fantasy — Boeggn

Gentleman Bastard #1: The Lies of Locke Lamora

Sun, 16 Feb 2025 21:47:06 +0100

Scott Lynch Bantam Spectra, 2006 752 blz.

Ik had dit boek jaren geleden in de "ooit eens te lezen, dan eens"-stapel gezet, en ik had geen flauw idee waarom ik er niet aan begonnen was.

Ondertussen weet ik het weer:

The Lies of Locke Lamora (2006)
Red Seas Under Red Skies (2007)
The Republic of Thieves (2013)
The Thorn of Emberlain, (real soon now™)
The Ministry of Necessity (wellicht meteen daarna)
The Mage and the Master Spy (zeker nog dit decennium)
Inherit the Night (komt er ook ongetwijfeld nog)

Op de cover staat ook een quote van George R.R. Martin, als een soort slecht voorteken over schrijf- en publicatiesnelheid.

Maar kijk, het boek stond op mijn Kindle en ik ben er toevallig in beginnen lezen en wohow wat een boek helemaal in mijn wheelhouse. Het deed mij heel de tijd denken aan Jack Vance, wat alleen maar goed kan zijn.

Heel in het kort gaat het over een dief, Locke Lamora, die liegt om te dieven. Al heel zijn leven, eerst als weeskind op zichzelf, later als kleuter opgenomen in een Dickensiaanse dievenkolonie tot een paar jaar later zijn te grote creativiteit als het op misdaad aankomt het einde van die carrière betekent.

Hij wordt door de locale Fagin verkocht aan een blinde priester van een tempel. Die een zware stap vooruit blijkt te zijn in het dievenecosysteem.

Het verhaal nu gaat over een zoveelste grote slag die Lamora en zijn companen, de Gentlemen Bastards uit de naam van de serie, plegen. Het verleden komen we te weten in flashbacks. Er is veel gebeurd tussen het flashbackverhaal en nu, onder meer een vrouwelijke compaan die de liefde van zijn leven was, die er niet meer is, en het schielijk komen te gaan van de blinde priester die ze alles geleerd heeft.

Ergens op de achtergrond is er een verdwenen beschaving ook, waarvan alleen de monumenten onvernietigbaar blijven bestaan -- het is een verhaal in een wereld die ergens tussen Song of Ice and Fire en Discworld aanvoelt, maar met meer details.

Ik was bijzonder gecharmeerd. En maar een beetje kwaad dat vier van de zeven boeken in de reeks er nog niet zijn.

Empyrean #3: Onyx Storm

Sat, 08 Feb 2025 21:16:37 +0100

Rebecca Yarros Red Tower Books, 2025 527 blz.

Het tweede boek eindigde met zó een cliffhanger dat ik diréct begonnen ben aan deel drie. En dat was eigenlijk een redelijke anticlimax.

Ja, het is bijzonder ingrijpend wat er gebeurd is, maar uiteindelijk komt het ook niet zeer hard dramatisch over, gelijk. Ik had het zelfs moeilijk om in het boek te geraken, wat vreemd is omdat het gewoon hetzelfde verhaal voortzet dat ik niet kon laten liggen.

Dit heeft een paar dagen geduurd, met soms zelfs stukken waar het mij niet enorm hard kon schelen -- een stuk van het verhaal is zelfs begot een zoektocht, met eiland na eiland waar telkens een soort Opdracht Van De Week is: het voelde helemaal aan alsof Yarros voor een televisieserie aan het schrijven was, een soap zelfs, met wekelijkse cliffhangers.

Maar bon, naar het einde van het boek begon het weer wat aan te trekken, en jazeker: nog een cliffhanger op het einde. Nog een jaar of zo voor boek vier, en dan nog eens voor boek vijf, zeker?

Empyrean #2: Iron Flame

Tue, 04 Feb 2025 13:43:32 +0100

Rebecca Yarros Entangled: Red Tower Books, 2023 623 blz.

Uiteraard is Violet niet doodgegaan tijdens het eerste jaar van haar opleiding, maar een hele reeks anderen wel.

Zonder verdere spoilers: nog altijd zeer goed. Ik heb het op een nacht uitgelezen. Er gebeurt ook enorm veel in het boek, er wordt veel wereldgebouwd, er is een hele resem nevenpersonages die proper uitgewerkt zijn, er is verraad en redemption, er zijn ook een paar underedeemably schlechte schlechteriken, het is spannend en romantisch en er zijn nog altijd draken en seks.

