Joann Sfar — Boeggn

Petit Vampire va à l'école

Tue, 22 Oct 2013 23:08:10 +0100

Joann Sfar (tekst en beeld), Walter (kleur) Delcourt Jeunesse, 1999, 32 blz.

Petit Vampire is een kleine vampier. Hij is zo vrij als de lucht, hij kan vliegen, zich veranderen in een rat, een wolf, een vleermuis, en hij mag zelfs meisjes bijten tot ze bloeden zonder straf te krijgen van zijn mama.

Maar hij zou graag naar school gaan. Als hij dat echt wil, mag hij dat natuurlijk.

In het dorp is er een school, en op een goeie nacht zet hij aan. Als hij toekomt op school, blijkt dat er geen enkele leerling is – logisch natuurlijk: de kinderen komen alleen overdag naar school.

Hij is er het hart van in, maar de Kapitein van de Doden weet raad: hij zal ’s nachts les geven aan Petit Vampire en aan een hele klas vol spoken. Ze moeten wel hun eigen schrift en schrijfgerief meenemen, want ze mogen niet in de schriften van de kinderen schrijven.

Petit Vampire doet dat wel, en hij begint een schrijfgesprek met Michel, een jongen uit het dorp. Als dat uitkomt, moet de jongen naar de doden gaan, zodat de Kapitein kan zien of hij hun geheimen zal verklappen of niet.

En dan worden Petit Vampire en Michel vrienden.

Zo mooooooi! Van Joann Sfar, die onder meer ook Le chat du rabbin deed en Grand Vampire.

Socrate, le demi-chien: Ulysse

Sun, 10 Jun 2012 23:19:28 +0100

Joann Sfar (tekst) – Christophe Blain (beeld) – Audré Jardel (kleur) Dargaud, 2003, 46 blz.

Socrates is de hond van Hercules. Hercules is een halfgod, Socrates is een halfhond (en half-filosoof). Socrates is een lafaard eerste klas, Hercules is een oermens die eigenlijk vooral wil vechten en vrijen. En Socrates wordt ingeschakeld om te spioneren op vrouwen.

Oh, en dan komen we Odysseus tegen die zijn vrouw verlaat, en begint Hercules iets met Penelope, en komen Odysseus en Hercules tezamen op een boot terecht en is het van homo-erotiek en kannibalisme, en komen we Homeros tegen die blijkt een cycloop te zijn.

‘t Klinkt wat belachelijk, maar ‘t is van een lichtvoetigheid en een grappigheid: Sfar schrijft zoals hij dat in Le Chat du Rabbin doet, en de tekeningen van Blain zijn wondermooi. Hard aangeraden.

Socrate, le demi-chien: Héraclès

Sun, 10 Jun 2012 23:17:39 +0100

Joann Sfar (tekst) – Christophe Blain (beeld) – Audré Jardel (kleur) Dargaud, 2002, 46 blz.

Petit Vampire et la soupe de caca

Sun, 20 May 2012 22:32:05 +0100

Joann Sfar (tekst en beeld) – Walter (kleur) Delcourt, 2003, 30 blz.

Michel gaat spelen bij Petit Vampire, waar Marguerite kaka-soep gemaakt heeft die niemand apprecieert. En dan moet Petit Vampire in bad en Marguerite wil absoluut mee.

De scheten van Marguerite zijn luchtbellen die alleen stinken als ze uiteenbarsten: er ontsnapt er één uit het huis, ze ontploft boven het kerkhof en alle doden worden weer levend.

Eén van de doden klimt op het huis en ziet de klok, die sinds jaar en dag stil staat op vijf uur. “C’est l’heure du thé!” roept hij, en plots eisen alle doden thee, met een wolkje melk, en citroen, en taart, en scones, en muffins en clotted cream, en de la marmelââââââââde (à l’orange amère).

Yep, een klassieker. Het soort boeken dat ik gekocht heb in de hoop dat de kinderen ze zouden lezen.

Tijd dat die bibliotheek er staat, verdorie.

Petit Vampire et les Pères Noël Verts

Sat, 19 May 2012 22:24:52 +0100

Joann Sfar (tekst en beeld) – Walter (kleur) Delcourt, 2004, 30 blz.

Hé tiens, da’s raar.

Petit Vampire en zijn kameraadjes weten niet goed of ze al dan niet moeten geloven in de Kerstman. En dus blijven ze wakker op kerstdag en volgen ze een kerstman. Niet de Kerstman, maar een grote groene kerstman, zo een die instaat voor de distributie. En dan geraken ze bijna niet terug.

Ik herinner mij dat ik het grappig en goed vond toen ik het kocht, maar bij het herlezen vond ik het maar zo-zo. Er zijn veel betere in de reeks.

Grand vampire: Cupidon s’en fout

Fri, 18 May 2012 22:17:32 +0100

Joann Sfar (tekst en beeld) – Audrė Jardel (kleur) Delcourt, 2001, 48 blz.

Ik lees graag Joann Sfar. De volledige Chat du rabbin en Petit Vampire staan hier in het boekenrek (enfin, ‘t is te zeggen, zitten ergens in boekendozen). Grand vampire kende ik wel van Petit Vampire, waar op de vraag naar het verband tussen Grote en Kleine Vampier het antwoord kwam dat als Kleine Vampier jonger was, hij misschien wel Grote Vampier was. Zo wijs!

Dat bleef heel de tijd in mijn hoofd toen ik Cupidon s’en fout las: wat een schattig, ontwapenend, lief mannetje is Grand Vampire!

Aangeraden aan al wie graag van begin tot einde van een boek met een brede glimlach zit.