Rachel Rising (1-11)

Thu, 25 Oct 2012 12:26:23 +0100

Terry Moore (tekst en beeld) Abstract Studio, augustus 2011 - september 2012, 11 x 32 blz.

Rachel wordt wakker ergens in de aarde van een opgedroogde rivierbedding in een bos.

Ze keert terug naar haar huis in Manson, het slaperige dorpje waar ze woont, zonder echt een idee van wat er precies gebeurd is.

Later: bij haar vriendin Johnny die in het mortuarium werkt: Johnny is ervan overtuigd dat ze aan het hallucineren is, dat Rachel er niet écht is.

Oh hang on: blijkt dat Rachel er wel is, maar dat ze dood is. Geen hartslag, geen adem, geen pijn. Maar wel volledig bij bewustzijn,en rather puzzled.

Terry Moore is de mens van Strangers in Paradise, en dat is er helemaal aan te zien: de meest expressieve vrouwengezichten ter wereld, levensechte personages, veel aandacht voor detail.

(Verander de namen, zouden kwatongen kunnen zeggen, en je ziet het verschil niet tussen Rachel en erg op haar gelijkende vrouwen in Strangers in Paradise, maar hey, ik ga niet lastig doen.)

Een leuk verhaaltje, fijne mensen, en hopelijk laat hij het niet te lang aanslepen, eindigt het binnen een nummer of tien in schoonheid.

Strangers in Paradise

Sat, 24 Dec 2011 23:52:14 +0100

Terry Moore Antarctic Press (vol. 1, 1-3), Abstract Studio (vol. 2, 1-14 & vol. 3, 9-90, Paradise Too 1-14), Image Comics (vol. 3, 1-8)., november 1993 – mei 2007, ca. 4000 blz.

Ik dacht, ik ga het eens herlezen, want ik had de trade paperbacks in horten en stoten gekocht, en ze niet in volgorde gelezen wat het allemaal een beetje verwarrend maakte.

Euh ja. Tweeduizendvijfhonderd bladzijden, die op de keper beschouwd niet echt de tand des tijds doorstaan.

Helaas: Moore had zo ongeveer al zijn bruggen al en beetje verbrand helemaal in het begin. Het begint als een mooi verhaal van vriendschap-of-wordt-het-liefde, en dan komt er plots (totaal nutteloos, vind ik) internationale misdaad en afpersing bij, en dan gaat de relatie nergens naartoe, en dan is het helemaal af, en dan zitten we plots met flashforwards en flashbacks en wordt het een beetje een soep.

Het voelt allemaal eindeloos min of meer hetzelfde aan gedurende een groot deel van de tijd, en ik heb het alleen volgehouden omdat ik wou weten hoe het nu uiteindelijk afliep met Francine en Katchoo.

Het lijkt eindeloos, maar als er dan uiteindelijk een einde komt, is het met een akelige deus ex machina, en voelt het net veel te snel aan. En uiteindelijk niet realistisch.

Lees het begin, en verzin er zelf een einde aan, zou ik zeggen.

Terry Moore — Boeggn

Rachel Rising (1-11)

Strangers in Paradise