Gene Wolfe — Boeggn

Soldier of Sidon

Sun, 16 Jul 2017 01:52:11 +0100

Gene Wolfe Tor Books, 2006, 319 blz.

Zeventien jaar na het vorige deel geschreven, en ook in verhaaltijd is er een hele periode gepasseerd. Latro heeft nog altijd geen geheugen, of beter, zijn enige geheugen is was hij zelf elke avond opschrijft.

Daaruit leren we dat hij een tijd bij zijn vrouw geleefd heeft, en dat hij door zijn vriend Muslak (de Perzische kapitein die we al tegenkwamen) naar Egypte is gebracht. Misschien omdat hij dacht, of omdat iemand dacht, of omdat iemand het hem ooit gezegd heeft, dat er daar iets aan zijn toestand kon gedaan worden.

En zo zitten we nu, een onbepaalde tijd, wellicht jaren later, en varen we op de Nijl en spreken we weer met allerlei goden.

Ik vond het goed, toen ik het las in 2017, en ik keek er naar uit om ooit een vervolg te lezen. Maar nu, in 2019, is Gene Wolfe gestorven en komt er nooit meer een vervolg.

Soldier of Arete

Sun, 02 Jul 2017 23:10:15 +0100

Gene Wolfe Tor Books, 1989, 368 blz.

Vervolg van Soldier of the Mist: Latro is nu een Griekse slaaf, vecht samen met de Amazones in Thracië, en komt in Athene en Sparta terecht.

Alle steden en regio’s en goden en dergelijke hebben trouwens niet de namen die we ervan verwachten. Zo heet Athene “Gedachte” in het boek en Sparta “Touw”. Dat alleen al zorgt voor serieus wat vervreemding.

Minder dan het vorige boek: er zijn momenten waar ik het verhaal gewoon helemaal kwijt was, en achteraf besefte ik dat ik eigenlijk had moeten online gaan kijken naar uitleg van wat er precies aan het gebeuren was. Het was dat, of het zelf allemaal gaan opzoeken in Herodotus.

Het blijft wel een enorm boeiende reis in het verleden. En één van de weinige boeken die ik recent gelezen heb die ik meteen op een “te herlezen”-lijst zou zetten. Als ik zo’n lijst zou hebben. Quod non, wegens het leven is te kort en er zijn te veel andere boeken op de gewone “te lezen”-lijst, gedomme.

Soldier of the Mist

Thu, 22 Jun 2017 14:19:52 +0100

Gene Wolfe Tor Books, 1987, 335 blz.

Latro heeft tijdens een gevecht in een oorlog een klop op zijn hoofd gekregen, waardoor zijn langetermijngeheugen aangetast is: hij kan zich dingen pakweg een uur of 12 herinneren, en daarna vergeet hij al wat ervoor kwam. Dus met andere woorden: elke morgen wordt hij wakker als een leeg blad.

Soldier of the Mist is een bundeling van de notities die hij zichzelf schrijft, à la Memento (of beter, Memento is à la Soldier op the Mist, want het boek was er 14 jaar voor de film). Wanneer hij tijd heeft, schrijft hij het verhaal van zijn dag, zodat hij de volgende dag de draad min of meer kan oppakken.

In de loop van het boek komen we te weten dat hij een Romeinse soldaat was in het leger van Xerxes, en dat het gevecht de slag bij Plataea was.

Oh, en ah ja: een neveneffect van zijn hoofdwonde is dat hij met goden en god-achtige wezens gelijk nymfen en zo kan spreken. En die zijn, gelijk, overal. Hij krijgt opdrachten van Apollo, Artemis en Demeter, hij maakt vrienden die hij niet herkent met zijn hersenen maar wel met de onbewuste emotionele respons die hij erop heeft.

