Ian Tregillis — Boeggn

The Liberation

Sun, 21 Mar 2021 19:56:00 +0100

Ian Tregillis Orbit, 2016, 464 blz.

Ahem ja, spoilers. ’t Is niet moeilijk te raden wat het verloop van het verhaal ongeveer is, als het eerste boek gaat over onderdrukte robots, het tweede boek de titel The Rising heet en het derde The Liberation.

Dus ja, in het tweede boek is er een opstand, en in het derde boek is er een bevrijding. Hoofdrolspelers zijn Nederland (wereldmacht, maakt en controleert robots), Frankrijk (een klein stukje land ergens in Canada, vooral sterk in chemie), en dan een aantal verschillende facties robots.

De grootste verdienste van het derde boek is dat het een degelijk einde van de reeks was en niét meteen voorspelbaar.

A++ would recommend.

En nu nadenken over het volgende boek dat ik zou lezen. Ik dacht even aan N.K. Jemisin’s The City We Became. Ik heb met haar Broken Earth-reeks gelezen in 2018, niet met veel plezier want is geen reeks om plezier bij te hebben als ge het leest, maar toch met veel voldoening. En als ik lees dat The City We Became gaat over verpersoonlijkte steden, dan moet ik direct denken aan Americon Gods-achtige toestanden, en daar ben ik wel voor. Maar als ik dan halve reviews lees (zeer tegen mijn gewoonte in, maar ik had twijfels), heb gelijk niet zeer veel goesting in een boek dat nogal prekerig over de people of colour en de lgbtq+ doet:

The characters didn’t clarify my ambivalence any. They felt familiar, only with over the top stereotypes. NYC, a homeless young brown-skinned gay man. Manny, our cold-blooded amnesiac Manhattanite of questionable ethnicity and gay leanings. Brooklyn, Black woman, who has re-invented herself, is taking care of the family, and being a successful leader. Queen, a new generation of emigrant, making her home in a tenement, building community and being a caretaker. Bronx, an aging artistic socially conscious lesbian Native. And must we? Oh yes, we must: Staten Island, the alienated white-skinned daughter of a police officer.
review van Carol op Goodreads

Mja. Ik snap het allemaal hoor, dat Amerika en kleur en afkomst en geaardheid en alles zeer belangrijk zijn, maar nu misschien even niet.

Even wat meer goesting in escapisme dan met mijn neus in de problemen geduwd te worden.

The Rising

Fri, 19 Mar 2021 19:53:00 +0100

Ian Tregillis Orbit, 2015, 480 blz.

Het zou gemakkelijk zijn om in het verhaal van de onderdrukte robots en de slechte Hollanders een allegorie te zien voor de onderdrukte slaven en zo, maar dat zou te gemakkelijk zijn.

Het zit er wel érgens in, natuurlijk, maar het is ook meer dan dat. Holland is in deze alternatieve wereld zo ongeveer meester van de hele wereld, te beginnen met heel Europa, waar iedereen Hollands spreekt. Dat allemaal, natuurlijk, gebouwd op de mechanisme mensen die onvoorwaardelijk trouw zijn aan de Kroon.

Om de zoveel zeer veel tijd is er eens een robot die kan ontsnappen aan het juk van Holland, en Jax is er zo één.

Fijne personages in het boek: Jax zelf natuurlijk, maar ook Bérénice, het hoofd spionage van het stervende Franse koninkrijk, en een hele reeks nevenpersonages.

Er is niet echt veel over te vertellen zonder spoilers, maar het is de moeite van het lezen waard. En voor één keer is het een boek waar de schrijver wél zijn best gedaan heeft om geen taalkemels meer te laten staan. Als er Frans of Nederlands gesproken wordt, is het correct. Nederlandse termen, die onvermijdelijk zijn in een wereld beheerst door Nederland, zijn juist.

Ik ben maar één fout tegengekomen, en dat was denk ik een kleine vergetelheid: de gestapo-agenten van Nederland heten verderers in de reeks. In het Nederlands noemen ze zich “tuinier”, zoals in “Tuinier Bell”. Maar om de één ofd andere reden staat er een V en geen T op een badge van Anastasia Bell, het overigens fantastisch slecht personage dat de hoofdtuinier is.

Jawel, aangeraden, alweer. Content dat ik geen slechte boeken meer gelezen heb de laatste tijd.

The Mechanical

Thu, 18 Mar 2021 19:50:00 +0100

Ian Tregillis Orbit, 2015, 480 blz.

Zes jaar geleden was ik zeer content van dit boek, maar tegelijkertijd ook zeer kwaad op mezelf dat ik aan boek één van een trilogie was begonnen waar nog geen boek twee en drie van bestond.

Dat is dus in 2021 geen probleem meer. ’t Is te zeggen, eigenlijk al sinds 2016, een dik jaar nadat ik het eerste boek gelezen had.

Ik was een heel stuk van dit boek vergeten, en het was aangenaam weer kennis te maken in de wetenschap dat ik gewoon verder kon lezen.

Ik heb er voor de rest niet méér over te zeggen dan wat ik er zes jaar geleden over zei. =)