crime — Boeggn

Southern Bastards v1: Here Was a Man

Thu, 08 Oct 2015 09:36:16 +0100

Jason Aaron (tekst) - Jason Latour (beeld) Image Comics, 2014, 127 blz.

Craw County, home of the 5-time state 4A football champion Runnin’ Rebs. Waar choach Euless Boss de wet is, en de hele stad naar zijn pijpen danst.

Earl Tubb keert na veertig jaar terug naar zijn geboortedorp: zijn vader die hij haatte is al jaren dood, maar nu ook de broer van zijn vader naar een tehuis gaat, staat zijn ouderlijk huis leeg. Earl komt de zaken afhandelen.

En dan loopt het mis: in de locale diner (Boss’ BBQ, ha), ziet Earl een kerel schijnbaar ongestraft een andere aanvallen, en hij grijpt in. Wat géén goed idee is:

Earl neemt voor hij het goed beseft de mantel op van zijn vader, de ex-sheriff van Craw County, en komt uiteraard in conflict met Coach Boss. Maar ondertussen komt hij ook zichzelf tegen, zijn vader, zijn verleden, en zijn uiteindelijk onvermijdelijk lot.

Vaders en zonen, leven in een gat in Alabama (maar op de couleur locale na kon het pakweg Bevergem zijn of om het even welk klein dorp waar iedereen iedereen kent en allerlei dingen gebeuren en niemand spreekt), en hoe een mens kan verhuizen maar nooit echt zijn geboorteplaats verlaat: zowel schrijver als tekenaar komen uit gaten in het Diepe Zuiden, en ze weten duidelijk waar ze het over hebben.

Geen clichés, geen redneckpastiche, maar écht.

En qua ontknoping kan het tellen: geen idee waar het vervolg over zal gaan. Ik weet wél dat ik het zeker lees.

Dangerous Women

Sat, 01 Mar 2014 20:37:06 +0100

George R. R. Martin & Gardner Dozois (uitg.) Tor Books, 2013, 784 blz.

Het was al heel, heel, héél erg lang geleden dat ik nog eens een verzameling kortverhalen gelezen had – en zeggen dat ik dat vroeger zó graag las, dat ik er honderden kon navertellen. En dat ik dan ook deed, vrees ik.

Afijn. Een verzamelaar van über-editors Gardner Dozois en George R.R. Martin. Geen damsels in distress, maar vrouwen die elk op hun eigen manier gevaarlijk zijn. En dat is dan meteen ook het enige dat de 21 verhalen verbindt: voor de rest zit er lang en kort tussen, historisch en fictie, SF en fantasy en noir en alles.

