comic — Boeggn

Stitched, 1-8

Sat, 30 Mar 2024 23:59:50 +0100

Garth Ennis (tekst), Mike Wolfer (beeld) Avatar, 2011, 176 blz.

Blijkbaar heeft Garth Ennis ooit een kortfilm gemaakt, ook met de naam Stitched, en is dit een vervolg erop in comicvorm.

Ik had nog nooit van de film gehoord, maar ik heb de comics al van ergens in 2015 liggen. Liggen en nooit gelezen, tot nu dus.

De eerste acht nummers gaan over een compagnie soldaten die gecrasht zijn ergens in de bergen van het oosten van Afghanistan. Blijkt dat er meer gevaarlijke dingen zijn dan de Taliban: een soort gereanimeerde lijken tegen, die gestuurd worden door eum niet duidelijk wie of wat.

't Is spannend en 't is griezelig en 't is goed geschreven. Meer vraag ik eigenlijk niet.

I Walk with Monsters

Thu, 28 Mar 2024 19:48:00 +0100

Paul Cornell (tekst), Sally Catirino (beeld), Dearbhla Kelly (kleur), AndWorld Design (letters) Vault Comics, 2021, 160 blz.

Toen Jacey klein was, heeft haar vader haar kleine broer aan een Belangrijke Man gegeven, en dat was de laatste keer dat ze haar kleine broer zag. Nu heeft Jacey David, die soms verandert in een angstaanjagend beest. Hij is geen weerwolf, maar toch iets in die zin. Ze leven samen en jagen op slechte mensen. En dan komen ze ineen die Belangrijke Man weer tegen.

Een bijzonder goed begin en midden, dit, maar het einde is niet wat ik ervan had verwacht. They don't stick the landing, als het ware.

De vertelstijl is wel fantastisch, met samenvattingen van een heel gesprek over tekstbalonnen geplakt, en met tekeningen die vervagen naarmate het over verder weggedrongen herinneringen gaat.

Jammer van het einde.

Gelezen: Bedlam, vol. 1&2

Mon, 26 Feb 2024 21:42:19 +0100

Nick Spencer (tekst), Riley Rossmo (v1) & Ryan Browne (v2) & Frazer Iving (beeld) Vol. 1: Image Comics, 2013, 184 blz. Vol. 2: Image Comics, 2014, 120 blz.

Twee vreemde boekjes die al tien jaar op mij stonden te wachten.

Fillmore Press was vroeger Madder Red, een bijzonder maar dan ook bijzonder psychopatisch slechte slechterik. Dan gebeurde er iets waardoor hij geen kwaad meer kan of wil doen -- wat daar precies voor zorgde, wordt in een aantal memorabele scènes verteld en kan misschien het best als Lynchiaans omschreven worden, met een stuk Kronenberg erbij -- en nu wil hij de politie helpen bij het zoeken naar seriemoordenaars.

De hoofdstukken Fillmore-helpt-politie en Madder Red-in-het-verleden wisselen elkaar af, en ik vind het spijtig dat er geen Vol. 3 kwam, want er was zeker nog materiaal voor.

Ik twijfel tussen 3 en 4 sterren: het is beter dan verwacht, maar minder dan echt goed -- 3.25, 3.5, zoiets. Het verhaal is niets nieuws, het Fillmore/Madder is een doorslag van The Joker, het detectivepersonage waar hij mee samenwerkt is bordkarton, de tekeningen doen hun werk maar zijn niet om naar huis over te schrijven.

En toch had het iets. 't Is alsnog 4 sterren geworden, maar dan wel een zeer kleine vier sterren.

Revenge of the Librarians

Fri, 09 Feb 2024 13:06:41 +0100

Tom Gould Drawn and Quarterly, 2022, 180 blz.

Ruwweg de corona-cartoons van Tom Gauld. Allemaal, of toch bijna allemaal, over boeken en bibliotheken en schrijvers.

Niet om zoals ik deed in één ruk uit te lezen. Wel om op een tafel in de living te laten liggen en nu en dan eens in te bladeren.

Kingdom Come

Tue, 06 Feb 2024 15:14:53 +0100

Mark Waid (tekst) - Alex Ross (beeld) DC Comics, 1997, 231 blz.

Tussen twee andere boeken door dacht ik: ik herlees nog eens een comic die ik voor veel te veel geld op papier gekocht heb, jaren geleden.

