Hollow City

Mon, 30 Mar 2015 20:36:24 +0100

Ransom Riggs Quirk Books, 2014, 416 blz.

Ik was content van boek één, en aangezien het eindigt met een cliffhanger en er al een vervolg was: in de rapte ook gelezen.

Voor ongeduldige mensen: ja, dit is ook goed, en getverdimme ja, dit eindigt ook met een cliffhanger, en neen, hier is nog géén vervolg op.

Bespaar u de frustratie dus en wacht tot deel drie uit is, of het zou moeten zijn dat dat van hetzelfde hemd een neusdoek is, enfin, ge doet natuurlijk wat ge wilt.

Opnieuw hetzelfde concept, van een verhaal opgehangen aan gevonden oude foto’s. De peculiar children uit boek één zijn hun Miss Peregrine kwijt, ’t is te zeggen, ze is veranderd in een vogel (wat normaal is want zij kan dat) maar ze kan niet meer terug veranderen (wat niet normaal is). Om haar te genezen hebben ze maar een paar dagen om van het ene eind van het land naar Londen te gaan, wat in 1940 niet evident is. Cue zigeuners, avonturen, Jacob die ontdekt wat hij allemaal kan doen met zijn peculiariteit, moeilijke beslissingen, onverwachte wendingen, slechte slechteriken, liefde, zelfopoffering, dood, the works.

Nu ik op voorhand wist dat het echt oude foto’s en dat het verhaal bij wijze van spreken rond de foto’s geschreven is in plaats van foto’s ter illustratie van het verhaal, had ik soms de indruk dat het wat bij de haren getrokken was: zo van “oh ja, er komt een zeer magere man in voor die niet veel bij te dragen heeft aan het verhaal, maar dat is gewoon omdat de auteur een wijze foto van een zeer magere man had liggen”.

Behalve dat: spannend, onderhoudend, en mijn dertig of vijfendertig jaar jongere ik zou dit ook nog zeer graag gelezen hebben.

Miss Peregrine's Home for Peculiar Children

Fri, 27 Mar 2015 16:17:19 +0100

Ransom Riggs Quirk Books, 2011, 382 blz.

Ransom Riggs had een hele reeks weirde foto’s verzameld, en dacht die uit te geven in een prentenboek. En dan zei iemand bij de uitgever dat het misschien wel leutig zou zijn om een verhaal bij de foto’s te hebben, en voor ge ’t weet is er Miss Peregrine’s Home for Peculiar Children: een avonturenboek over een jongen die zijn grootvader verliest.

De grootvader vertelde zijn kleinzoon over zijn jeugd lang geleden, in een tehuis met allemaal vreemde kinderen, maar het klonk allemaal als wilde verhalen en sprookjes, en het is pas als de grootvader (ondertussen heel oud, en iedereen denkt dat hij een vijs verloren is) gedood wordt door wat de mensen zeggen wilde honden geweest te zijn, maar waar zowel grootvader als kleinzoon een soort wezen met tentakels als tongen gezien hebben, dat de kleinzoon er weer in gelooft.

Of niet. Want: volgen lange therapiesessies voor de kleinzoon, en natuurlijk kan het geen écht monster geweest zijn.

En dan puzzelt de kleinzoon de laatste woorden van zijn grootvader bij mekaar, nadat hij een boek erft waar een brief in zit, en gaat hij op zoek naar het tehuis.

Een schoon klein boekje, vond ik. En spannend ook. En ik had er geen flauw idee van dat het échte (hier en daar minimaal aangepaste) foto’s zijn in het boek, ik dacht dat het speciaal gemaakte foto’s waren. Toen ik dat uiteindelijk doorhad, ben ik nog eens herbegonnen, en het boek voelde meteen helemaal anders aan.

Aangeraden voor jong en oud, en het zou me verbazen als hier geen film of tv-reeks van komt.

Ransom Riggs — Boeggn

Hollow City

Miss Peregrine's Home for Peculiar Children