BD — Boeggn

Gelezen: Final Incal

Tue, 09 Jan 2024 00:17:28 +0100

Alexandro Jodorowsky (scenario) & José Ladrönn (tekeningen) Les Humanoïdes Associés 1 - Les quatre John Difool (2008, 66 blz.); 2 - Louz de Garra (2011, 50 blz.); 3 - Gorgo-le-sale (2014, 49 blz.)

Jodorowsky vond bij nader inzien zijn oorspronkelijk einde voor de hele Incal-dinges ("oef het was maar een droom") niét zo goed, en besloot dan maar een ander einde te brouwen.

Op het einde van zijn leven had Moebius geen goesting meer om te tekenen voor Jodorowsky. Hij heeft één boek gemaakt van Après L'Incal, en dan was het genoeg geweest. Knip en plak een stuk interview daarover:

« Q : Il s’est passé huit ans entre la publication du tome 1 de Après l’Incal avec Mœbius et celle de ce premier tome de Final Incal. Vous paraissait-il important d’apporter certaines modifications, et si oui lesquelles ? S’agit-il d’ailleurs d’un complément ou… d’un recommencement ?
R : Ce n’est pas du tout un complément, moi comme écrivain dans Après l’Incal de Mœbius, je me suis trompé. Je ne sais pas quelle idiote de mouche m’a piqué pour décider que toute l’histoire de L’Incal n’était qu’un rêve. Idée extrêmement facile. Après une cure en mangeant des noix de coco chez les indiens d’Amazonie, j’ai récupéré mon intelligence chamanique. Les sages rats à huit pattes que j’ai vus dans mes délires m’ont prié de recommencer l’histoire. Moebius, gentiment fâché avec moi, a décidé de ne pas me suivre dans cette voie “schizophrénomystique”, j’ai dû attendre huit ans pour trouver un artiste à la hauteur de la nouvelle version. Le rêve s’est transformé en plusieurs mondes parallèles. »

Jaja, Jodorowsky bleef Jodorowsky. De mens was in de 80 en nog altijd even zot.

Hij heeft uiteindelijk in José Ladrönn een ongelooflijk goeie vervanger gevonden. Nee serieus: de tekeningen in deze drie boeken zijn echt fantastisch. Béter dan wat Moebius op het einde maakte, vind ik, en dat zegt bijzonder veel.

Ik wou dat ik hetzelfde kon zeggen van het -- wat daar moet voor doorgaan -- verhaal. Pijnlijk heel erg slecht. Pijnlijk ongrappig, pijnlijk onorigineel (héél goed gekeken naar Druuna, om maar iets te zeggen), pijnlijk bordkarton, pijnlijk onlogisch, pijnlijk, pijnlijk, pijnlijk.

Ook heel oneven: het begint degelijk, neemt dan een irritante slapstick-draai, en verdrinkt uiteindelijk in de ene na de andere belachelijk iritante deus ex machina.

Ik zou bijna elke pagina in groot formaat aan mijn muur hangen, maar ik kan niemand deze zooi aanraden.

Astérix chez les Pictes

Fri, 06 Dec 2013 15:17:16 +0100

Jean-Yves Ferri (tekst) - Didier Conrad (beeld) Édition Albert René, 2013, 48 blz.

Mouais, mouais. Ik ben niet overtuigd.

Goscinny was er al sinds 1977 (!) niet meer bij, en nu heeft ook Uderzo het schip verlaten: in dit 35ste album van Asterix doet Jean-Yves Ferri de tekst en Didier Conrad het beeld.

Van Astérix le Gaulois tot en met Astérix chez les Belges kende ik ze allemaal van buiten: wie mij in 1987 één zin gaf, kreeg er meteen de rest van de pagina bij. Daarna: not so much. De laatste zes of zeven heb ik niet eens meer gelezen.

Het scenario van Astérix chez les Pictes heeft niet zo enorm veel om het lijf: er komt een groot ijsblok aangespoeld waarin ene Mac Oloch zit, een knappe Schot (afijn, een Pict uit Caledonië en niet veel meer dan een doorslagje van Tragicomix uit Astérix légionnaire), Asterix en Obelix brengen hem terug naar zijn dorp, ruzie tussen een goed dorp en een slecht dorp dat met de Romeinen in alliantie gaat, gevecht, opgelost, iedereen weer naar huis, cameo van het monster van Loch Ness.

