geschiedenis — Boeggn

Nouvelle histoire de la Révolution française

Thu, 28 May 2026 14:07:36 +0100

Jean-Clément Martin Perrin, 2012 630 blz.

De blurb zegt er dit over:

Ce qui est postulé dans cette nouvelle manière de considérer la Révolution est que rien n'a été énigmatique, ni l'éclatement des événements, ni l'usage de la " terreur ", ni les atrocités en Vendée ou l'entrée dans des guerres de conquête. Tout s'explique par les rapports de forces entre factions et partis antagonistes, mais aussi par les résonances, parfois imprévues, des " journées " ou des batailles. Se dessine ainsi l'itinéraire d'une aventure collective qui s'engage dans une entreprise de régénération et qui se transforme peu à peu, sous l'effet des conflits et des rivalités, en une authentique révolution voulant créer un monde nouveau. Les contraintes imposées par une guerre inexpiable, où la défaite signifiait la disparition de la nation, radicalisèrent les choix au point de changer la nature même de la Révolution, de diviser entre eux ses partisans et de la faire évoluer, chaotiquement, entre coups d'Etat et révolutions de palais. Si bien qu'en définitive, tout s'acheva lorsqu'en rétablissant la paix un général ambitieux imposa aussi un nouveau régime.

Dat is allemaal waar: als ik één ding onthoud van dit boek, is het wel dat niets onverklaarbaar of out of the blue of intrinsiek totaal speciaal was. De Franse Revolutie begon als een top-down ingezette poging tot vernieuwing, die een generatie later in handen viel van een minder dan capabele koning in een wereld in verandering, die een aantal verkeerde keuzes maakte en uiteindelijk ingehaald werd door de feiten.

Niet alleen de koning: allerlei mensen en instellingen geraakten ingehaald door wat er in één vergadering hier, één bijeenkomst daar, één toevalig iets ginder gebeurde — waardoor de zaken hun eigen logica kregen, en vóór ge het weet zijt ge Robespierre en staat ge zelf aan de guillotine.

Een lijvig boek, dit, dat ik op papier gelezen heb, in de zon in het zuiden van Frankrijk. Een lijvig boek waar ik in het begin heel enthousiast over was, maar hoe verder ik raakte, hoe meer ik ook ingesneeuwd raakte in de gebeurtenissen en de feiten en de mensen. Het is niet dat Martin geen overzicht geeft, want dat doet hij. Het is ook niet dat hij onduidelijk schrijft of verwarrend is, want dat is hij niet.

Het is wel dat het een zodanig overdonderende lawine aan gegevens is, waarbij de auteur op geen enkel moment ook maar een halve toegeving doet aan de niet-specialist. Ik weet wat men met termen als de Fronde en de Vendée en de terreur bedoelt, ik kan mij iets voorstellen bij girondins en montagnards en ik heb een redelijke notie van de dramatis personae, wat professor Van Caeneghem over de Staten-Generaal en de assemblée constitutante, de assemblée légistlative, de convention, het directoire en uiteindeliijk het consulaat vertelde zit redelijk fris in mijn hoofd — maar voor wie dat allemaal een beetje verder zit: pech.

Ik begrijp dat het geen cursus is maar een geschiedkundig werk, maar zo gaat het bijvoorbeeld helemaal in het begin van het boek over onder meer jezuïeten en jansenisme. Dat zat al heel ver bij mij, maar Martin geeft geen halve seconde uitleg. Mensen moeten maar weten waar het over gaat. Akkoord, er is wikipedia en tinterwebs, en er is zó enorm veel uit te leggen dat het ondoenbaar is om alles te duiden, maar toch.

In de andere richting: ik begrijp dat het geen podcast voor het grote publiek is (Mike Duncan's Revolutions trouwens: van harte aangeraden) en ik begrijp dat het geen soap moet worden, maar: is het écht te veel gevraagd om een beetje situering van een aantal hoofdpersonages te geven? Een modicum aan psychologische en persoonlijke schets? Ik snap dat het geen goed idee is om in het hoofd te proberen kruipen van mensen waar we niets van afweten (ik kijk naar u, Bart Van Loo en uw Bourgondiërs), maar enorm veel protaginisten hebben hun gedachten achtergelaten.

