Boeggn

Between Two Fires

Fri, 14 Aug 2026 17:48:30 +0200

Ace Books · 2012 · 430 blz.

Middeleeuwse horror, ten tijde van de pest. Getipt op r/Fantasy.

Ella Minnow Pea

Sun, 09 Aug 2026 00:41:41 +0200

MacAdam/Cage · 2001 · 208 blz.

Ghoja. Mij aangeraden door een collega, maar ’t is meer een leutigheidje dan een boek dat de moeite waard is. Zoek de titel op (Ella Minnow Pea = LMNOP trouwens, ah ha ha) en de blurb bij Google zegt “a progressively lipogrammatic epistolary fable”.

Dat is geen spoiler, want het boek kondigt het zelf aan op de eerste pagina.

Epistolair dus brievenroman. Progressief lipogrammatisch, ’t is te zeggen met alsmaar minder letters.

Het draait er allemaal om, uiteindelijk, dat er een pangram moet gevonden worden van 32 letters. Beetje dwaas natuurlijk als er in mijn hoofd alleen al twee zitten die korter zijn dan dat (The five boxing wizards jump quickly, 31 en Sphinx of black quartz, judge my vow, 29).

Oh, maar uiteindelijk draait het daar natuurlijk niét om. Want het is ook een fabel, ’t is te zeggen, de auteur wil redelijk zwaar duidelijk iets zeggen over totalitaire staat en vrijheid van meningsuiting en conformisme versus rebellie en yada yada.

Mja. Dát heb ik dan weer wat subtieler, als het even kan.

The Gate of the Feral Gods

Sat, 08 Aug 2026 17:34:54 +0200

2021 · 18u 3m

Het is voor een deel mijn eigen schuld: ik heb de fout begaan het einde van dit audioboek op te zetten op momenten dat ik eigenlijk veel te moe was, en dus gewoon los in slaap gevallen ben. Minstens een keer of vier: in een zetel in de zonb, in een zeten buiten de zon, en twee keer in bed waar ik de zaterdagnamiddag lag wegens rugpijn.

Dat wil zeggen dat ik het hele stukken van het einde van dit boek tegelijkertijd meer dan een paar keer beluisterd heb, en misschien ook deels helemaal niet, of niet helemaal bewust.

Dat, en het feit dat het weer werk is en geen vakantie meer, heeft ertoe bijgedragen dat het allemaal zeer fragmentarisch is binnengekomen. Het punt van deze level zes in de dungeon is dat alle crawlers gescheiden werden in (zeer grote) bubbels met telkens vier quests, en er komen goden aan te pas, en het si allemaal een beetje verwarrend.

Op het einde gaat één persoon uit de groep van Carl en Donut weg, en doet Carl eigenlijk Vreselijke Dingen met (de inwoners van) level negen (maar ook niet, want het is min of meer allemaal AI), en in de epiloog komen we zowaar een stuk van het metaverhaal te weten.

Ik was niet meteen 100% overtuigd. Niet dat ik nu ga stoppen met de reeks, natuurlijk. Maar het volgende mag wel beter worden.

The Shadow of What Was Lost

Tue, 04 Aug 2026 19:57:41 +0200

Orbit · 2014 · 1023 blz.

Eerste deel van een trilogie, meer dan duizend pagina’s, en ik weet niet of ik eigenlijk wel verder wil lezen.

Het is zó enorm clichématig allemaal, met Da’grath en Bla’blurgh-achtige namen met een strategisch afkappingsteken in het midden, over een “magie-sysreem” dat enorm hard zijn best doet om Brandon Sanderson te zijn, een geschiedenis die enorm haar best doet om een amalgaam van allerlei te zijn (Sanderson, nog eens), begot een boundary aan het Noorden waar eeuwen geleden de monsters achter gestoken zijn (Lord of the Rings meets Song of Ice and Fire), een groep van drie vrienden op een magische school die allemaal clichématig belangrijk blijken te zijn (Harry Potter hoezee), en al even clichématig ongelooflijk allemaal op hun manier Mary Sue zijn, en mensen die niet weten wie ze zijn maar nóg belangrijker lijken te zijn, dingen van duizend, nee, tweeduizend, nee drieduizend jaar geleden en geheugenverlies en onmenselijke monstens en nu al voorspelbare plotwendingen en tijdreizen en magische wapens en schimmige politiek die eigenlijk maar een paar millimeter diepgang heeft…

Hrmpf.