Some Desperado (Joe Abercrombie): iets atmosferischy over een vrouw die achtervolgd wordt in een soort Dark Tower-achtige wild west.
My Heart is Either Broken (Megan Abbott): ow, een griezelig vies indrukwekkend verhaal. Een dochtertje is verdwenen, en een man en een vroyuw moeten daarmee omgaan, en het is allemaal nog erger dan het ergste scenario. Brrr.
Nora’s Song (Cecelia Holland): een stukje over één van de interessantste vrouwen in de geschiedenis van Europa, Eleonore van Aquitaine.
The Hands That Are Not There (Melinda Snodgrass): science fiction, en een femme fatale, letterlijk. Wijs, op een retro-achtige manier, 't leek wel 1970.
Bombshells (Jim Butcher): hm, ik heb niet genoeg Dresden Files gelezen om dit goed te vinden, en bovendien zijn al de Dresden Files hierbij gespoilerd. Damn.
Raisa Stepanova (Carrie Vaughn): mooi. Over een pilote in de Tweede Wereldoorlog.
Wrestling Jesus (Joe R. Lansdale): yay, film noir! Het had Sin City kunnen zijn.
Neighbors (Megan Lindholm): ergens in een voorstad van Seattle, een vrouw die ouder wordt, haar buurt rond haar ziet veranderen, en krijgt ze Alzheimer's? Of niet? Of wel? En wat is de echte wereld en wat zit in haar hoofd? Schoon.
I Know How to Pick ’Em (Lawrence Block): yay, 't is nog film noir. En 't is goed, maar wat dan ook vertellen zou het verbrodden zijn.
Shadows for Silence in the Forests of Hell (Brandon Sanderson): guh, een heel degelijke Sanderson -- een hele wereld geschetst in een kortverhaal. In een bos staat een herberg, en de doden komen terug als gevaarlijke shades. En de oude herbergierster verdient geld bij met premiejagen.
A Queen in Exile (Sharon Kay Penman): historisch, de twee Siciliën in de twaalfde eeuw. Te kort, vond ik, wegens echt wel interessant.
The Girl in the Mirror (Lev Grossman): goh, niet mijn ding. Zeer Harry Potter-achtig, vond ik.
Second Arabesque, Very Slowly (Nancy Kress): iets postapocalyptisch en poëtisch.
City Lazarus (Diana Rowland): in New Orleans, nadat de stroombedding van de Mississipi verhuisde naar elders. En dat er een seriemoordenaar rondhangt, en dat een corrupte politieagent zich ontfermt over een meisje.
Virgins (Diana Gabaldon (Outlander); avontuur! Twee Schotten in de 18de eeuw in Frankrijk, en rovers en alles. Mooi, ook.
Hell Hath No Fury (Sherrilyn Kenyon): meh. Geesten en alles, niet echt mijn ding.
Pronouncing Doom (S. M. Stirling): nog postapocalyptisch, in een wereld waar de maatschappij opnieuw uitgevonden moet worden, en een soort Iers pre-middeleeuws voorchristelijk ding gebeurt. Niet verkeerd.
Name the Beast (Sam Sykes): een verwarrend verhaal over een weerwolfachtige groep wezens? Of zo? Ik zou het misschien moeten herlezen, maar ik vond er niet zo enorm veel aan.
Caretakers (Pat Cadigan): over seriemoordenaars en mercy killings en bejaardentehuizen. Pfwja.
Lies My Mother Told Me (Caroline Spector): uit het Wild Cards-universum, en ik heb gelijk niet veel goesting om meer te lezen.
The Princess and the Queen, or, the Blacks and the Greens (George R.R. Martin): tweehonderd jaar voor A Song of Ice and Fire, de strijd tussen prinses Rhaenyra en haar stiefmoeder Alicent. Historisch, in het universum van de boeken, en geschreven als een geschiedkundig werk ook. Niet meteen goed, omdat dat niet meteen van toepassing is op zo'n pastiche van een echt geschiedkundig werk, maar wel interessant.

All in all: zeer degelijk, met ups en downs. A+ would read again.

Richard Stark's Parker: The Score

Fri, 19 Apr 2013 22:30:00 +0100

Darwyn Cooke IDW Publishing, 2012, 160 blz.

Jersey City, 1964.

Een zekere Edgars laat Parker contacteren: hij heeft een compleet krankzinnig plan. Hij stelt voor om een team samen te stellen en een volledig mijnstadje leeg te rover: banken, politiekantoor, alles.

Wat zou daar mis mee kunnen gaan?

Een eenvoudig verhaal, snel uitgelezen, maar het blijft uitstekend.

Richard Stark’s Parker: The Outfit

Fri, 19 Apr 2013 17:08:21 +0100

Darwyn Cooke DW Publishing, 2010, 160 blz.

Miami Beach, 1963.

Zestien maand geleden: na afloop van het vorige boek, moest Richard Stark weg raken van het New York Syndicate. Plastische chirurgie, een nieuwe gezicht, en dan zoeken naar inkomsten.

Via via geraakt hij aan een job: een overval van een geldtransport. Samen met Skim Lasker, waar hij nog al mee gewerkt had, ene Handy McKay, en op aanwijzen van Alma, in wiens Shore Points Diner de geldtransporteurs koffie komen drinken . Parker heeft er geen goesting in, eigenlijk, want hij vindt het hele plan te riskant, maar omdat zowel hij als Skim dringend geld nodig hebben, doet hij (na een paar wijzigingen in het plan) toch mee.

Parker verdenkt Alma redelijk onmiddellijk van vuil spel, doet alsof zijn neus bloedt, de overval verloopt volledig naar (nieuw) plan, Alma vlucht met Skim en het geld, vermoordt Skim, wordt ingehaald door Parker en Handy, en komt schielijk te gaan. Parker en Handy verdelen de buit, en dat is dat.

Behalve dat Skim niét sterft. En dat hij weet wie Parker is, en dat hij hem teruggevonden heeft en verlinkt bij New York. Vandaar dat Parker in Miami in 1963 bijna vermoord werd:

En dat allemaal terwijl hij nochtans had gezegd tegen de mannen in New York dat het geen goed idee zou zijn om hem achterna te zitten. Dat het ze geld zou gaan kosten.