Ik had iéts meer verwacht over pakweg Robespierre dan "hij doet dit, nu doet hij dat, dan zegt hij X, nu gebeurt er Y, nu zijn zijn vijanden hem aan het verstrikken, hopsa nu is hij dood, next!". Idem met zoveel anderen — Lodewijk de Zestiende, Marie-Antoinette, Sieyès, Talleyrand, Marat, Saint-Just, Danton begot!

Algemene conclusie: zeker de moeite waard, en ergens wel content dat ik het gelezen heb, maar ik zou het niet aanraden tenzij in hypertekstvorm en voor naslag.

Cast in Time #4: Earl

Fri, 31 Jan 2025 20:07:45 +0100

Ed Nelson Eastern Shore Publishing, 2023 386 blz.

't Zijn allemaal dingen. Ik kan mij nauwelijks herinneren wat er allemaal "uitgevonden" is in dit boek, zo rap dat het allemaal gaat. En natuurlijk is dat meer dan totaal onrealistisch, maar bon. Ik heb tot nader order nog altijd nood aan dingen waar ik mijn hoofd op nul kan zetten.

Electriciteit, stoomtreinen (en -tractors, en -schepen), radio, fotografie, film -- op minder dan tien jaar geïntroduceerd in de 8ste eeuw na Christus. En scholen, (gemengde) moderne legers met machinegeweren en kanonnen, veranderingen in erfrecht, de integratie van heel Engeland, een verbond met Ierland, Jutland/Denemarken en IJsland, 't is allemaal iets.

Uitbreiding op het continent is het moeilijkste in dit boek: de Franken worden deels ingelijfd, maar deels ook niet, tot een enorme confrontatie op het einde van het boek. Daar worden in twee gevechten door de vierhonderdduizend Franken afgeslacht (en een dikke twaalfduizend aan de andere kant).

Totale waanzin natuurlijk. Karel de Grote, veel later en met een veel groter en centraler bestuurd rijk dan de Franken in deze wereld, kon lang niet de hélft van dat aantal op de been brengen. De verzamelde legioenen van het Romeinse Rijk op hun hoogtepunt waren kleiner dan dat.

Franken zoals ze hier worden omschreven, zouden nooit de bevoorrading van zo'n leger kunnen verzorgd hebben, zeker niet als ze meer dan anderhalve maand op tocht waren terwijl de tegenstrever van verschroeide aarde deed.

En hoe ze dan ook tot de laatste man afgeslacht worden, is zo mogelijk nóg onrealistischer. Ik vroeg aan mijn lokale artificiële intelligentie wat die ervan dacht, met een leger van 50.000 man, wat ook al enorm veel zou geweest zijn:

If we assume a disciplined but non-professional Frankish army, the breaking point would likely be around:

Casualty % Estimated Deaths Likely Outcome
5–10% 2,500–5,000 Morale starts to waver, but army still holds if leadership is strong.
15–20% 7,500–10,000 Many units begin to flee, especially if no rallying point exists.
25–30% 12,500–15,000 Army breaks and routs unless extreme discipline or strategic advantage holds them together.
40%+ 20,000+ Total collapse—at this stage, it becomes a massacre rather than a battle.

Likely Breaking Point: Between 20–30% casualties (10,000–15,000 dead/wounded)

Breaks sooner (10,000–12,000 casualties) if:

Leader is killed or captured (e.g., Charles Martel in 732—had he died, the Franks might have collapsed).

Flanks collapse, allowing encirclement.

Retreat is possible (soldiers often fled if escape was easy).

Heavy cavalry charges into them (Umayyad cavalry or Byzantine cataphracts could devastate them).

They are mostly levied troops with low discipline.

