo gaat het letterlijk vijf pagina's door.

En dit is het einde van het boek, als ze op minder dan twee bladzijden neerstorten in het Amazonewoud, gered worden, en het boek in medias res gedaan is:

Nope, dus. Gedaan met deze reeks. Iets anders.

Cast in Time #5: Earl of the Marches

Sat, 01 Feb 2025 20:02:34 +0100

Ed Nelson Eastern Shore Publishing, 2023 386 blz.

Het begint ernstig bergaf te gaan met deze reeks. Het wordt alsmaar ongeloofwaardiger, en er is zo mogelijk nog minder werk gestoken in nalezen en redactie. Spellingsfouten, zinnen die stoppen zonder einde, en het echt niet goed geschreven zijn begint wat tegen te steken. De personages zijn mysteries. We hebben geen flauw idee hoe ze eruitzien, we weten behalve het hoofdpersonage niet wat ze denken of hoe ze zich voelen behalve karikaturaal “de perfecte vrouw”, “de wilde dochter”, “de intelligente monnik”, etc.

De manier waarop in pakweg zestien jaar de volledige maatschappij in het grootste deel van Europa totaal veranderd is, met stukken 20ste eeuw en stukken industriële revolutie enerzijds, maar anderzijds stukken vroege middelleeuwen, is meer dan ongeloofwaardig.

Nog één boek, en dan stop ik ermee. Ik koop boek 7 niet meer, of het zou moeten zijn dat boek 6 plots enorm veel beter wordt dan dit.

Cast in Time #4: Earl

Fri, 31 Jan 2025 20:07:45 +0100

Ed Nelson Eastern Shore Publishing, 2023 386 blz.

't Zijn allemaal dingen. Ik kan mij nauwelijks herinneren wat er allemaal "uitgevonden" is in dit boek, zo rap dat het allemaal gaat. En natuurlijk is dat meer dan totaal onrealistisch, maar bon. Ik heb tot nader order nog altijd nood aan dingen waar ik mijn hoofd op nul kan zetten.

Electriciteit, stoomtreinen (en -tractors, en -schepen), radio, fotografie, film -- op minder dan tien jaar geïntroduceerd in de 8ste eeuw na Christus. En scholen, (gemengde) moderne legers met machinegeweren en kanonnen, veranderingen in erfrecht, de integratie van heel Engeland, een verbond met Ierland, Jutland/Denemarken en IJsland, 't is allemaal iets.

Uitbreiding op het continent is het moeilijkste in dit boek: de Franken worden deels ingelijfd, maar deels ook niet, tot een enorme confrontatie op het einde van het boek. Daar worden in twee gevechten door de vierhonderdduizend Franken afgeslacht (en een dikke twaalfduizend aan de andere kant).

Totale waanzin natuurlijk. Karel de Grote, veel later en met een veel groter en centraler bestuurd rijk dan de Franken in deze wereld, kon lang niet de hélft van dat aantal op de been brengen. De verzamelde legioenen van het Romeinse Rijk op hun hoogtepunt waren kleiner dan dat.

Franken zoals ze hier worden omschreven, zouden nooit de bevoorrading van zo'n leger kunnen verzorgd hebben, zeker niet als ze meer dan anderhalve maand op tocht waren terwijl de tegenstrever van verschroeide aarde deed.

En hoe ze dan ook tot de laatste man afgeslacht worden, is zo mogelijk nóg onrealistischer. Ik vroeg aan mijn lokale artificiële intelligentie wat die ervan dacht, met een leger van 50.000 man, wat ook al enorm veel zou geweest zijn:

If we assume a disciplined but non-professional Frankish army, the breaking point would likely be around:

Casualty % Estimated Deaths Likely Outcome
5–10% 2,500–5,000 Morale starts to waver, but army still holds if leadership is strong.
15–20% 7,500–10,000 Many units begin to flee, especially if no rallying point exists.
25–30% 12,500–15,000 Army breaks and routs unless extreme discipline or strategic advantage holds them together.
40%+ 20,000+ Total collapse—at this stage, it becomes a massacre rather than a battle.

Likely Breaking Point: Between 20–30% casualties (10,000–15,000 dead/wounded)

Breaks sooner (10,000–12,000 casualties) if:

Leader is killed or captured (e.g., Charles Martel in 732—had he died, the Franks might have collapsed).

Flanks collapse, allowing encirclement.

Retreat is possible (soldiers often fled if escape was easy).

Heavy cavalry charges into them (Umayyad cavalry or Byzantine cataphracts could devastate them).

They are mostly levied troops with low discipline.

Holds longer (15,000+ casualties) if:

They are heavily armored warriors (Frankish nobles and household troops).

Religious/motivational factors drive them to fight harder.

They have a strong leader still commanding (e.g., Charles Martel rallying troops).

They are in a fortified position (hills, forests, rivers).

"Bijna onmiddelijk, gezien ze bestookt worden met voor hen onbekende vuurwapens en kanonnen, terwijl ze een rivier moeten oversteken" klinkt al heel wat redelijker. Al zou het het verhaal natuurlijk ook meteen veel complexer maken: een leger waarvan een deel op de vlucht slaat of zich terugtrekt, en wie weet zelfs guerilla-acties begint, is iets heel anders dan een land quasi zonder volwassen mannen waar onze protagonist de grote Jan kan gaan uithangen en iedereen eten en drinken en huizen en nieuwe landbouwmethodes en gezondheidszorge en scholen en watnog kan geven.

Casualty %	Estimated Deaths	Likely Outcome
5–10%	2,500–5,000	Morale starts to waver, but army still holds if leadership is strong.
15–20%	7,500–10,000	Many units begin to flee, especially if no rallying point exists.
25–30%	12,500–15,000	Army breaks and routs unless extreme discipline or strategic advantage holds them together.
40%+	20,000+	Total collapse—at this stage, it becomes a massacre rather than a battle.

In dit boek kwam er een Rode Idiaan van Idianenland op de proppen (via geen idee hoe terechtgekomen in IJsland en mee komen vechten tegen de Franken), is er een handelsroute met China, heeft de keizer van Rome een officiële gezant gestuurd, en is er een expeditie naar Afrika opgezet.

Dit was boek vier en er zijn er tot nog toe zeven, zie ik op de Goodreads. Ik blijf hardnekkig doordoen. Tot de man de wereld veroverd heeft, wellicht.