Mark Waid — Boeggn

Kingdom Come

Tue, 06 Feb 2024 15:14:53 +0100

Mark Waid (tekst) - Alex Ross (beeld) DC Comics, 1997, 231 blz.

Tussen twee andere boeken door dacht ik: ik herlees nog eens een comic die ik voor veel te veel geld op papier gekocht heb, jaren geleden.

Een klassieker, ergens bovenaan het pantheon van comics die een mens absoluut moet gelezen hebben, zo zat het in mijn hoofd. Helemaal bovenaan staan kleppers genre Sandman en dergelijke, maar dit stond er toch in de buurt van, zo ongeveer op dezelfde hoogte als The Killing Joke.

Wellll...

De tekeningen / schilderijen van Alex Ross blijven absoluut overeind, maar het scenario kon mij niet helemaal meer overtuigen.

De situatie is dat we een jaar of tien na de zelfopgelegde pensionering van Superman zijn. Zijn regel (en die van Batman en anderen), dat ze geen mensen doden, werd meer en meer onhoudbaar. En dan heeft een superheld een supervillain gedood en was Superman het daar niet mee eens. Het is natuurlijk ergens wel logisch: waarom zouden die slechteriken maar mogen blijven slachtoffers maken? Waarom mensen blijven opsluiten in Arkham Asylum als ze toch ontsnappen?

Superman was het daar niet mee eens, en de maatschappij was het niet eens met Superman. Waarop hij zich dan maar heeft teruggetrokken.

En, vreemd genoeg, mét hem een resem 'klassieke' superhelden, onder meer Wonder Woman en Batman en Power Girl en een stapel anderen.

Gevolg daarvan was dat een nieuwe generatie superhelden allerlei slechteriken uitschakelen, en dan maar met elkaar beginnen vechten, en zich in het algemeen gedragen als absolutely corrupted mensen met absolute power. Waarop een onvermijdelijk Groot Ongeluk gebeurt, waarbij miljoenen onschuldige mensen het leven laten, en de oude helden alsnog terugkeren om orde op zaken te proberen stellen.

Ik bedenk nu trouwens net dat ik weet waarom het mij niet helemaal meer overtuigt: wat dit boek zo vernieuwend maakte bijna dertig jaar geleden, is nu zowat canon, en gebeurt voortdurend -- van Civil War bij Marvel tot The Boys, en passant par alle donkere DC-films.

Meer nostalgie dan what the hell was that?, dus, maar toch de moeite waard. Het zou even stom zijn om dit als clichématig opzij te zetten als Lord of the Rings afgezaagde fantasytropes te noemen.

Daredevil Vol. 3 #1-6: Daredevil; The Devil Inside and Out

Fri, 07 Sep 2012 16:21:49 +0100

Mark Waid (tekst) - Paolo Rivera, Joe Rivera, Marcos Martin (beeld) - Muntsa Vicenten Javier Rodriguez (kleur) - Joe Caramagna (letters) MArvel Comics, augustus - december 2011, 6 x 32 blz.

Er is teveel gebeurd om op te noemen met Daredevil in het recente verleden, en ik heb het ook allemaal niet meer gevolgd, maar hey bij deze: nieuwe start, met Mark Waid aan het roer.

Mark Waid, van onder meer Incorruptible en Irredeemable en Unknown en talloze andere goede dingen: dat geeft al direkt goesting om te lezen?

Matt Murdock is nog altijd een blinde advocaat, en was recent min of meer ge-out als Daredevil. Hij probeert dat achter zich te laten, maar dat lukt niet echt goed.

Captain America vindt dat Murdock verantwoording moet afleggen voor al wat hij deed terwijl hij bezeten was door een demon, andere advocaten spelen telkens uit dat hij Daredevil is en dat hij dus niet moet spreken (over wat dan ook), en alles. En dat allemaal terwijl hij alleen maar terug naar een eenvoudig leven wil, een beetje onschuldigen verdedigen in de rechtbank hier, een beetje kwaad bestrijden daar, wat kinderen uit brandende gebouwen redden ginder.

Het lijkt een aantal nummers lang alsof Daredevil in een luchtbel los van de rest van het Marvel-universum zit, maar uiteindelijk blijkt het in deze eerste story arc wel degelijk over slechte slechteriken te gaan. En meteen een hele roedel: A.I.M., Secret Empire, Hydra, Agence Byzantine, Black Spectre.

’t Is een hele opluchting om Daredevil eens niet compleet miserabel te zien, en een vers-achtige start te nemen. Niet eindeloos in miserie te zitten, maar een lastige situatie nemen, en er een oplossing voor te verzinnen: kan hij geen mensen meer verdedigen in de rechtbank? Okay, dan coacht hij wel mensen om zichzelf te verdedigen – ha!