Holds longer (15,000+ casualties) if:

They are heavily armored warriors (Frankish nobles and household troops).

Religious/motivational factors drive them to fight harder.

They have a strong leader still commanding (e.g., Charles Martel rallying troops).

They are in a fortified position (hills, forests, rivers).

"Bijna onmiddelijk, gezien ze bestookt worden met voor hen onbekende vuurwapens en kanonnen, terwijl ze een rivier moeten oversteken" klinkt al heel wat redelijker. Al zou het het verhaal natuurlijk ook meteen veel complexer maken: een leger waarvan een deel op de vlucht slaat of zich terugtrekt, en wie weet zelfs guerilla-acties begint, is iets heel anders dan een land quasi zonder volwassen mannen waar onze protagonist de grote Jan kan gaan uithangen en iedereen eten en drinken en huizen en nieuwe landbouwmethodes en gezondheidszorge en scholen en watnog kan geven.

Casualty %	Estimated Deaths	Likely Outcome
5–10%	2,500–5,000	Morale starts to waver, but army still holds if leadership is strong.
15–20%	7,500–10,000	Many units begin to flee, especially if no rallying point exists.
25–30%	12,500–15,000	Army breaks and routs unless extreme discipline or strategic advantage holds them together.
40%+	20,000+	Total collapse—at this stage, it becomes a massacre rather than a battle.

In dit boek kwam er een Rode Idiaan van Idianenland op de proppen (via geen idee hoe terechtgekomen in IJsland en mee komen vechten tegen de Franken), is er een handelsroute met China, heeft de keizer van Rome een officiële gezant gestuurd, en is er een expeditie naar Afrika opgezet.

Dit was boek vier en er zijn er tot nog toe zeven, zie ik op de Goodreads. Ik blijf hardnekkig doordoen. Tot de man de wereld veroverd heeft, wellicht.

Gelezen: Cast in Time #3: Count

Thu, 30 Jan 2025 13:55:13 +0100

Ed Nelson Eastern Shore Publishing, 2023 327 blz.

Zo, alsmaar meer, alsmaar verder. Tenminste een beetje besef van hoe zijn introductie van technologische en maatschappelijke wijzigingen de wereld beïnvloedt, en ook wat voorafschaduwing van hoe het onvermijdelijk tot werelddominatie moet leiden, of minstens een conflict met het Romeinse rijk, en alles.

Ondertussen is 's mans invloed uitgedeind tot ongeveer heel Zuid-Engeland, naast Cornwall, en ook de westkust van Frankrijk te beginnen in Armorica. Hij doet ook buskruit en vuurwapens (een eigen versie van de AK-47), en olie, en penicilline, en contact met de Chinezen, en allerlei.

Het eindigt met een "oorlog" tegen de koning van Wessex die eerder een afslachting is dan wat anders.

Allez ju. Boek vier dan maar. Het leest tenminste rap.

Cast in Time #2: Baron of the Middle Counties

Tue, 28 Jan 2025 21:50:03 +0100

Ed Nelson Eastern Shore Publishing, 2023 397 blz.

Yep yep, wish fulfillment, vervolg. De baron is getrouwd, heeft een kind, slorpt één voor één de omliggende baronieën over, introduceert alsmaar meer uitvindingen, en slaagt erin om dat allemaal zonder noemenswaardige problemen te laten gebeuren.

Hoe groter hij wordt, hoe meer tegenkanting er zou moeten zijn, maar het valt allemaal (veel te) goed mee. Ik kan ermee leven dat er niets ernstig verkeerd loopt, maar dat het allemaal zó gemakkelijk is? Mja.

Het valt ook helaas redelijk op dat het redelijk snel geschreven is. Met alle sympathie voor de auteur en het hoofdpersonage met het eidetische geheugen, maar als ik dit lees:

...vraag ik mij af of zijn fotografisch geheugen ook de links vanop het Wikipedialemma mee onthouden heeft:

En akkoord dat het allemaal fantasie is, maar op de terugtocht van Londen gebeurt dit.