Cue Parker die de zaken eens en voor altijd af wil handelen: meteen naar de grote baas, Bronson. Maar eerst gaat hij ze wat doen bloeden: overval na overval. Op allerlei verschillende plaatsen waar The Outfit geld mee verdient: een goktent, geld van een heroïnesmokkelring, een plaats waar geld bewaard wordt voor paardenrennendingen, …

Fantastisch wijs, hoe het verhaal plots van klassieke comic naar verschillende vormen van jaren-1960 cartoon gaat en naar gewoon bijna illustratieloos boek (en ik vraag me af of dat de originele tekst van Stark was, en als dat zo is, dan zou ik wel eens op zoek willen gaan naar die boeken) en terug.

In welke stijl ook: altijd bijzonder degelijk en helemaal in de tijdsgeest getekend. Old school eenvoudige rechttoe-rechtaan-film noir, en ’t is niet voor de psychologische diepgang dat we het doen, maar wel om de atmosfeer.

Fijn boek.

Joker

Tue, 12 Feb 2013 19:19:24 +0100

Brian Azzarello (tekst) - Lee Bermejo (beeld) - Mick Gray (inkt) - Patricia Mulvihill (kleur) - Robert Clark (letters) DC Comics, 2008, 128 blz.

The Joker in Joker ziet er precies uit als the Joker in The Dark Knight, en is even donker.

Het verhaal speelt zich buiten andere Batman-continuïteiten af, in een wereld waar the Joker net ontslagen is uit Arkham Asylum, terugkomt in de stad, en merkt dat hij niets meer in handen heeft. Verteller van dienst is ene Jonny Frost, een vierderangscrimineel die eerder toevallig in de inner circle van the Joker raakt.

Geen superhelden, alleen kapotte mensen, hier. Leutig is anders, want echt iedereen is op zijn eigen manier kapot. Flitsen bekend volk: Harley Quinn, Riddler, Penguin, Batman zelfs eventjes, maar daar gaat het helemaal niet over.

We krijgen een kijk op wat het is om te werken voor een krankzinnige misdadiger. Jonny vindt het in het begin allemaal spannend, maar dat blijft niet lang duren: er is absoluut niets grappigs aan een kranzinnige psychopaat als baas. En er is absoluut zeer weinig grappig aan het leven van the Joker.

Verder wél aangeraden.

Spider-Man Noir

Mon, 11 Feb 2013 12:09:59 +0100

David Hine & Fabrice Sapolsky (tekst) - Carmine Di Giandomenico (beeld) Marvel Comics, december 2008 - maart 2009, 4 x 24 blz.

Het gaat crescendo, met de Noir-boeken van Marvel die ik lees. Spider-Man Noir is beter dan Daredevil Noir dat beter was dan Iron Man Noir.

Het is 1933 en depressie; Peter Parker wordt opgevoed door zijn tante May, die zowaar een socialistische agitator lijkt. Peter vindt een mentor in Ben Urich, de sterreporter van de Daily Bugle. Waar Urich het eigenlijk allemaal niet echt meer ziet zitten, is Parker gedreven en idealistisch: onrecht moet bestreden wordne, and all that.

Slechterik van dienst is Norman “Goblin” Osborne, de eigenlijke baas van de stad. Hij doet zich voor als een soort weldoener, maar voert eigenlijk een schrikbewind in de stad, heeft politie, politici en uiteindelijk zelfs de Bugle in de hand, en onderhoudt een menagerie aan ex-circusfreaks als enforcers.

Fijne alternatieve take op Spider-Man. Ik denk dat ik maar eens het vervolg lees ook.

Daredevil Noir

Sat, 09 Feb 2013 11:57:37 +0100

Alexander Irvine (tekst) - Tom Coker (beeld) Marvel Comics, april - augustus 2009, 4 x 24 blz.

Jawel, véél beter dan Iron Man Noir. Het ligt er ongetwijfeld aan dat Daredevil zich veel beter leent tot film noir-achtige toestanden, wegens veel grimmiger en menselijker en dichterbij dan de superrijke miljardair Tony Stark.

Nu ja, “veel beter leent”: Murdock en Foggy zijn prové-detectives, en ze hebben wat andere kledij en er rijden andere auto’s rond, maar voor de rest had het min of meer een klassiek Daredevil-verhaal kunnen zijn.

Niet dat daar iets verkeerd mee is, natuurlijk. En de tekeningen zijn uitstekend.

Grim Leaper 1-4

Sat, 02 Feb 2013 13:20:48 +0100

Kurtis Wiebe (tekst) - Aluisio C. Santos (beeld) Image Comics, mei - augustus 2012, 4 x 32 blz.