Dat monster was overbodig, en het hele boek voelt aan als twee mensen die een erfenis van vele decennia gekregen hebben, en vooral niet te zot gedaan hebben. De ene na de andere situatie die we al vroeger gezien hebben, en akkoord dat het vroeger ook zo was, maar de verplichte doortocht van de piraten, de verplichte môssieu Astérix / môssieu Obélix-ruzie: allemaal weinig fris.

Niet slécht, maar zeker niet goed. Mostly harmless, dus. En mostly meh, als gevolg.

Ik hoop dat het in het volgende album toch iets minder onschadelijk is, allemaal.

U-29

Fri, 25 Oct 2013 00:02:30 +0100

Rotomago (tekst) - Florent Calvez (beeld) Akiléos, 2005, 59 blz.

Toen Robert M. Price nog een Bobje M. Price was en nog geen theoloog en New Testament Minimalist, was hij al een fan en kenner van Lovecraft. Dat is niet geminderd met de jaren: hij blijft een autoriteit, en kijk nu: hij heeft sinds kort naast zijn Bible Geek en Human Bible ook een Lovecraft Geek-podcast. Ik heb er al een halve aflevering van beluisterd, en jawel: instant classic. Hij heeft mij op een half uur al pointers naar een paar maand leesvoer gegeven, de schelm.

Wel niet naar dit boek, want daar kwam ik vandaag helemaal per toeval op.

U-29 is een stripversie van The Temple, zo ongeveer het eerste gepubliceerde verhaal van Lovecraft. Eerste Wereldoorlog, een Duitse onderzeeboot heeft net een Brits schip doen zinken en de overlevende opvarenden in hun reddingsboten ook gekelderd. Als de onderzeeër na een duik weer boven komt, zien ze dat een lijk vastgeklampt zit op het dek. Ze vinden op het lichaam een vreemd ivoren beeldje, en dan begint er vanalles verkeerd te gaan.

Vintage Lovecraft, niet verkeerd van adaptatie (if anything: te slaafs gevolgd). Maar het kan niet tippen aan het origineel.

Une petite tentation

Thu, 24 Oct 2013 23:16:25 +0100

Jim (tekst) & Grelin (beeld & kleur) Glénat - Vents d’Ouest, 2013; 150 blz.

Twee beste vriendinnen, de wat bravere Calista en de -ahem- wat wildere Anna, sluiten een weddenschap: om het eerst in bed duiken met de man van het gezin waar Calista babysit is. Séduire le mari. Virer sa femme. Prendre sa place. La première qui réussit a gagné.

Het begint onschuldig, en het eindigt zoals te verwachten was: niet goed.

Het leest als een film, zo één van die Franse, met een oudere man en knappe meisjes, en hevige gevoelens en dat het op het einde allemaal wat doodbloedt. Neen, het heeft niet enorm veel om het lijf, maar onder meer ook omdat Jim en Grelin er 150 bladzijden de tijd voor nemen, krijgen we toch een paar echt aanvoelende personages.

Da’s al niet verkeerd, maar er zat veel meer in. Want het einde komt er al met al veel te snel. Of beter, ’t is te zeggen: het einde had helemaal het einde niet moeten zijn. Er was gerust veel meer te vertellen over alle personages.

Petit Vampire va à l'école

Tue, 22 Oct 2013 23:08:10 +0100

Joann Sfar (tekst en beeld), Walter (kleur) Delcourt Jeunesse, 1999, 32 blz.

Petit Vampire is een kleine vampier. Hij is zo vrij als de lucht, hij kan vliegen, zich veranderen in een rat, een wolf, een vleermuis, en hij mag zelfs meisjes bijten tot ze bloeden zonder straf te krijgen van zijn mama.

Maar hij zou graag naar school gaan. Als hij dat echt wil, mag hij dat natuurlijk.

In het dorp is er een school, en op een goeie nacht zet hij aan. Als hij toekomt op school, blijkt dat er geen enkele leerling is – logisch natuurlijk: de kinderen komen alleen overdag naar school.