One exciting thing happened on the way to Saltash. One of the town passengers was watching most of the passengers leaning over the side rail, throwing up.

He exclaimed, "What a shemozzle!"

I walked up to him and said, "Borekh habo."

He turned quickly to me. "Ver bistu?"

I laughed and held up my hands. "I'm afraid I just used all the Yiddish I know, and I agree it is chaos."

"Frank Goldman." He eld out his hand to shake mine.

"James Owen-nap." I took his dry, firm hand in mine.

Euhhhhhhhhh. Een Joodse medemens in Londen in het begin van de 8ste eeuw zou wellicht Hebreeuws of wie weet Aramees gesproken hebben, niet onwaarschijnlijk Latijns en (aangezien het om een persoon gaat die contacten heeft in Constantinopel) Griek, en als er al een andere taal in zou zitten, zou het ongetwijfeld (Oud-)Engels geweest zijn.

Voor Yiddish is het ettelijke eeuwen te vroeg. En goeie help, Frank en Goldman als naam? Urgh. "Frank" (of Franciscus) zal wellicht pas een eind na Franciscus van Assisi in zwang geraken, en is dus meer dan een half millenium te vroeg. Een Christelijke naam hoedanook lijkt mij niet zeer plausibel. En achternamen als Goldman zijn ook ten allervroegste middeleeuws en in die vorm eerder 18de-eeuws, vermoed ik.

Ugh. Zo'n dingen zijn écht storend.

Komt daar nog eens bij dat de schrijfstijl, om het zeer vriendelijk te zeggen, voor enige verbetering vatbaar is. Eén simpel voorbeeld: de hele tijd lang wordt het verhaal verteld in eerstepersoonsperspectief, door dat ene hoofdpersonage.

En dan gebeurt er een ontvoering die niet in dat perspectief kan verteld worden. En dan gebeurt dit -- het begint met het vertrouwde vertelperspectief:

"You must eat first, My Lord."

This formality by Sara Farmer reminded me that I needed to listen to her. I was too worked up to think clearly.

"Very well, lees eat, but be quick about it."

I ate like a ravening wolf.

En dan gebeurt dit, inclusief de paragraaftekens:

§ § §

Steward of Looe

I brought Lady Eleanor to Baron Looe.

"Here is the lady you asked for, My Lord."

"Good, you are dismissed. I will take it from here."

Instead of leaving, I approached the baron.

"What is this, Steward? You forget your place."

"You have a new place, My Lord."

I pulled a dagger and stabbed the baron to death.

"Your new place is Hell, you old fool."

I turned to my accompanying guards.

"Lock her in a cell, then remove this piece of trash."

"Yes, My Lord Looe."

At that, I, the new baron, smiled. My plan was working, now to bring Baron Owen-nap to heel.

§ § §

Lady Eleanor

I was taken to a cell in the keep, as there was no dungeon. I could see the soldier's barracks out of my barred window. After watching for several hours, I determined that there were about forty armsmen in residence. The servants carried things from my right and returned empty-handed to the left.

De episode van de ontvoering wordt afgewerkt, en dan gaan we weer terug naar de baron alleen.

Zeer, zéér raar. En ja, het is allemaal even clunky als het voorbeeld hierboven.

Maar hey, nog altijd goed in zijn genre. Op naar boek drie!

Cast in Time #1: Baron

Sun, 26 Jan 2025 10:33:25 +0100

Ed Nelson Eastern Shore Publishing, 2023 251 blz.

Ik had mijn vorige boek uit, ik had een volgend boek gekozen (Before and After van Andrew Shanahan), ik lag in bed en ik ging naar de Kindlehomepagina om mijn nieuwe boek te vinden.

Daar zag ik een link van Kindle Unlimited staan, klikte ik erop uit nieuwsgierigheid, zag dat ik vanalles gratis zou krijgen als ik mijn adres naar de VS zou veranderen, en viel mijn oog op de Cast in Time-reeks.