Het is geen enorm origineel concept, natuurlijk: een man en een vrouw die op elkaar verliefd zijn, elkaar telkens verliezen en weer terugvinden, door de tijd of de dood of dergelijke. The Time-Traveler’s Wife, bijvoorbeeld, of Snowed in at Wheeler Street, een duet van Kate Bush met Elton John over twee verliefde tijdreizigers die elkaar altijd nét missen, in de tijd van Nero, de Franse Revolutie, de Tweede Wereldoorlog, Nine-Eleven. Of nog, het meer dan uitstekende Replay, waar een man van 43 sterft en weer wakker wordt, met zijn herinneringen intact, in zijn eigen achttien jaar oude lichaam. En alles kan rechtzetten dat mis liep. En dan wéér sterft en weer wakker wordt, maar net iets later. En opnieuw, en opnieuw, en opnieuw: telkens iets vroeger sterven, telkens iets later terugkomen. En ergens onderweg komt hij ook een vrouw tegen.

Not quite as high-concept, deze Grim Leaper. Lou Collins overlijdt, en wordt weer herboren in het lichaam van iemand anders, en overlijdt opnieuw, en opnieuw, en opnieuw. En dan, in zijn ondertussen veertiende lichaam, komt hij plots een Ella tegen. Ella zit in dezelfde schuit. En ’t is liefde op het eerste gezicht:

En voor de rest is het een liefdesverhaaltje, eigenlijk. Dood gaan, elkaar terugvinden in een nieuwe lichamen, zotte dingen doen in de wetenschap dat ze toch weer herboren worden in nieuwe lichamen, en herbeginnen.

Tot Lou plots herboren wordt in zijn oude lichaam, en het weer de ochtend na zijn allereerste dood is.

Gho ja, een leutig tussendoortje.

Wel aangenaam verrast door de korte verhaaltjes op het einde van elk nummer: een paar bladzijden lang, telkens op het thema “Love to die for” (denk Murder Ballads). Alleen al voor die verhalen zou ik Grim Leaper aanraden.

Le tueur, tome 4. Les liens de sang

Fri, 01 Feb 2013 16:20:34 +0100

Matz (tekst) - Jacamon (beemd) Casterman, 2002, 58 blz.

De huurmoordenaar kwam op zijn gemak terug van bij de peetvader, maar eens terug in Venezuela blijkt dat zijn huis afgebrand is en zijn vriendin volledig in elkaar geslagen door drie mannen. Ze heeft hem niet verraden. Na een paar weken recuperatie in het hospitaal, vertrekken ze samen naar Parijs.

Waarom samen? Geen idee, eigenlijk, voor de huurmoordenaar: normaal gezien zou dit helemaal tegen zijn principes geweest zijn, maar op de een of andere manier is zijn vriendin familie geworden.

Ze wonen er in een appartement en gaan met niemand om – behalve de buurman van het vierde, die blijkt een politieagent te zijn. En met Mariano, de neef van de peetvader, die ze in Parijs gevonden had: stukje bij beetje wordt de huurmoordenaar minder en minder een eenzaat.

En krijgt hij meer te weten over het wespennest waar hij zich in begeven heeft met de moord op Martini. Maar hoe zat zijn advocaat in het ding nu precies verweven? Come and see next album.

Richard Stark's Parker: The Hunter

Fri, 01 Feb 2013 01:38:46 +0100

Darwyn Cooke (tekst en beeld) IDW Publishing, 2009, 148 blz.

Het begint al bij het aanvoelen: degelijk papier, degelijke hardcover in degelijke stofkaft. Helemaal eind jaren 1950, begin jaren 1960, zowel van design als van tekening als van tekst als van verhaal.

Het verhaal klonk mij enorm bekend in de oren, terwijl ik het las: misdadiger wordt verraden door medeplichtigen en door zijn vrouw; zij denken dat hij dood is; hij neemt wraak. Op de ene na de andere, en alsmaar hoger in de hiërarchie van small-time crook to maffiabaas.

Et pour cause: deze graphic novel is een adaptatie van het eerste Parker-boek van Donald E. Westlake (schrijvend als Richard Stark). En een andere adaptatie van hetzelfde boek was, in 1967, de ongelooflijk machtige film Point Blank, met de onvolprezen Lee Marvin in de rol van Parker. (Nog eens dun overgedaan in 1999 met Mel Gibson, maar hoe minder daarover gezegd, hoe beter. En nog eens opnieuw gedaan recent met Jason Statham, en die wil ik niet eens zien.)

Maar goed. Dit boek, dus. Het verhaal is wat ik zei, en voor de rest is het vooral erg goed. En dat doet er mij aan denken: dringend nog eens Point Blank herbekijken.