Hij is er het hart van in, maar de Kapitein van de Doden weet raad: hij zal ’s nachts les geven aan Petit Vampire en aan een hele klas vol spoken. Ze moeten wel hun eigen schrift en schrijfgerief meenemen, want ze mogen niet in de schriften van de kinderen schrijven.

Petit Vampire doet dat wel, en hij begint een schrijfgesprek met Michel, een jongen uit het dorp. Als dat uitkomt, moet de jongen naar de doden gaan, zodat de Kapitein kan zien of hij hun geheimen zal verklappen of niet.

En dan worden Petit Vampire en Michel vrienden.

Zo mooooooi! Van Joann Sfar, die onder meer ook Le chat du rabbin deed en Grand Vampire.

Cyclopes, tome 3: Le rebelle

Thu, 28 Feb 2013 18:34:25 +0100

Mate (tekst) - Gaël De Meyere (beeld) - Jamin (kleur) Casterman, 2010, 46 blz.

Oh kijk, Pistoia wordt een rebel.

En neemt zijn hele peloton mee. En het kan zijn bazen niet eens zo hard schelen, want de kijkcijfers blijven hoog.

Gnnn… zucht. V-o-o-r-s-p-e-l-b-a-a-r.

De tekeningen zijn veranderd: Luc Jacaman ruimt plaats voor Gaël De Meyere, en ik vind het gelijk niet veel beter. Waar de eerste twee albums modderig maar grimmig waren, is dit afgebleekt, en kinderachtig. Hmz.

Cyclopes, tome 2: Le héros

Thu, 28 Feb 2013 18:08:56 +0100

Matz (tekst) - Jacamon (beeld) Casterman, 2006, 54 blz.

Twee maand na La recrue zitten Pistoia en companen nog altijd in Koerdistan tussen Turkije en Irak. Er is besloten een soort gedemilitariseerd platgebombardeerd niemandsland te maken tussen de strijdende partijen. Er was overeengekomen dat Pistoia in min of meer gescripte situaties te plaatsen, maar hij vind toch nog manieren om écht de held uit te hangen, wat hem populairder maakt bij de kijkers, maar niet meteen bij zijn bazen.

Het gaat ook maar moeizaam met Pistoia’s vriendin, die er echt op zit te wachten dat hij ophoudt met het huurling-zijn. Hij verzekert haar dat hij gewoon door blijft doen tot hij genoeg geld verdiend heeft, brandje geblust. (Personagekaraktergeloofwaardigheid: zeer laag, vrees ik.)

Ondertussen is er op de grens tussen Argentinië en Chili natuurgas gevonden, en is er daar discussie over de kant van de grens waar die gasvelden liggen. Enfin, “discussie”: het is met aanslagen in Buenos Airs en wreedaardigheden en zo, dus hopla de VN in de vorm van een tweede ge-out-sourcede missie voor Multicorps ernaartoe.

Net voor hij verscheept wordt, wordt Pistoia door de VS geparadeerd, van persconferentie naar talkshow. En begint hij zich vragen te stellen. En contacteert hij een kritische journalist, Fuentes. En dan zit hij in de Andes, en begint hij een affaire, en begint hij teveel te drinken, en begint hij dingen te ontdekken.

Ho-hum.

Cyclopes, tome 1: La recrue

Thu, 28 Feb 2013 17:27:46 +0100

Matz (tekst) - Jacamon (beeld) Casterman, 2005, 54 blz.

Het is 2054 en de belangrijke landen hebben niet genoeg leger, en eigenlijk ook niet genoeg zin, om overal ter wereld VN-vredes- of andere missies te gaan uitvoeren. Met een krappe meerderheid in de Veiligheidsraad besluit de VN zijn militaire operaties te outsourcen. De eerste test-case wordt een conflict in Koerdistan, dat toevertrouwd wordt aan Multicorps Security Inc.

Douglas Pistoia, ex-voetballer, hoogopgeleid, charismatisch, zoekt werk maar vind er geen. Tot hij een aanbod krijgt van Multicorps, en voor hij het weet zit hij als officier middenin een high tech VN-missie in Turkije. De soldaten zien er uit alsof ze in Halo meespelen; ze worden Cyclopen genoemd wegens alsdat ze een camera op hun helm hebben staan, waarmee al wat ze zien opgenomen wordt.

