Alan Moore — Boeggn

Hellboy: Wake the Devil

Sat, 26 Jan 2013 21:05:07 +0100

Mike Mignola (tekst en beeld) - James Sinclair (kleur) - Pat Brosseau (letters) - Alan Moore (voorwoord) Dark Horse Comics, 1997, 146 blz.

Um, ja.

Nazi’s komen na een paar decennia cryogenische slaap weer tot leven, Rasputin is (na Seed of Destruction) overleden maar spookt nog rond, Baba Yaga, Lamia, vampiers, er wordt een schijnbaar dode homunculus gevonden en Liz wil er (nog maar eens) een einde aan maken, dingen, dingen, spel en gerief.

Veel te veel losse verhaallijnen die niet echt tot een goed einde gebracht worden: in een nawoord zegt Mignola zelf dat het plot en beetje in het honderd liep. Het zal er allemaal wel mee te maken hebben dat dit in vijf nummers verscheen met een maand ertussen, en dat het niet echt helemaal doordacht was.

Dat gezegd: op het einde na (niet het héle einde van het boek maar het einde van de actie) valt het allemaal wel mee. En het is eens verfrissend dat de slechte slechteriken ook maar mensen zijn, zelfs als het geen mensen zijn.

The Courtyard

Mon, 28 May 2012 22:39:37 +0100

Alan Moore en Antony Johnston (tekst) - Jacen Burrows (beeld) Avatar Press, 2004, 60 blz.

Het boek waar Neonomicon het vervolg op is. Gestyleerder, minder een aflevering van The X-Files of Fringe, nog meer Alan Moore. Ik ben er niet uit of het beter is om dit voor of na Neonomicon te lezen.

Neonomicon

Mon, 28 May 2012 22:38:24 +0100

Alan Moore (tekst) - Jacen Burrows (beeld) - Juanmar (kleur) Avatar Press, 2010, 4 x 32 blz.

De stem van Alan Moore: herkenbaar uit duizend. Goed geschreven, sterke personages, en een fijne kijk op H.P. Lovecraft.

Honderdtwintig bladzijden, net lang genoeg. Voor hetzelfde geld had een mindere God hetzelfde verhaal over honderd nummers uitgesponnen. Of over een volledig seizoen X-Files uitgesmeerd.

The League of Extraordinary Gentlemen, Vol. 3: Century - 1969

Thu, 10 Nov 2011 23:17:51 +0100

Alan Moore (tekst) - Kevin O’Neill (beeld) - Ben Dimagmaliw (kleur)
82 blz. (2011)

Urgh. Een brug te ver voor The League, denk ik. Of misschien lees ik het beter in één trok met deel een en deel (binnenkort, vermoed ik) drie. Want zo alleen en in isolatie: ik vond er niet te veel aan. ’t Heeft er misschien ook mee te maken dat ik hallucinerende Moore niet zo leutig vind, en dat er weer eens een heel stuk hallucinerende Moore in zit.

Aan de andere kant: het is 1969, what did I expect?

Misschien dat ik eens wacht tot deel drie er is, en dat ik dan de drie hoofdstukken van Vol. 3 in één ruk herlees.

Miracleman

Wed, 09 Nov 2011 15:14:36 +0100

1-2: Alan Moore (tekst) - Garry Leach (beeld) 3-10: Alan Moore (tekst) - Alan Davis (beeld) - Ron Courtney (kleur) 11-16: Alan Moore (tekst) - John Totleben (beeld) - Sam Parsons (kleur) 17 - 25.5 Neil Gaiman (tekst) - Mark Buckingham (beeld) - Sam Parsons (kleur)

Het moest er eens van komen: Miracleman is één van die klassiekers waar iedereen het over heeft, ik had er al veel over gehoord, ik denk dat ik zo ongeveer al de rest van het werk van de heren Moore en Gaiman al gelezen had, ik wist van de hele controverse af.

Maar ik had Miracleman zelf dus nog niet achter de kiezen.

En daar dacht ik snel even komaf mee te maken.

Dat was buiten Alan Moore, Esq. gerekend. Miracleman, voor wie het verhaal niet kent, is een Brits jaren-1950-afkooksel van Captain Marvel. ’t Is te zeggen: eerst was er Captain Marvel, en toen was die er niet meer en maakte Mick Anglo Marvelman. Marvelman liep een paar honderd nummers lang tussen 1954 en 1963, en hield er dan met stille trom mee op.

In 1982 nam Alan Moore de draad weer op. En hoe. Het begint met een nummer van de jaren stillekes, met typische mannekensboekskespraat. En dan plots zoomt Moore in op Miracleman’s oog, met een citaat van Nietszche.

En dan zijn we in de jaren 1980 en weet Michael Moran al twintig jaar niet meer dat hij ooit Miracleman was.

En dan komt hij dat plots te weten, en zijn we plots van tekst genre “Holy macaroni! It looks like I got here just in time!” naar tekst genre (Miracleman die niet weet wat hij precies is) “Like a kite that has lost its war with the wind, I hang crucified upon the sky… Suspended between the soil and the stars, between heaven and earth, between the angels and the apes.”