Concept: mens van sterft nu recent en wordt wakker in het lichaam van een-jarige baron in Cornwall, in het jaar 715. Ik ben altijd te vinden voor een snelle pulphap, ik. En dit was zowel pulp als een snelle hap: op géén tijd uitgelezen, en het verhaal gaat ook verschrikkelijk snel.

Ik zeg "verhaal", dat is het misschien wat teveel eer aandoen. Dit is zoals The Martian maar dan met nóg minder existentiële vragen, en nóg meer wish fulfillment.

Het hoofdpersonage komt niet als een wildvreemde die niets van niets weet toe, hij heeft een (weliswaar zeer klein) deel van de vorige eigenaar van het lichaam ook nog, waardoor hij niet in problemen komt met mensen die hij zou moeten kennen maar nu de naam niet van weet. Hij heeft ook geen problemen met de taal: hij denkt in het Engels, iets in zijn hersenen zet dat om naar Cornisch, en wat hij hoort wordt naar het Engels vertaald.

En zelfs die dingen verzinken in het niets bij de ervaring die hij heeft in zijn vorige leven: uitstekend opgeleide beroepsmilitair, gevochten in WOII en Korea, weet alles van leiding geven en logistiek. Geëindigd als hoge generaal en op zijn 55 op pensioen gegaan, en dan letterlijk de rest van zijn leven opleidingen gevolgd:

While waiting for something to come up, I took more engineering courses at a local college. I was halfway through my first semester when it hit me.

I would become a professional student. Why not spend my time doing something I love? I applied to several of the major engineering schools. All of them accepted me.

I chose MIT, where I would be a student for the next thirty years. We bought a house within walking distance of campus. Dory joined several women's groups and was always on the go.

I earned PhDs in Mechanical, Civil, and Geo-Technical and a Master's in Chemical and Electrical Engineering.

I majored in Manufacturing, Material Science, Transport, Optical, and Mining Metallurgical.

I had minors in Aerospace, Thermal, Paper, Agricultural Processes, Structural, Water Resources, Architecture, Power, Electrical, Petroleum, Geological, and Ceramics.

Oh, en onze man heeft ook een fotografisch geheugen, waarmee hij elke pagina van elk boek dat hij ooit gelezen heeft, kan terug oproepen. Zo is het niet moeilijk natuurlijk.

En het is inderdaad niet moeilijk: hij slaagt er in een ongelooflijk tempo in om heel zijn dorp om te vormen, met betere hygiëne, boekdrukkunst, staal, gewapend beton, nieuwe ploegen, kruisbogen, wegen, mijnen, zelfs ijskasten.

Natuurlijk kweekt dat afgunst bij omliggende chefs (hij noemt zich "Baron" in zijn hoofd maar eigenlijk is het iets als thane of jarl, las ik ergens) en komen daar schermutselingen van. Met een getrainde ploeg kruisboogschieters en modern strategisch inzicht is dat uiteraard geen enkel probleem, en tegen het einde van het korte boek is hij al meester van een stuk of vier baronieën.

Het verhaal en de personages zijn echt karikaturaal oppervlakkig en de technologische voortgang verloopt lachwekkend eenvoudig en zonder problemen -- om het even wie die in welk proces van verandering ooit gezeten heeft in een instelling of organisatie, begrijpt meteen dat dit méér dan waanzinnig onrealistisch is.

Maar hey, fast food voor het hoofd, dit. Goed in zijn genre, zeg ik vol mededogen.

De wereld van Clovis: De val van Rome en de geboorte van het Westen

Sat, 25 Jan 2025 21:32:53 +0100

Jeroen Wijnendaele Ertsberg, 2024 320 blz.

Ik het al meer dan veel gezegd: als ik niet had gedaan wat ik gedaan heb, zou ik mij eigenlijk het liefst beziggehouden hebben met de periode die ze in mijn tijd nog de Donkere Middeleeuwen noemden.

