James Swallow — Boeggn

The Horus Heresy 16: Age of Darkness

Thu, 17 Dec 2015 19:35:16 +0100

Christian Dunn (editor), Graham McNeill, James Swallow, Nick Kyme, John French, Chris Wraight, Gav Thorpe, Dan Abnett, Rob Sanders, Aaron Dembski-Bowden The Black Library, 2011, 416 blz.

Het is al geleden van 15 april 2013 dat ik nog een Horus Heresy-boek gelezen had. Dat is veel meer dan twee jaar geleden, en ik kan dat eigenlijk niet goed geloven, dat de tijd zo rap voorbijvliegt.

Boek zestien ondertussen, en het is een verhalenbundel. Met negen verhalen, door Usual Suspects Graham McNeill, James Swallow, Dan Abnett en een resem andere.

Niets dat het grotere verhaal echt doet vooruit gaan, wel wat vignetten die gaatjes opvullen: wat gebeurt er met gewone mensen (’the smallfolk’, zoals George R.R. Martin zou zeggen) terwijl rond hen halfgoden vechten en hele werelden vergaan? Wat gebeurt er met achtergebleven soldaten van een legioen dat buiten hun wil en weten om één van de Schlechte Legioenen geworden is? Wat doet het met een schrijver die de enige is die weet wat er gebeurd is, maar dat vriend noch vijand eigenlijk wil dat dat uitkomt?

Een paar zeer goede stukken (The Iron Within van Rob Sanders, The Last Remembrancer door John French, Little Horus door Dan Abnett), een paar mindere, allemaal samen: gho ja.

Ik was er een beetje uit, en een bundel is ideaal om er weer in te raken, denk ik. Dat ik van overal een beetje gelezen heb: Raven Guard, Dark Angels, Horus Aximand, Thousand Sons, Iron Warrior, (zucht) wat Ultramarines, en (hoera!) een eerste echte blik op Salamanders.

Op naar de volgende boeken, mijn gedacht.

The Horus Heresy 13: Nemesis

Thu, 11 Apr 2013 10:25:33 +0100

James Swallow The Black Library, 2010, 507 blz.

Ik zag er een beetje tegen op, omdat in mijn hoofd het beste er ondertussen wel af was, van de Horus Heresy-reeks: na twaalf boeken van telkens door de vierhonderd bladzijden, met telkens ongeveer dezelfde thema’s (fascistoïde wereldbeeld van zowel “goed” als “kwaad”, onvermijdelijke slechte afloop) was het een beetje gnnn.

Maar kijk: Nemesis heeft mij aangenaam verbaasd. Net zoals Mechanicum gaat het over niet-Astartes – deze keer het Officio Assassinorum. Die ook allemaal interne strubbelingen hebben, en waar ongetwijfeld ook allemaal reeksen boeken uit zouden kunnen gepuurd worden. En waar het nog maar eens heel erg duidelijk wordt hoe enorm uitzonderlijk de Astartes zijn: als de beste van de beste ervan dromen om ooit eens één Space Marine te vermoorden, dan weten we het wel.

Het verhaal is geen enorme hoogvlieger, maar hey, ’t is wel leutig: een team van zes moordenaars wordt samengesteld (een sniper, een gifmengster, een data-mens, een berserker, een Bene Tleilax-achtige, en een anti-psyker) om Horus te vermoorden, en in parallel is er een onderzoek naar een seriemoordenaar.

En dan komen beide verhaallijnen samen, met een vleugje Lectitio Divinitatus, en krijgen we weer een schijfje van Emperor wordt God-Emperor, rebellie wordt Heresy, met voorafschaduwingen van een inquisitie.

Toch aangeraden, ja.

The Horus Heresy 10: Tales of Heresy

Mon, 28 Jan 2013 14:59:52 +0100

Dan Abnett, Mike Lee, Anthony Reynolds, James Swallow, Gav Thorpe, Graham McNeill, Matt Farrer; Nick Kyme (editor), Lindsey Priestley (editor) The Black Library, 2009, 416 blz.

Het is een beetje een probleem, met die Black Library-boeken: vierhonderd en een beetje pagina’s, da’s vaak te kort om veel te vertellen, en soms te lang voor het weinige dat er maar verteld wordt.

Tales of Heresy is een verhalenbundel. X verhalen, die hier en daar wat aspecten van dit en dat belichten.