Een klassieker, ergens bovenaan het pantheon van comics die een mens absoluut moet gelezen hebben, zo zat het in mijn hoofd. Helemaal bovenaan staan kleppers genre Sandman en dergelijke, maar dit stond er toch in de buurt van, zo ongeveer op dezelfde hoogte als The Killing Joke.

Wellll...

De tekeningen / schilderijen van Alex Ross blijven absoluut overeind, maar het scenario kon mij niet helemaal meer overtuigen.

De situatie is dat we een jaar of tien na de zelfopgelegde pensionering van Superman zijn. Zijn regel (en die van Batman en anderen), dat ze geen mensen doden, werd meer en meer onhoudbaar. En dan heeft een superheld een supervillain gedood en was Superman het daar niet mee eens. Het is natuurlijk ergens wel logisch: waarom zouden die slechteriken maar mogen blijven slachtoffers maken? Waarom mensen blijven opsluiten in Arkham Asylum als ze toch ontsnappen?

Superman was het daar niet mee eens, en de maatschappij was het niet eens met Superman. Waarop hij zich dan maar heeft teruggetrokken.

En, vreemd genoeg, mét hem een resem 'klassieke' superhelden, onder meer Wonder Woman en Batman en Power Girl en een stapel anderen.

Gevolg daarvan was dat een nieuwe generatie superhelden allerlei slechteriken uitschakelen, en dan maar met elkaar beginnen vechten, en zich in het algemeen gedragen als absolutely corrupted mensen met absolute power. Waarop een onvermijdelijk Groot Ongeluk gebeurt, waarbij miljoenen onschuldige mensen het leven laten, en de oude helden alsnog terugkeren om orde op zaken te proberen stellen.

Ik bedenk nu trouwens net dat ik weet waarom het mij niet helemaal meer overtuigt: wat dit boek zo vernieuwend maakte bijna dertig jaar geleden, is nu zowat canon, en gebeurt voortdurend -- van Civil War bij Marvel tot The Boys, en passant par alle donkere DC-films.

Meer nostalgie dan what the hell was that?, dus, maar toch de moeite waard. Het zou even stom zijn om dit als clichématig opzij te zetten als Lord of the Rings afgezaagde fantasytropes te noemen.

Gelezen: Bloodshot v1-3

Sun, 21 Jan 2024 20:37:46 +0100

Vol. 1: Setting the World on Fire Duane Swierczynski (tekst), Manuel Garcia & Arturo Lozzi (beeld) Valiant, 2013, 112 blz.

Vol. 2: The Rise and the Fall Duane Swierczynski (tekst), Manuel Garcia, Arturo Lozzi & Matthew Clark (beeld) Valiant, 2013, 128 blz.

Vol. 3: Harbinger Wars Duane Swierczynski (tekst), Barry Kitson & Stefano Gaudiano (beeld) Valiant, 2013, 112 blz.

Marvel en DC hebben hun superhelden, die afhankelijk van het geval magisch zijn of technologisch of mutanten of gebeten door een spin of gebombardeerd geraakt door kosmische stralingen of watdanook.

Bij Valiant is het vaak minder fantasyachtig en meer sciencefictionachtig -- in de zin van "het zou eventueeeeeeellll mogelijk kunnen zijn". Ik geef ruiterlijk toe dat ik nog nooit van Bloodshot had gehoord. Ik had deze drie verzamelaars al een tijd liggen en ik dacht, ik ga dat eens lezen als ik toch op weekend ga.

In het begin van dit verhaal, Setting the World on Fire, is Bloodshot een mens die volgepompt is met nanobots en die minofmeer bestuurd wordt door Slechteriken. En dan besluit één van de slechteriken van gedacht te veranderen. Bloodshot, die bij elke missie een nieuwe valse achtergrond krijgt van een familie en kinderen waarvoor hij het zogezegd allemaal doet, beseft plots dat het allemaal leugens zijn.

Volgt geweld en vechten en wraak. Maar gelijk veel geweld en vechten. De nanobots kunnen zo ongeveer alles repareren dat er met zijn lichaam gedaan wordt, op voorwaarde dat hij genoeg proteïnen binnen kan spelen achteraf (dat wordt niet expliciet getoond, maar het is wel zwaar geïmplicieerd dat hij meestal koeien dooddoet en binnenspeelt).