En uitgezonden op televisie, soms zelfs live. Eén van die live-uitzendingen is Pistoia’s eerste gevechtsmissie, hij valt meteen op wegens heldendaad, en wordt op en een ik en een gij de posterboy voor de hele operatie, met een eigen reality show.

Ho-hum.

Het is een beetje een soep van invloeden en al veel vroeger veel meer geziene dingen – ik zag zo op het eerste gezicht wat megacorporaties-met-militaire-arm genre-Weyalnd-Yutani in, en Philip K. Dick-dystopie, en een vleugje Starship Troopers, en wat Robocop-gebruik-van-media… tja.

Het tekenwerk is, mja, functioneel en goed genoeg. Ik krimpte letterlijk in elkaar (acht waar, letterlijk, niet figuurlijk letterlijk) toen ik een eerste keer een beeld zag waar de flood fill in Photoshop niet ge-anti-aliased was, maar bon. ’t Is niet alsof het lelijk is of zo, het voelt gewoon allemaal slordig en snel snel getekend aan, zonder noemenswaardige decors of details, en redelijk modderig van palet.

De reeks werd mij aangeraden, ik dus wacht dus wat af tot ik het vervolg gelezen heb (in plaats van het gewoon te laten liggen, wat mijn eerste instinct zou zijn).

Maar als het straks allemaal blijkt te gaan om conflicten die uitgevonden worden voor de kijkcijfers, en dat het hoofdpersonage daar langzaam maar zeker achter komt en uiteindelijk een revolutie of zo start tegen die megacorporatie, zal ik heel kwaad zijn.

Le tueur, tome 4. Les liens de sang

Fri, 01 Feb 2013 16:20:34 +0100

Matz (tekst) - Jacamon (beemd) Casterman, 2002, 58 blz.

De huurmoordenaar kwam op zijn gemak terug van bij de peetvader, maar eens terug in Venezuela blijkt dat zijn huis afgebrand is en zijn vriendin volledig in elkaar geslagen door drie mannen. Ze heeft hem niet verraden. Na een paar weken recuperatie in het hospitaal, vertrekken ze samen naar Parijs.

Waarom samen? Geen idee, eigenlijk, voor de huurmoordenaar: normaal gezien zou dit helemaal tegen zijn principes geweest zijn, maar op de een of andere manier is zijn vriendin familie geworden.

Ze wonen er in een appartement en gaan met niemand om – behalve de buurman van het vierde, die blijkt een politieagent te zijn. En met Mariano, de neef van de peetvader, die ze in Parijs gevonden had: stukje bij beetje wordt de huurmoordenaar minder en minder een eenzaat.

En krijgt hij meer te weten over het wespennest waar hij zich in begeven heeft met de moord op Martini. Maar hoe zat zijn advocaat in het ding nu precies verweven? Come and see next album.

Le tueur, tome 3. La dette

Thu, 31 Jan 2013 23:11:45 +0100

Matz (tekst) - Jacamon (beeld) Casterman, 2001, 54 blz.

Oei. De zaken worden wat ingewikkelder. De huurmoordenaar had in Long feu iemand doodgeschoten die blijkbaar iets met de Colombiaanse drugsmaffia te maken heeft.

En de peetvader vindt dat dat wil zeggen dat de huurmoordenaar bij hem in het krijt staat. Dat hij hem een aantal jobs tegoed heeft. Niet dat hij ze gratis moet uitvoeren, verre van, maar wel dat hij ze niet kan of mag weigeren.

Goed, geen groot probleem voor de huurmoordenaar: hij moet zijn principes, voor zover hij die heeft, niet in de steek laten, hij wordt betaald, de rest kan hem eigenlijk niet echt zo enorm veel schelen.

Er zijn een paar randvoorwaarden: Mariano, neef? zoon? petekind? van de grote baas, moet mee. Qu’à cela ne tienne, ook daar is rond te werken. En er ontstaat zelfs een soort (een soort) vriendschap tussen Mariano en de huurmoordenaar.

En ondertussen begint het hem toch een beetje tegen te steken dat hij het fijne niet weet van wat er aan de hand is. Wordt vervolgd!

Het album was over voor ik goed en wel besefte dat het begonnen was. Niet dat er niets in gebeurt, maar omdat het zo aangenaam en vlot leest. Blijft aangeraden.