In tegenstelling tot veel andere reboot-achtige dingen, wél een goede isntap voor nieuwe lezers (of lezers die het allemaal een tijd geleden wat beu waren geworden).

Oh, en meer dan degelijk getekend ook, in een stijl tussen modern en klassiek.

Stan Lee's The Traveler

Tue, 29 Nov 2011 19:45:15 +0100

Mark Waid & Tom Peyer (tekst) - Chad Hardin (beeld) - Blond & Chris Beckett (kleur) Boom! Studios, november 2010 - oktober 2011, 12 x 32 blz.

’t Is met reizen in de tijd en met allerlei verschillende versies van mensen, en uiteindelijk zit er wel belofte in, maar ik ben toch niet honderd procent overtuigd. Ik heb de indruk dat er meer in zat.

Unknown: The Devil Made Flesh

Mon, 31 Oct 2011 00:33:23 +0100

Mark Waid (tekst) - Minck Oosterveer (beeld) Boom! Studios, september 2009 - januari 2010, 4 x 28 blz.

Hola, wat is me dat? Ik dacht, ik krijg een vervolg, dat wordt dus gewoon een verdere aflevering in de zoektocht van terminale Catherine naar wat er na de dood is — maar neen. We zijn plots een jaar later (ja, ze had nog zes maanden te leven, inderdaad) en Allingham en Doyle zijn geen partners meer.

De eerste drie nummers van deze tweede reeks vormen één verhaal, en kunnen eigenlijk helemaal op zich staan. Een vierde nummer dat ervoor zorgt dat dit verhaal gekoppeld wordt aan het vorige, en het doet mij meteen goesting krijgen om het volgende verhaal te lezen. Dat er nog niet is, maar waar ik wel hard naar uitkijk.

(En benieuwd hoe het er zal uitzien, nu Minck Oosterveer er niet meer is.)

The Unknown

Sun, 30 Oct 2011 22:32:26 +0100

Mark Waid (tekst) - Minck Oosterveer (beeld) Boom! Studios, mei - augustus 2009, 4 x 28 blz.

Mark Waid (van Irredeemable, etc.) schrijft fijn en de helaas betreurde Minck Oosterveer tekent fijn: een fijn boek altegader.

Catherine Allingham lost over de hele wereld de moeilijkste zaken op, maar heeft nu een hersentumor en nog zes maanden te leven. Ze neemt een sidekick onder de arm: buitenwipper James Doyle ziet er als een krachtpatser uit, maar hij is vooral de buitenboord-observatiemotor van Allingham. Zij ziet dingen die er niet zijn, namelijk, vanwege de kanker in haar hersenen. En Doyle blijkt ook nog eens een Kenner Van Mensen te zijn.

Degelijke personages met veel ruimte voor groei, maar minder dan dat had ik niet verwacht van Waid, natuurlijk.

Incorruptible (1-20)

Thu, 15 Sep 2011 13:35:19 +0100

Mark Waid (tekst) - Marcio Takara en een stapel andere mensen (beeld) Boom! Studios, december 2009 - juli 2011, 20 x 32 blz.

Het omgekeerde van Irredeemable: wat gebeurt er als een Schlechterik beslist om goed te worden? Max Damage doet precies dat.

Incorruptible is kleiner, persoonlijker, minder karikaturaal, heeft meer humor en meer menselijkheid, in één woord: veel beter dan Irredeemable. Content dat ik het in deze volgorde gelezen heb.

Irredeemable (1-29)

Tue, 13 Sep 2011 19:33:25 +0100

Mark Waid (tekst) - Peter Krause en later Diego Barreto en Eduardo Barreto (beeld) - Andrew Dalhouse (kleur) Boom! Studios, april 2009 - september 2011, 29 x 32 blz.

Het is een beetje zoals slimme kinderen klassen laten overslaan: ze kunnen het intellectueel misschien wel aan, maar kunnen ze het emotioneel en qua sociale intelligentie wel aan?

Mark Waid’s Plutionian, de machtigste superheld ter wereld (denk Superman meets Watchmen’s Doctor Manhattan), kan de verantwoordelijkheid van het superheld zijn emotioneel niet aan, en wordt een Schlechterik. Moordt heelder steden uit en zo.

Het is zeer goed, daar niet van, maar ik vraag me hard af of ze het gaan kunnen volhouden: het hoofdpersonage wordt een beetje een karikatuur, met al dat absoluut slecht zijn. Het kan nog allemaal goed komen natuurlijk, want uiteindelijk gaat het evenzeer over Plutonian zelf als over hoe zijn ex-teamgenoten ermee omgaan. Oh, en ik lees dat Waid een einde in zijn hoofd heeft voor als nodig zou zijn.