De gedacht dat de wereld fundamenteel aan het veranderen is, en hoe de mensen dat toen meegemaakt hebben en proberen te kijken door het waas van tientallen generaties mythevorming en verloren gegane bronnen, ik denk niet dat er iets fijner is.

Met geschiedenis is het al zo lang als ik weet zo dat dingen die soms eeuwen "zeker" waren, eigenlijk helemaal niet zo zeker blijken te zijn. Het einde van het (West-)Romeinse Rijk is omdat ze stomgaweg alsmaar meer van de grensverdediging aan de barbaren gaven. Er waren enorme volksverhuizingen, met Goten die om de één of andere reden Ostrogoten en Visigoten werden en allemaal proper hun pijltjes volgden heel Europa door:

Dit boek gaat over de periode waar het centrale gezag van het Romeinse Rijk in West-Europa in horten en stoten verdween en vervangen werd door een hele resem nieuwe machthebbers. Die zichzelf nog veel langer dan men zou denken als een onderdeel van Rome zagen:

Ook al was Gundobad een Bourgondische vorst, hij was ook kortstondig magister militum praesentales hofmaarschalk') van het West- Romeinse leger geweest in Italië. Gundobads vader had een gelijkaardige Gallische titel gedragen in de jaren 460, geschonken door het West- Romeinse hof. Maar zelfs na de moord op de laatste West- Romeinse keizer in 480, zou Gundobad zijn rang als keizerlijk veldheer blijven bewaren in naam van de Oost- Romeinse keizer. 326 Tijdens zijn heerschappij vaardigde hij een compendium wetteksten uit waarin zijn domein niet als een koninkrijk werd geklasseerd maar een keizerlijke regio waarin hij zowel Romeinen als Bourgondiërs als 'zijn volk' beschouwde. Ook al waren er geen West- Romeinse keizers meer, in Gundobads geest was hij nog steeds een onderdaan van het keizerrijk. Een onderdaan die rechtstreeks correspondeerde met de keizer in Constantinopel.

En ook:

De periode van ruwweg 480-527, van de moord op de laatste West- Romeinse keizer tot de troonsbestijging van Justinianus als Oost- Romeinse keizer, kan voor het voormalige keizerlijke Westen beschreven worden als een 'gemenebest'. Het West- Romeins keizerschap was verdwenen, maar het keizerrijk niet. Ook al waren de diverse vorsten van pakweg Vandalen in Afrika, Goten in Italië, of Bourgondiërs in Gallië de facto autonome heersers van de gebieden onder hun controle, allen erkenden ze de keizer in Constantinopel als staatshoofd. Geen van hen zag zichzelf als koning van een soeverein grondgebied. Niets illustreert dit beter dan hun muntslag, waarbij elke vorst munten liet slaan in naam van de Romeinse keizer in het Oosten met diens beeldenaar. Maar formeel was het West- Romeinse keizerschap nooit afgeschaft.

En zelfs als er dan dingen helemaal onherroepelijk lijken in te storten, is dat ook niet noodzakelijk zo zwartwit:

Wat lange tijd ouderwets geïnterpreteerd werd als de ondergang van het laatste keizerlijke bastion in Gallië, kwam eigenlijk neer op de hereniging van verschillende facties binnen het Gallo- Romeinse leger en Childeriks gemeenschap onder leiding van diens zoon. De fusie die hieruit voortvloeide was de motor die Frankische expansie voortdreef.

Het was absoluut geen zekerheid dat het zo zou verlopen, maar Clovis is er op één generatie in geslaagd om land te veroveren van aan Pyreneeën tot aan de Noordzee -- toen nog geen Frankrijk, maar wel een rijk bij elkaar veroverd door een Frank.

Jeroen Wijnendaele schrijft over dat proces een non-fictie historisch boek zoals ik ze graag lees: géén nonsens in de zin van "en dan zei Clovis X" of "Attila De Hun deed toen Y", maar wel duidelijk zeggen wat de bronnen zeggen, hoe betrouwbaar die zijn, wat redelijke veronderstellingen zijn, wat we niet weten, en ook en vooral: overal voetnoten bij. Helder, nooit saai, en net genoeg droge humor, zoals bijvoorbeeld deze:

Chloderik begroef zijn handen in de muntstukken en de gezanten hun bijl in zijn schedel.

