Neal Stephenson — Boeggn

Seveneves

Tue, 07 Jul 2015 23:05:43 +0100

Neal Stephenson William Morrow & Company, 2015, 880 blz.

Ah, Neal Stephenson. “Lange lange boeken met ingewikkelde ingewikkelde plots”, zo zit die mens in mijn hoofd. De schuld van Cryptonomicon, The Baroque Cycle en (vooral) Anathem.

Zijn eerste werken, helemaal in de sfeer van cyberpunk (ah, the memories), had ik gelezen toen ze uitkwamen, en Cryptonomicon ook en de drie boeken van de Baroque Cycle ook, maar door door Anathem ben ik niet geraakt. En ik besefte heel lang niet dat de mens van Snow Crash dezelfde mens van System of the World was, zo verschillend vind ik ze geschreven. Net zoals ik het wel ergens intellectueel kan bevatten dat Stephenson de mens van Mongoliad is, maar het niet echt helemaal visceraal besefte.

Het was dan ook met een zekere “ahem ik vraag me af waar ik me deze keer aan kan verwachten” dat ik aan Seveneves begon. Want ah ja, naar goede gewoonte had ik geen korte inhoud, reviews of opinies gelezen.

Bijkt: ’t is het einde van de wereld, en wat er daarna gebeurt. Net op een mystieke manier of zo (alhoewel, misschien, zei hij ‘spoiler alert’ knipogend), maar op een zo realistisch mogelijke harde SF-manier.

Er vliegt iets in de Maan – een zwart gat, iets anders, maakt niet uit: het gevolg is dat de Maan in zeven grote stukken uiteen barst, en dat zeer snel duidelijk wordt dat de hele mensheid niet zo lang meer heeft. De brokstukken botsen namelijk tegen mekaar, vallen daarbij uiteen in kleinere stukken, die ook tegen mekaar botsen en lang verhaal kort: zeer binnenkort zal er met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid een situatie ontstaan waarbij er zoveel brokstukken zijn dat het onvermijdelijk is dat er ergens binnen een jaar of twee een kettingsreactie komt waarbij een groot deel van die kleine en grote brokstukken op de Aarde gaan neerregenen, en dat het geen week duurt of de hele aardoppervlakte staat in brand, de zeeën verdampen, einde van dit hoofdstuk leven op Aarde.

Twee jaar om een noodplan uit te werken, met technologie die niet zeer veel verder staat dan wij op dit moment.

Volgen spannende avonturen in probleemoplossen, pragmatiek en politiek. In ruwweg twee helften van gelijke grootte: de race naar de ruimte om zoveel mogelijk mensen te redden, en dan wat er tijdens de cruciale eerste jaren gebeurt met die mensen in de ruimte. En om het helemaal af te maken: ergens dik voorbij de helft van het boek begint een hoofdstuk met het equivalent van “…en vijfduizend jaar later…”.

Wat u dus eigenlijk twee boeken in één geeft: een apocalyptisch verhaal en een genesis-achtig verhaal. Het eerste heeft niet zo heel veel happy ends, het tweede is wat utopischer en open van einde.

Geen groots of fantastisch boek, daarvoor vind ik de genetische woo-woo in het tweede deel té veel woo-woo, en zoals (helaas) vaak bij Stephenson is het idee gelijk veel beter dan hoe het uiteindelijk allemaal afloopt. Maar geen verkeerd boek, hoegenaamd niet. Content het gelezen te hebben. En voor wie bang was van Stephenson na zijn moeilijke boeken: Seveneves leest als een (ruimte)trein.

The Mongoliad: Book Three (The Foreworld Saga)

Mon, 18 Mar 2013 00:29:25 +0100

Neal Stephenson, Greg Bear, Mark Teppo, Nicole Galland, Erik Bear, Joseph Brassey, Cooper Moo 47North, 2013, 716 blz.

Ik had gisteren een boek uitgelezen, herinnerde ik mij, en ik ging daar iets over schrijven, maar toen was ik vergeten wélk boek ik nu precies had gelezen. Dat is doorgaans geen goed teken.