De drie vrienden-op-de-magische school zijn Davian (kan geen magie maar daar is een reden voor en dan kan hij ineens alles beter dan zowat iedereen), Wirr (blijkt niet te zijn wie zijn vrienden denken dat hij is, blijkt nóg beter en meer te zijn dan iedereen denkt) en Asha (love interest van Davian, achtig, leek het even, verliest dan haar magische krachten maar geen mens die geloofd dat ze ze niet terug zal krijgen). Er zit een beetje potentieel in, omdat we van één personage de toekomst hebben gezien, en omdat ik half benieuwd ben naar de manier waarop Asha precies haar magie zal terugkrijgen en of er nog iets van betekenisvolle relatie uit zal komen.

Maar helaas, ook: op het einde van dit boek bleek een ander personage, Caeden, plots iemand te zijn waar hij zelf nooit van had vermoed dat hij die persoon was, en ik kan mij inbeelden dat dat voor enorm saaie ik-worstel-met-mijn-verleden-pagina’s zal zorgen.

En met minstens vier personages kan ik mij ook inbeelden dat het een boek wordt dat heel de tijd tussen die personages over en weer zal switchen, en dat ze onvermijdelijk lang niet allemaal even interessante plotlijnen zullen hebben.

Hrmpf, dus. Het tweede boek heeft driehonderd pagina’s minder. Dat maakt het hopelijk wat draaglijker.

La Frontière de la vie

Tue, 04 Aug 2026 00:05:41 +0200

Dupuis · 1977 · 48 blz.

Leloup heeft iets met mooie vrouwen. Het is gelijk bij Manara, heb ik soms de indruk: ze beginnen er allemaal hetzelfde uit te zien, alleen onderscheiden door haar en lichaamskleur (roze, blauw, geel).

Een verhaal van medische experimenten en computers en gedoe, maar wel goed.

L'Orgue du diable

Mon, 03 Aug 2026 23:43:22 +0200

Dupuis · 1973 · 48 blz.

Wat mij van meer dan veertig jaar geleden bijgebleven was, was een soort martelscène met infrasonen.

En die maskers, en dat orgel, en Ingrid.

Het martelen bleek niet meer dan een halve pagina te duren, en ook hier draaide het weer uit op moedwillige vernietiging van prijsloze dingen.

Verder een verhaal dat gelijk iéts te verward was op helder te zijn.

Les 3 soleils de Vinéa

Sun, 02 Aug 2026 22:23:36 +0200

Dupuis · 1976 · 48 blz.

Beter van verhaal, dit. Meer dan eigenlijk in één strip van 48 bladzijden past – we gaan van de aarde naar Vinea (de home planet van lichtblauwe aliens, die trouwens, echt waar, haar naam haalt van een pot in de zon afgebleekte Nivea).

Daar komen we tienduizenden? Honderdduizenden? Miljoenen? Jaren na een enorm cataclysme toe, en net op tijd om.nog wat generationele projecten te vernietigen en terloops vanalles te weten te komen over Khâny en Poky en hun familie.

Het zou allemaal zo enorm veel meer impact gehad hebben als het een paar honderd bladzijden was geweest.

La Forge de Vulcain

Sun, 02 Aug 2026 22:18:07 +0200

Dupuis · 1973 · 48 blz.

Een boorplatform vernietigt één buis van een generaties aan de gang zijnde project om een continent uit de zeebodem te laten komen waar de aliens die al ettelijke tijd (miljoenen jaren?) onder het aardoppervlak leven zouden kunnen naar verhuizen.

Yoko Tsuno wordt achtervolgd door de slechterik van boek één, vernietigt het hele project.

De reactie: “Oh well niets aan te doen we zullen iets anders bedenken.”

Om maar te zeggen dat het nog altijd zeer, zéér onwaarschijnlijk is allemaal. Maar wél nog altijd mooi getekend.

Le Trio de l'étrange

Sun, 02 Aug 2026 01:00:45 +0200

Dupuis · 1972 · 48 blz.

Gho, ik was helemaal vergeten hoe hard met haken en ogen het verhaal aan elkaar hangt. En hoe Vic en Pol oorspronkelijk bedoeld waren de hoofdpersonages te zijn. En hoe ahem pijnlijk de jaren-1970 houding ten opzichte van het mysterieuze Oosten wel was.

De tekeningen van de technologie – uit een tijd dat de toekomst nog écht de toekomst was – maken dit boek. Niet veel meer dan dat vrees ik.

Daughter of Eden

Fri, 31 Jul 2026 20:59:50 +0200

Corvus · 2016 · 394 blz.

Geen aliens (helaas). Geen tijdsprong, of beter, een halve: het begint met afwisselende hoofdstukken in het verleden (parallel met het vorige boek) en in het heden (zeven of zo jaar later).

En een degelijke afsluiting, ook, al was ik enorm graag nóg meer te weten gekomen. Er is materiaal voor een vervolg in harde SF, maar dit was zo zacht als sciencefiction op een planeet met buitenaards leven kan zijn.

Maar wel goed.