En op het einde van het boek, hoofdstuk per hoofdstuk, de bronnen en waar meer te vinden. Fijn en aangeraden.

Parallel Nazi #2: Improbable Nazi

Sun, 03 Nov 2024 16:23:43 +0100

Ward Wagher Paris Mountain Press, 2017, 311 blz.

Net zoals bij het vorige boek, waren er hier ook een aantal storende taalfouten. "Il Duce is coming to meet us here" is aanvaardbaar, al zou "The Duce" ook gekund hebben. Maar "Il Duce, the banquet room is reserved and ready for your meeting" en "A very good point, Il Duce": neen.

Dat gezegd zijnde: een fijn vervolg van het eerste boek. Het is geen literatuur, maar dat verwacht ik er niet van. Het is ook niet slecht geschreven. Er is méér dan alleen degelijke alternatieve geschiedenis.

En die is echt wel leutig. In het vorige boek komt Hitler schielijk te gaan en neemt Schloss, een historicus van de jaren-nu, de macht over. Zijn plan: de nakende inval in Rusland stoppen, de Holocaust tegenhouden, en een oorlog met de VS vermijden. Hij slaagde daar in het eerste boek alvast in, en in dit boek gaan we verder op het ingeslagen pad.

Als het in boek één vooral interne politiek was, en vaak zelfs politiek binnen de kleine kerk van de nazi-machthebbers, komen er nu veel meer buitenlandse relaties bij: Churchill doet lastig, Japan is voorlopig niet tegen te houden en valt ook Australië binnen, in de VS is Roosevelt er niet meer en worden akkoorden met niet nieuwe Duitsland verkend. De oplossing voor het joodse probleem was om ze te verschepen naar Palestina en ze daar de Britten het vuur aan de schenen te laten leggen, maar --ha-- Joodse kolonisten en inheemse bevolking is ook in dit alternatief universum een explosieve mengeling, en voor elke Ben Gurion is er een Menachem Begin.

Spannend en in orde boek, dit. Ik blijf de serie verder lezen.

Gelezen: The Black Death: The Intimate Story of a Village in crisis, 1345-1350

Tue, 17 Sep 2024 17:53:00 +0100

John Hatcher Da Capo Press, 2008, 318 blz.

Ik was ervan overtuigd dat ik hier al iets over geschreven had, maar blijkbaar niet want ik vind het nergens terug. Dus dan maar in de rapte, want mijn hersenen gaan lastig doen zolang ik een recent gelezen boek niet op tinternet gezet heb.

John Hatcher is een historicus die een boek wou schrijven over de Zwarte Dood, maar niet voor de zoveelste keer hetzelfde stereotiepe boek over de Zwarte Dood wou schrijven. Zijn invalshoek: (1) het verhaal schrijven gezien vanuit één dorp in Engeland en (2) de beste beschikbare historische bronnen 'aankleden' met plausibele maar fictieve personages, gebeurtenis en gevoelens. Zo wordt het "a personal history", iets tussen fictie en non-fictie.

Mja. Opdracht niet geslaagd, wat mij betreft.

Er zijn namelijk twee grote problemen:

Hij begint elk hoofdstuk met een beknopte non-fictie-samenvatting van wat er zal gebeuren. Resultaat: nul verrassing in het fictiegedeelte.
Combineer dat met de helaselijke vaststelling dat Hatcher gewoon geen goede fictieschrijver is. Zijn personages zijn eendimensionaal, hij blijft in herhaling vallen, en zelfs zonder de intro's, die ik op den duur achteraf las in plaats van ervoor, is het allemaal ongelooflijk voorspelbaar en saai.

Ik zou vele keren liever de historicus aan het woord gezien hebben dan de poging-tot-fictieschrijver, want de feiten op zich zijn boeiend genoeg.