Het einde is een geval van da ne cliffhanger maat. Ik ben bijzonder blij dat het derde boek al uit is, en ik hoop dat dat niet hetzelfde doet.

The Empyrean #1: Fourth Wing

Mon, 03 Feb 2025 20:56:43 +0100

Rebecca Yarros Entangled: Red Tower Books, 2023 517 blz

Van wat ik ervan las, was het helemaal in my wheelhouse, en jazeker, dat was het.

Een uitstekend begin van een reeks, met inderdaad draken en seks, in die volgorde.

Violet Sorrengail is één van drie kinderen van een hooggeplaatste generaal in Navarre, een land dat grotendeels afgesloten is van de rest van de wereld. Er is eeuwen geleden iets gedaan waardoor dat land eengemaakt is. Er is zeer recent een soort burgeroorlog / revolutie geweest, die redelijk hard neergeslagen is.

Centraal in het land, ook letterlijk, is een soort school voor infanterie, archivisten, en drakenrijders.

Violet was voorbestemd om archivist te worden, maar haar moeder de generaal heeft ze alsnog in de drakenrijdersschool gestoken waar haar oudere zus Mira een paar jaar geleden afgestudeerd was. Wat niet evident is, want Violet heeft iets Ehlers-Danlosachtig waardoor haar gewrichten en beenderen zeer fragiel zijn.

Eén van de gevolgen van die neergeslagen revolutie, is dat de opstandelingen geëxecuteerd werden en de enige voorwaarde dat hun kinderen mochten blijven, is als ze in de drakenrijdersschool zouden gestoken worden als ze volwassen waren.

Wat voor een enorm groot aantal van hen, net zoals de anderen in die school trouwens, een doodsvonnis betekent. Want het is niet Harry Pottergewijs tout le monde il est beau, tout le monde il est gentil. Het is een ingangsproef waarbij al meteen een stapel sneuvelt, en duels, en vechten, en proeven met dodelijke afloop.

Wat ook betekent dat al die kinderen van opstandelingen (met een zwaar understatement) niet de grootste fans zijn van Generaal Sorrengail die hun ouders vermoord heeft, en per extensie van haar dochter. En dat is in het bijzonder het geval voor de (uiteraard ondraaglijk knappe Xaden Riorson, de zoon van de leider van de opstand).

Ik moet er geen tekening bij maken wat er uiteraard gebeurt. Maar 't is niet omdat het voorspelbaar is, dat het voorspelbaar voorspelbaar is. Voetbalmatchen duren ook allemaal 90 minuten, dat wil niet zeggen dat ze niet spannend kunnen zijn.

⁂

Helemaal mijn genre boek. Ik heb het op een avond en een nacht uitgelezen. En ik ben meteen aan het tweede begonnen. Mijn enige probleem is dat het een reeks van waarschijnlijk vijf boeken wordt, en dat de laatste twee nog moeten geschreven worden. :(

Stormlight Archive #5: Wind and Truth

Sun, 19 Jan 2025 21:18:20 +0100

Brandon Sanderson Tor Books, 2024 1330 blz.

Het is eindelijk uit, het laatste boek van het eerste deel van The Stormlight Archive.

Wat een véél te lang boek. Wat een, uiteindelijk, véél te veel personages en veel te veel nutteloze sideplots en nergens op uitdraaiende personages.

Dit begon als een uitstekende reeks. De eerste twee boeken waren écht goed. En daarna begon het alsmaar minder te worden. Het is bijna precies vier jaar geleden dat ik boek vier las, en ik was er ook niet echt opgetogen over.

Wat in dit boek gruwelijk hard opvalt, is hoe hard dit een jaren-2020-boek is. Elk van de lijkt het wel tientallen ‘hoofdpersonages’ heeft iets neuro-atypisch of gelijkaardig, en dat definieert ze helemaal. Sanderson doet storend hard zijn best om er één homoseksuele relatie in te steken, één transgender persoon te vermelden, maakt van zijn hoofd-hoofdpersonage zowaar een letterlijke therapeut (in een fantasywereld, met die specifieke term, “therapist”) en klinkt meer dan veel storend “how do you do fellow kids”-achtig als een commentaarder op sociale media.

Ik wou dat ik dit uitgevonden had, mijn ene oog is nog altijd niet helemaal teruggerold:

How?” Ishar repeated. “What are you?” He gestured toward Szeth. “Are you … are you his spren? His god?”
“No,” Kaladin said. “I’m his therapist.”

Dat citaat hierboven was bovendien niét grappig bedoeld. Het was een ernstige conversatie op een ernstig en belangrijk moment. Cringe.