’t Is een bevreemdend, boeiend, interessant boek. En het helpt eigenlijk als ge de context en de korte inhoud er al van weet, denk ik. Anders komt het misschien gewoon verwarrend over. Wat het ook is, natuurlijk: Wolfe neemt niemand bij de hand, hij doet in een raamvertelling alsof dit een vertaling is van een gevonden manuscript, en geeft hier en daar wel wat voetnoten over woorkeuze, maar gaat er voor de rest van uit dat iedereen weet redelijk duidelijk weet hoe de wereld er in de 5de eeuw voor Christus uit zag.

Ik vond het bijzonder bevredigend om te lezen.

Rags & Bones: New Twists on Timeless Tales

Wed, 19 Mar 2014 22:40:30 +0100

Melissa Marr & Tim Pratt (redactie), Neil Gaiman, Carrie Ryan, Gene Wolfe, Kelley Armstrong, Rick Yancey, Kami Garcia, Holly Black, Garth Nix, Margaret Stohl, Saladin Ahmed, Charles Vess (illustraties) Little, Brown Books for Young Readers, 2013, 368 blz.

Nog een bundel kortverhalen. Maar waar de vorige soms meer een verzameling al bestaande dingen leek, die een beetje lukraak bij elkaar gegooid waren, leest dit als een doordacht samengestelde reeks speciaal geschreven verhalen.

Het principe is telkens wat de titel zegt: een oud verhaal, opnieuw bekeken.

That the Machine May Progress Eternally (Carrie Ryan): een andere kijk op E. M. Forster’s The Machine Stops, één van die oude science fictionverhalen waar een machine in alle behoeften van iedereen voorziet – tot ze dreigt stil te vallen. Dit is eigenlijk het omgekeerde van het origineel: niet over iemand die naar de buitenwereld raakt, maar over iemand van de buitenwereld die in de machine geraakt. Erg goed, vond ik.

Losing Her Divinity (Garth Nix): Hm. Ik vond het leutig geschreven, maar Kipling’s The Man Who Would be King toch een eind beter. Gimmicky, dit, ook, met het hele verhaal verteld als één kant van een gesprek.

The Sleeper and the Spindle (Neil Gaiman): de schone slaapster verneilgaimand. Wijs, zoals meestal bij Gaiman, dus.

The Cold Corner (Tim Pratt): oops. Geen idee meer waar dit over gaat. Henry James’ The Jolly Corner herdaan, maar ik herinner er mij geen knijt van.

Millcara (Holly Black): Millcara / Carmilla, get it? Le Fanu’s Carmilla, leutig. Lesbische vampieren!

When First We Were Gods (Rick Yancey): een verre toekomst, waar superrijken lichaam na lichaam kunnen hebben, en dus onsterfelijk zijn. En een liefdesveraal ertussen, en ik heb Nathaniel Hawthorne’s The Birth-Mark nooit gelezen, maar van wat ik zie, is dit écht wel een andere inkijk. Het voelt precies wel een paar decennia oud, van vertelwijze.

Sirocco (Margaret Stohl): Meh. The Castle of Otranto, maar niet mijn ding. Een beetje Kim Newman, maar veel minder interessant.

Awakened (Melissa Marr): tussen zelfmoordverhaal (Kate Chopin’s The Awakening) en Little Mermaid-maar-dan-met-selkies. Ik vond het zeer goed.

New Chicago (Kelley Armstrong): joechie, ’t is een aflevering van The Twilight Zone – The Monkey’s Paw. Drie wensen, en natuurlijk gaat het verkeerd.

The Soul Collector (Kami Garcia): Repelsteeltje, maar ik had het helemaal niet door.

Without Faith, Without Law, Without Joy (Saladin Ahmed): oh, uitstekend, uitstekend, uitstekend. Een stukje (een miniem stukje) van Spenser’s Faerie Queene, vanuit het standpunt van één van de zovele monsters en slkechteriken die verslaan worden. Echt zeer zeer goed.

Uncaged (Gene Wolf): meh, anticlimax na het vorige. William Seabrook’s The Caged White Werewolf of Saraban, een echt verouderd verhaal, en een veel te duidelijk aangekonigde ontknoping.

In toaal en alles samen: degelijk tot zeer goed.