Maar toen keek ik in mijn Kindle en zag ik Mongoliad: Book Three staan, en kijk nu, het hele boek kwam terug. En dat is dan wel weer een goed teken.

De papieren versie was 716 bladzijden, maar ik denk dat ik het hele boek op een dag uitgelezen heb: het vliegt vooruit. Heel erg spannend is het niet, heel erg verrassend ook niet.

Ik vond het heel erg spijtig dat er niet wat minder timide omgesprongen werd met de alternatieve tijdlijn. En het bleef allemaal erg oppervlakkig. Hrm. Niet zeer voldaan, ik.

The Mongoliad: Book Two (The Foreworld Saga)

Sun, 30 Sep 2012 11:28:35 +0100

Neal Stephenson, Greg Bear, Mark Teppo, Nicole Galland, Erik Bear, Joseph Brassey, Cooper Moo 47North, 2012, 464 blz.

Er ging een trilogie gepuurd worden uit de massa inhoud die op de Mogoliad-wiki verzameld werd. Deel één van de geconsolideerde tekst was helemaal action-packed, een introductie tot de wereld van een parallelle 13de eeuw. Ik keek op een bepaald moment naar de voortgangbalk: ik zat aan een kwart van het boek, en ik bedacht dat er nog niets gebeurd was. Niet dat ik het spijtig vond of zo, maar toch. Deel twee leest als een tussenboek: het lijkt alsof er niet enorm vreselijk veel gebeurt, en dat we nu vooral klaar moeten zijn voor de conclusie.

De verschillen tussen onze wereld en de Mongoliad-wereld zit hem tot nog toe vooral in een aantal militaire ordes en al dan niet geheime genootschappen die er daar wel zijn en hier niet. Voor de rest lijkt het erg op de 13de eeuw zoals ze bij ons was: Ögedei is Khan van Mongolen en het conflict tussen Paus en Frederik II is in volle gang.

Maar het kan natuurlijk op elk moment nog meer veranderen, en dat maakt het ook wel spannen. Eén van de verhaallijnen in Mongoliad 2 is de pausverkiezing van 1241, waar een klein groepje kardinalen gevangen gezet werden in en oude ruïne tot ze een paus zouden verkozen hebben. In het echt kwam daar Celestinus IV uit, die zeventien dagen na zijn verkiezing stierf en dan opgevolgd werd door de man van Orsini, Sinibaldo Fieschi. Fieschie is in dit boek nadrukkelijk aanwezig en het ziet er naar uit dat hij misschien wel meteen paus zou worden.

Of Ögedei, bijvoorbeeld. In onze tijdslijn sterft hij in 1241 na een slemmpartij, maar in dit boek lijkt het alsof de missie van de man van Ögedei’s oudere broer lijkt te lukken, en dat Ögedei zijn alcoholisme onder controle wil krijgen.

Spannend, allemaal. Afspraak binnen een beetje voor deel drie.

The Mongoliad: Book One (The Foreworld Saga)

Thu, 17 May 2012 22:09:27 +0100

Erik Bear, Greg Bear, Joseph Brassey, E.D. DeBirmingham, Cooper Moo, Neal Stephenson, Mark Teppo 47North, 2012, 427 blz.

1241, en de Mongolen zouden wel eens de hele wereld kunnen veroveren. Een aantal mensen trekken erop uit om de baas van de Mongolen dood te doen.

Ik had mij ergens in 2010 een account aangemaakt opForeworld en het ook een tijdje gevolgd, maar dan weer uit het oog verloren — hoe gaat dat, met die dingen?

En dan las ik dat deel 1 van The Mongoliad uit zou komen in een definitieve vorm, bij Amazon. Ik heb het meteen gekocht, maar het heeft nog geduurd voor ik op één van de sociale mediats voorbij zag komen dat Bruno het net uitgelezen had, eer ik er zelf aan begon.

Het leest als een stoomtrein. Het einde van deel 1 is, euh, abrupt. En er is veel meer inhoud bijgekomen op het internet dan in het boek staat.