Want het viel mij deze keer ook storend hard op hoe enorm on-grappig hij is. Het ligt er natuurlijk ook wellicht aan dat ik bijna alles van Terry Pratchett herlezen heb de afgelopen maanden, maar miljaaarrrr hoe pijnlijk is Sanderson als hij denkt grappig te zijn.

Het heeft niet veel zin om veel over plot te vertellen op het einde van ettelijke duizenden bladzijden, maar toch dit: wat een anticlimax allemaal. Dit boek beschrijft letterlijk de gebeurtenissen van tien dagen in de aanloop naar een duel — weliswaar met een resem grotendeels nutteloze excursussen en flashbacks — maar er is desondanks zeer weinig sense of urgency, en het duel zelf is over voor het begonnen is.

Ik had ook op geen enkel moment het gevoel dat Sanderson in veel van zijn vorige boeken wel kreeg: dat het tegen het einde alsmaar beter en beter en beter werd en alle plotlijnen bij elkaar kwamen en het alsmaar moeilijk neer te leggen was. Er is zelfs een term voor: Sanderlanche, de Sanderson Avalanche.

Dit was van begin tot einde saai, vrees ik. Het was vechten tot de laatste snik om het boek uit te krijgen, en mij dan nog door een aantal gelukkig zeer korte bleurgh postscriptums te worstelen die mij op geen enkele manier goesting deden krijgen om verder te lezen in deze reeks.

Discworld #4, Mort

Wed, 21 Aug 2024 18:30:14 +0100

Terry Pratchett (auteur), Sian Clifford (stem), Peter Serafinowicz (voetnoten), Bill Nighy (DEATH) Penguin Audio, 2022, 7 u 57 min

Een nieuwe Discworldreeks is altijd weer die schok om terug te keren naar Pratchett helemaal in het begin van zijn carrière, als hij nog niet alles min of meer vastgespijkerd had.

Het was allemaal al heel lang geleden. Ik had in mijn hoofd Susan en Ysabell door elkaar gegooid, en terwijl ik aan het luisteren was, vroeg ik me af hoe Pratchett hier in 's hemelsnaam een einde aan kon breien en toch nog een beetje continuïteit in het universum te houden.

Death neemt namelijk een assistent aan (Mort uit de title), die het redelijk snel eigenlijk allemaal redelijk opfuckt. Het verhaal, we gaan daar eerlijk over zijn, hangt een klein beetje met haken en ogen aan mekaar, en het einde is wel héél heel abrupt. Goed hé, maar abrupt.

En dan nu de volgende boeken.

Discworld #23,Carpe Jugulum

Thu, 15 Aug 2024 19:21:00 +0100

Terry Pratchett (auteur), Indira Varma (stem), Peter Serafinowicz (voetnoten), Bill Nighy (DEATH) Penguin Audio, 2022, 11u 36m

Het is altijd een beetje slikken als het laatste boek van een (sub)reeks van Discworld aangebroken is.

Dit is het laatste boek in de Witches-reeks. Enfin 't is te zeggen het laatste boek met Granny Weatherwax, Nanny Ogg, (Magrat), en Anges / Perdita. Het is een meer dan waardig einde.

De dochter van Magrat en Koning Verence wordt gedoopt, en de koning heeft iedereen uitgenodigd. Zo ook een familie vampiers. Wat géén goed idee is, want een koning die vampiers uitnodigt, da's gelijk die vampiers uitnodigen in het hele land. Combineer dat met bijzonder moderne vampiers, die hun kinderen van jongsafaan getraind hebben om niets tegen religieuze symbolen of look te hebben, en 't wordt problematisch.

De manier waarop Granny Weatherwax hier deze keer écht radeloos is, voelt aan als een voorafspiegeling van Pratchett's eigen leven. Zelfs al was het jaren vóór zijn jongdementie-diagnose.

Ik ga hierna wat Death-boeken doen, denk ik. En daarna dan de Tiffany Aching-boeken.

Discworld #18,Maskerade

Tue, 13 Aug 2024 20:49:46 +0100

Terry Pratchett (auteur), Indira Varma (stem), Peter Serafinowicz (voetnoten), Bill Nighy (DEATH) Penguin Audio, 2022, 10u 5m

Eén van de jonge niet-echt-heksen-maar-misschien-toch in Lords & Ladies was Agnes Nitt. Ze noemde zich Perdita, en na de gebeurtenissen van het vorige boek verlaat ze Lancre en verhuist ze naar Ankh-Morpork. Ze kan niet onverdienstelijk zingen, en solliciteert bij de Opera.