Blood Games (Dan Abnett) vertelt over een Adeptus Custodes, ’t is te zeggen een lid van de persoonlijke garde van de Keizer. Zeer degelijk. Wolf at the Door (Mike Lee) volgt een compagnie Space Wolves, en geeft wat achtergrond over psykers en de, ahem, animositeit die Space Wolves er tegenover hebben. Meer dan degelijk. Scions of the Storm (Anthony Reynolds) gaat over de Word Bearers en hey kijk, ze zijn écht niet allemaal achterlijk zoals in Battle for the Abyss! Ik hoor dat er een reeks over de Word Bearers is, misschien is dat eens uit te checken.

The Voice (James Swallow) gaat over de Sisters of Silence, die een schip gevonden hebben waar slechte slechteriken op zaten (enfin, zitten dus), en um ja, ik herinner me niet meer precies wat er gebeurde. Geen goed teken, zeker? Call of the Lion (Gav Thorpe) is een verhaal dat ik precies al eens gelezen had: een expeditie Dark Angels komt toe op een wereld, discussie tussen meer bedaarde Space Marines en meer fanatieke Space Marines, en het loopt allemaal niet zo goed af voor de bewoners van de wereld. ’t Zijn echt wel zeer simplistische manieren om de wereld te bekijken, dat ze daar hebben in de legioenen.

The Last Church (Graham McNeill) vertelt over precies dat: de laatste kerk op Aarde, net voor ze ook vernietigd wordt in het programma van de Keizer om alle godsdiensten af te schaffen. Het gebeurt een eind vóór de andere verhalen van het boek, en het is niet meer dan één lange discussie tussen de laatste priester van de laatste kerk en een mysterieuze bezoeker, en wie het precies is, is niet weinig doorgetelefoneerd, maar hey, niet echt slecht.

…en het laatste verhaal, After Desh’ea (Matt Farrer) is een soort alternatieve versie van The Last Church: ook grotendeels een dialoog tussen twee personages, ook een einde van één ding en een begin van een ander, en net zoals we wisten dat het vorige verkeerd zou aflopen, weten we dat dit goed zal aflopen: het verhaal van hoe Angron, net gekidnapt door de Keizer, half-krankzinnig en nog meer dan een wild beest, petit prince-gewijs “getemd” wordt door één van de Astartes die naar zijn genen gemaakt is.

All in all: een welkome afwisseling van de langere boeken, en benieuwd naar meer. Opdracht volbracht, Dark Library.

The Horus Heresy 04: Flight of the Eisenstein

Mon, 26 Nov 2012 18:30:30 +0100

James Swallow The Black Library, 2007, 407 blz.

Geen rechtstreeks vervolg op , eerder een beetje teruggekeerd in de tijd en dan een vervolg: in Flight of the Eisenstein volgen we Nathanial Garro, kapitein in het XIV Legioen, de Death Guards. Garro is één van de weinige officieren in het legioen die niet de kant van Horus kiezen als hij de Keizer afvalt.

Het verhaal begint tijdens de slag om Isstvan III, net vóór de dramatische wending in de tweede helft van het vorige boek, waar Horus finaal reddeloos verloren is. Garro is wegens recente oorlogswonde niet op het oppervlak van de planeet aan het vechten maar aan boord van een oud fregat, de Eisenstein.

Als hij beseft wat Horus’ plannen voor de soldaten op Isstvan III zijn, weigert hij er aan mee te doen, blijft hij trouw aan de Keizer, cue vlucht om zo snel mogelijk de Keizer op de hoogte te brengen van het verraad.

Wat allemaal een beetje moeilijk gemaakt wordt omdat de Warp niet wil meewerken, en dat er al eens wat Chaos-vuiligheid aan boord komt terwijl ze sneller dan het licht aan het vliegen zijn. En eens ze toekomen in de buurt van de Aarde, is het niet eens gezegd dat ze noodzakelijk meteen geloofd gaan worden.

Oh, en we zien de eerste bekeringen van Astartes tot de nieuwe keizervereringscultus.

Niet slecht, daar niet van, maar het leest meer en meer als een jongensverhaal, in halve karikaturen en hele clichés. Ik had genoteerd, ergens toen ik aan een derde van het boek zat, dat ik eigenlijk graag eens gewoon wat romantiek zou gezien hebben: het is boek na boek ofwel mannen die soldaten zijn, ofwel profetisch-achtige figuren. Ik mis de hints van menselijkheid in Eisenhorn, en ik kijk al met al wel uit naar deel 6, dat weer door Abnett geschreven is.