Hij wil te weten komen wie hij eigenlijk écht is, en er is ook nog een missie om kinderen te redden, en het is allemaal echt wel goed. Tot er in Vol. 3 blijkbaar een crossover met een andere serie in kwam (Harbinger Wars, geen idee wat of hoe) en één personage gewoon euh stopt, gelijk gewoon weggaat met een valies geld. En ik ben helemaal gestopt in Vol. 4, want daar werd gelijk een nieuw verhaal begonnen dat mij van ver nog van dicht interesseerde, en met veel te veel karakters die mij geen knijt boeiden.

Een interessant karakter, Bloodshot, waar ongetwijfeld veel meer mee te doen is. Misschien lees ik wel eens Jeff Lemire's versie van Bloodshot.

Gelezen: The Human Target, Volume 1 & 2

Fri, 12 Jan 2024 08:50:00 +0100

Tom King (tekst), Greg Smallwood (beeld) DC Comics Vol. 1 - 2022, 192 blz.; Vol. 2 - 2023, 232 blz.

In DC's Black Label kunnen verhalen verteld worden die helemaal uit de continuïteit van de andere verhalen vallen. Niet noodzakelijk zoals de meestal wacky What If...-toestanden bij Marvel, maar meer volwassen comics, die elders niet zouden passen. Zoals Tom King het uitlegt, drie soorten verhalen: (1) dingen zoals Sandman, die niet of bijzonder zeer los verbonden zijn met het DC-canon, (2) dingen zoals Dark Knight Returns, alternatieve versies van dingen of zaken die bijvoorbeeld ver in de toekomst plaatsvinden en dus niet de normale continuïteit passen, en (2) dingen zoals Killing Joke, die in het normale DC-universum plaatsvinden, niet echt passen in de maandelijkse comics, er ook niet mee interageren, maar wel impact kunnen hebben.

De Human Target waar het over gaat is Christopher Chance, een mens zonder superkrachten, die zich verkleedt als mensen die mogelijk gaan vermoord worden, en zo eum ervoor zorgt dat ze hém proberen vermoorden in de plaats van de oorspronkelijke target. Gewoon verkleden, ja, met een valse neus of een stemvervormer of een Mission Impossible-stijl gezichtsmasker. Zeer low tech, met andere woorden.

Christopher Chance neemt een opdracht aan voor Lex Luthor. Hij wordt beschoten, heeft een kogelvrij vest aan en kan de dader vatten -- maar dan begint hij zich slecht te voelen. Blijkt: de koffie die hij die ochtend dronk, was vergiftigd. Doctor Mid-Nite zegt dat hij nog twaalf dagen te leven heeft. De enige reden dat hij niet meteen gestorven is, is dat hij moest overgeven toen de kogel hem raakte.

En dus heeft hij nu twaalf dagen om te weten te komen wie hem vermoord heeft. Is dat niet helemaal de premisse van D.O.A.? Jazeker. En het boek voelt ook helemaal aan als een film noir, inclusief interne monoloog. Film noir gekruist met Mad Men, misschien: de tekeningen en kleuren van Greg Smallwood zijn heerlijk en helemaal in de sfeer.

Een boek om twee keer te lezen: één keer om tot het einde te raken, en dan nog eens met het einde in het achterhoofd, om te zien wat er waar gebeurde.

Bij dat herlezen vond ik dat er misschien een paar boeken teveel waren. Het had gebalder gekund op 8 issues in plaats van 12. En ook: juist gelijk een beetje teveel tekst. Het grafische is zó goed dat er regelmatig wat minder woorden op de pagina hadden kunnen staan.

Maar ook hier: Vol. 1 (#1-#6) past absoluut in de reeks winnaars van Eisners voor Best Limited Series.

Gelezen: Do A Powerbomb

Thu, 11 Jan 2024 08:23:00 +0100

Daniel Warren Johnson (tekst en tekening), Mike Spicer (kleur), Rus Wooton (letters) Image Comics, 2023, 168 blz.

Ik had van Daniel Warren Johnson al een Beta Ray Bill-boek en een Wonder Woman-boek gelezen en ik vond die allebei uitstekend, maar ik had nooit verwacht dat een comic over wrestling zo magisch schoon en aangrijpend zou zijn.