Voor "niet-onverdienstelijk", lees "magisch goed". Ze heeft wel degelijk iets hekserig, en haar stem is daar één exponent van: ze kan bijvoorbeeld van enorm laag tot enorm hoog zingen, en ze kan haar stem naar overal projecteren.

Dat komt van pas: de nieuwe sterdiva van de opera, Christine, kan eigenlijk helemaal niet zingen. En dus doet Agnes (artiestennaam Perdita) wat Kathy Selden voor Mina Lamont doet in Singin' in the Rain: achteraan staan en zingen in de plaats van Christine.

Oh, en er is een Spook in de opera, en er gebeuren moorden.

Ondertussen in Lancre is Magrat getrouwd en dus niet echt een heks meer, en twee heksen is lang niet zo goed als drie, waarop Granny Weatherwax en Nanny Ogg besluiten om Agnes te gaan recruten. (Er nog een andere reden om naar Ankh-Morpork te gaan: blijkt dat Nanny Ogg een enorm scabreus en nog meer enorm populair kookboek geschreven heeft, dat dat gepubliceerd is, en dat ze er geen geld voor gekregen heeft.)

Niet zo goed als het vorige boek, denk ik, maar wel nog altijd uitstekend. En Agnes is een fantastisch personage.

Discworld #14,Lords and Ladies

Mon, 12 Aug 2024 20:47:46 +0100

Terry Pratchett (auteur), Indira Varma (stem), Peter Serafinowicz (voetnoten), Bill Nighy (DEATH) Penguin Audio, 2023, 10u 12m

Een rechtstreeks vervolg op Witches Abroad: de drie heksen komen (na wat omwegen) terug in Lancre, en blijkt dat de koning van het land (die ze eigenlijk zelf min of meer op de troon hadden gezet in Wyrd Sisters) besloten heeft om met Magrat Garlick te trouwen. Ze waren al wat rond elkaar aan het draaien, en koning zijnde, heeft hij het hele proces gewoon kortgesloten in plaats van er een lange will they. won't they? van te maken. De koning nodigt de halve wereld uit (onder meer ook wizard van Unseen University met archchancellor Mustrum Ridcully, die oorspronkelijk ook uit de buurt kwam).

Ondertussen zijn er een groepje jonge meisjes die het briljante idee hebben om zelf ook heksachtige dingen te doen, zoals daar zijn naakt dansen rond een stenencirkel.

Wat ze niet weten, is dat die cirkel daar gezet was om een poort tussen een parallelle wereld waar elfen regeren en Discworld toe te houden. En elfen zijn niet aangenaam.

Granny Weatherwax had in de vorige boeken wel bijzonder veel plot armour: ze heeft ongelooflijk veel macht, is onmogelijk te verslaan, en wint altijd. Dat is niet goed voor een personage in een reeks, en in dit boek is het hoegenaamd niet vanzaelfsprekend wat er zal gebeuren.

Ze worden alsmaar beter, de boeken van Terry Pratchett (tot helemaal het einde, als zijn embuggerance roet in het eten kwam smijten). Dit is geen uitzondering. Uitstekend. Meer dan aangeraden.

Discworld #12,Witches Abroad

Fri, 09 Aug 2024 20:41:51 +0100

Terry Pratchett (auteur), Indira Varma (stem), Peter Serafinowicz (voetnoten), Bill Nighy (DEATH) Penguin Audio, 2023, 9u 53m

Derde Witches-boek, en Magrat is ineens een goede fee geworden in bijberoep. Stommelings, wegens de toverstaf van onlangs overleden Desiderate Hollow gekregen (al kan ze er niet zo goed mee overweg: ze kan alleen dingen veranderen naar pompoenen, wat niet zó handig is). Magrat is "goede fee" in de zin van in de sprookjes, fairy godmother, welteverstaan.

Volgt een omgekeerd sprookje, waarbij Granny, Nanny en Magrat moeten proberen vermijden dat Emberella in het verre Genua trouwt met een prins die eigenlijk een kikker is. De drie heksen als toeristen op weg naar Genua (met Nanny Ogg die er zeker van is dat ze allerlei vreemde talen spreekt), vampiers, zombies, voodoo, gemaskerde bals, en de schlechterik in dit verhaal is de andere fairy godmother van Emberella, Lilith De Tempscire. Oh en Greebo de kat wordt voor de okkasie een paar keer tot mens omgetoverd.

Nog een klassieker.