Spijtig.

Atomic Anna

Fri, 17 May 2024 19:14:00 +0100

Rachel Barenbaum Grand Central Publishing, 2022, 433 blz.

Ik had het al moeilijk met het vorige boek dat ik las, maar ik weet niet wat er met dit boek aan de hand was. Of misschien weet ik niet wat er met mij aan de hand was: ik heb bijna drie weken gedaan over een boek dat ik normaal op een dag of maximum twee zou uitgelezen hebben.

Het is niet eens een slécht boek, trouwens. Het is met tijdrijzen en drie generaties vrouwen: de eerste, Anna, met een trauma omdat ze haar moeder verloor tijdens de Russische Revolutie, dan haar dochter Molly met een trauma omdat haar pleegouders die ze op vraag van Anna naar de VS hadden gesmokkeld haar in een andere richting probeerden te duwen dan ze wou, en dan háár dochter Raisa met een trauma omdat Molly haar in de steek gelaten had wegens drugs en verslaving en gevangenis.

Het zit allemaal goed in mekaar, het is degelijk geschreven, de personages overtuigen, maar dan begint het er allemaal min of meer hetzelfde uit te zien, en ondanks dat er wegens die tijdreizen dingen veranderen waardoor de personages zelf veranderen, veranderen ze niet écht veel, en uiteindelijk is het einde wel ergens logisch, maar ook eigenlijk meer dan teleurstellend.

(Ook de plotgaten zijn ergerlijk, en de anachronismen. Maar bon.)

Dit was op weg om vier sterren te zijn, op premissen en begin af te gaan, en dan was het twee sterren wegens traag en einde, dus allez dan: drie sterren. Maar ik geraakte er dus echt voor geen meter vooruit in. Zelfs niet naar het einde: op 98% van het boek zitten en het nog neerleggen om wat brol op de sociale mediats te doomscrollen, da's een zeer slecht teken.

Eifelheim

Wed, 01 May 2024 13:24:00 +0100

Michael Flynn Tor Books, 2006, 320 blz.

Ik ben kwaad op dit boek. Maar echt serieus kwaad.

Ik was al heel het jaar boek na boek aan het lezen aan een tempo van een dag of twee per boek, en hier heb ik verschrikkelijk lang over gedaan.

Twee verhaallijnen: eentje nu, met een koppel wetenschappers die onderzoek doen (een historicus naar een mysterieus 'verdwenen' dorp ergens in de middeleeuwen in Duitsland, en zijn partner die dingen doet met fysica en dergelijke). En een tweede in het verleden, in de middeleeuwen in Duitsland.

Dit boek had alleen de tweede verhaallijn moeten zijn, of misschien alleen de tweede met de eerste als epiloog, en dan zou ik het met plezier gelezen hebben en fantastisch goed gevonden hebben.

Zoals het nu is, is het een boek dat ik niemand aan zou raden. Alles, maar dan ook alles dat in de middeleeuwen gebeurt, wordt totaal gespoiled in de stukjes die zich nu afspelen. Maar serieus hé: de dramatische ontknoping wordt aangekondigd in het begin van één van de eerste stukken in het heden.

Het is bijzonder moeilijk om u de dingen aan te trekken die in het verleden gebeuren, als het als van het eerste hoofdstuk duidelijk is hoe het eindigt. Dit is géén Ash: A Secret History.

Voor wie wil weten waar het over gaat: in de middeleeuwen is een schip met aliens gestrand in een dorp in Duitsland. Ze hebben het enorme geluk dat de priester van het dorp een bijzonder geleerde en wijze mens is, die erin slaagt om de verhouding tussen aliens en aardlingen voor het grootste deel vreedzaam en constructief te houden.

Ik wou zo enorm hard dat ik het boek opnieuw voor de eerste keer kon lezen zonder die vurte spoilers, want het is enorm goed geresearched, het is bijzonder realistisch, en het zit vol menselijkheid.

Bah. Domme auteur.