Het verhaal: in een titelgevecht tussen Yua Steel Rose en Cobrasun glijdt Cobrasun bij zijn finishing move van het hoogste touw, waardoor zijn tegenstreefster haar nek breekt en uiteindelijk overlijdt. Haar man blijft alleen over met hun jong dochtertje.

Tien jaar later wil de dochter, Lona Steel Rose, doorbreken in hetzelfde beroep als haar moeder. Haar vader ziet dat niet zitten, en ondanks veel talent vindt ze geen trainer.

En dan wordt ze aangeklampt door een necromancer, die op een blauwe maandag televisie ontdekt heeft en helemaal zot is van worstelen. Hij stelt haar voor om samen met een lager wal geraakte Cobrasun mee te doen in een minikampioenschap met zeven andere tag teams. De winnaar van het kampioenschap mag één overleden persoon kiezen die weer levend wordt.

Het verbaast mij absoluut niet dat Do a Powerbomb de Eisner voor Best Publication for Teens van 2023 heeft gewonnen. Echt zeer, zéér goed. Mijn eerste vijf sterren in lange tijd.

Monica

Wed, 10 Jan 2024 07:31:00 +0100

Daniel Clowes Vintage, 2023, 106 blz.

Negen hoofdstukken: Foxhole, Pretty Penny, The Glow Infernal, Demonica, The Incident, Success, The Opening the Way, Krugg en Doomsday. Elk met een eigen stijl van graphic novel / comic, allemaal verbonden met Monica.

In Foxhole zien we Johnny soldaat zijn in Vietnam. Hij is verloofd met Penny, die hem in Pretty Penny bedriegt, laat staan, en in de hippie-flower power-wereld belandt. Monica is de dochter van Penny, maar ze weet niet wie haar vader is. En uiteindelijk laat haar moeder haar ook in de steek.

“From that moment on,” zegt Monica, “I lived a normal life, happy and safe from harm, but I never saw my mother again.”

Vertellen wat er daarna gebeurt in het boek (zoals de review in de New York Times wél doet, grrr) zou dom zijn. Het volstaat te zeggen dat niets in heel die zin juist is. En dat het een zeer vreemd verhaal is, met omwegen en dromen en onzekerheden, op het eerste zicht afstandelijk en koud maar uiteindelijk bijzonder menselijk. En vaak ook zeer grappig.

Niet alles wordt helemaal duidelijk, en dat is ook niet de bedoeling denk ik -- het leven zit niet zo in elkaar. Maar ik heb het wel twee keer na elkaar gelezen, en ik denk dat ik het nog ga herlezen.

Meer aanraden dan dat kan ik niet, denk ik.

River's Edge

Mon, 08 Jan 2024 14:51:00 +0100

Kyoko Okazaki Kodansha, 2023, 242 blz.

What the actual fuck. De blurb op de achterkant zegt dit:

At the edge of the city not far from the sea, a field of goldenrod sways in the breeze, its veil of amber flowers obscuring secrets underneath. Old bones and forgotten memories rest in silence, waiting for someone to dig them up. This is where the lives of six young men and women intertwine in ways both tragic and extraordinary. Decaying secrets are revealed as they forge friendships from pain, find betrayal in pleasure, and stare into the face of death itself—in a field of gold by a stagnant river, under the smoke-filled skies.

Ik had hier goeie dingen over gehoord, en het was maar 13 euro bij de Amazons, dus hey waarom niet?

Wel: what the actual fuck.

Wat een vies boek. Zware pesterijen en mishandeling van mensen en dieren, anorexie en tienerzwangerschap en nihilisme, sex en drugs en diepe miserie, homofobie en al dan niet casual wreedheid, en van begin tot einde van het hele boek niémand die ooit een goede keuze maakt.

Geen enkel moment van optimisme of geluk in een heel boek, allemaal mensen die gebroken waren in het begin, en op het einde nog méér gebroken zijn, zonder vooruitzicht op beter.

Een ervaring, vermoed ik.

Zeker geen slécht boek in de zin van slecht gemaakt of zo, maar wel diep, diep, diép deprimerend. Ik heb geen idee voor wie dit bedoeld is. Ik kan niemand bedenken aan wie ik dit zou aanraden.

Brr.

[Wel bedankt aan de vertaler om de vele vele verwijzingen te verduidelijken die anders alleen zin zouden hebben voor een Japanner die de jaren 1980-90 actief meegemaakt heeft.]