Yup, right.

’t Zijn pagina’s die niét op tien seconden te lezen zijn. Tekst en beeld moeten aandachtig gelezen worden – Moore’s aandacht voor detail is legendarisch, soms komt het op individuele lijntjes in individuele kadertjes aan.

Ik begin the lezen, en ik denk, okay, het gaat dié richting uit. Geef het een nummer of tien twintig en we zien hoe het evolueert. En dan zitten we plots ergens in nummer 7-8-9, en denk ik, oh... kaaaayyyy... is dit de richting dat het uitgaat? Hoe gaat hij dat volhouden?

En dan is het nummer 15 en bloederige hel, wat de neuk was dat? En dan is het nummer 16, en is het verhaal klaar, af, finito.

En dan houdt Alan Moore ermee op, en neemt getver Neil Gaiman over. Dat is een beetje alsof Picasso deel één van een reeks schilderijen maakt, en dan de verfborstels aan Rembrandt geeft.

Moore was typisch Moore: hij had zich op het einde zo’n beetje vastgereden, denk ik. En dan komt Gaiman typisch Gaiman zijn: hij vat het op als een drieluik, en vertelt daarbinnen verhalen. En Gaiman is een uitstekende verhalenverteller.

In het eerste luik, The Golden Age, neemt hij even afstand van de personages die we tot dan toe kenden, en kijkt hij naar de mensen die leven in de wereld die de hoofdpersonages gemaakt hebben: het voelt bij momenten erg Sandman aan.

Luik twee richt de schijnwerper weer op Miracleman en de zijnen. Het ziet er allemaal veelbelovend uit en… dan is het gedaan.

De uitgever, Eclipse, gaat failliet. Bleh. Meer details op de wikipediats, maar voorlopig het wel gedaan, ja.

Crap.

(En props voor man aan de beelden Mark Buckingham, trouwens, die stijlen mengt met stijlen, plots met Duits expressionisme naar boven komt, en echt wel uitstekend werk doet.)

The League of Extraordinary Gentlemen, Vol. 3: Century - 1910

Thu, 11 Aug 2011 23:52:31 +0100

Alan Moore (tekst) - Kevin O’Neill (beeld) - Benedict Dimagmaliw (kleur) 144 blz. (mei 2009)

Na Black Dossier: terug naar het verhaal van Vol. 2, maar dan wel met meer ambitie. Het moet uit drie boeken gaan bestaan: deel één speelt zich af in 1910 met onder meer een Jack The Ripper dinges erin (en de dochter van Nemo!). Deel twee speelt zich af tussen hippies en occultisten in 1969 (net uitgekomen, ik moet het nog lezen); deel drie zal zich in 2009 afspelen.

(Update: deel 2)

The League of Extraordinary Gentlemen: The Black Dossier

Thu, 11 Aug 2011 23:48:29 +0100

Alan Moore (tekst) - Kevin O’Neill (beeld) - Benedict Dimagmaliw (kleur) 208 blz. (2007)

The Black Dossier is een intermezzo (tussen Vol. 2 en Vol. 3: Century): Mina Harker en Quatermain in 1958, na het einde van een Big Brother-stijl regering, achtervolgd door geheimagenten. Het verhaal is niet veel meer dan een excuus om het Black Dossier voor te stellen, een verzameling van allerlei verhalen, artikels, illustraties, strips, 3D-dinges (compleet met 3D-bril) en (oorspronkelijk bedoeld maar uiteindelijk niet mogen zijn) muziek.

We zien dat er al eeuwen Leagues of Gentlemen zijn, komen te weten dat er ook onsterfelijken bij zitten (Orlando, nu eens man, dan eens vrouw bijvoorbeeld), afijn: intrigerend alleman.

Vintage Alan Moore: als het goed is, is het zeer goed, maar als het minder goed is… ahem. Het hele einde van het verhaaltje van Black Dossier is mij toch wel net iets te veel van het goede.

The League of Extraordinary Gentlemen, Vol. 2

Thu, 11 Aug 2011 23:42:28 +0100

Alan Moore (tekst) - Kevin O’Neill (beeld) - Benedict Dimagmaliw (kleur) 6 nummers, 198 blz. (september 2002 - november 2003)

Vol. 2 doet een War of the Worlds: begint begot op Mars met John Carter, doet dan de invasie van Wells over compleet met tripods en alles, en ‘t is aan de League om ertegen te vechten. Dr. Moreau komt er ook in voor en via hem ook (egad!) de personages van The Wind in the Willows.

The League of Extraordinary Gentlemen, Vol. 1

Thu, 11 Aug 2011 23:33:17 +0100

Alan Moore (tekst) - Kevin O’Neill (beeld) - Benedict Dimagmaliw (kleur) 6 nummers, 213 blz. (maart - september 1999)

Bon, OK, goed. We kunnen het er eens over zijn dat Alan Moore een genie is, iedereen takkoord? League of Extraordinary Gentlemen pepert het ons nog eens allemaal goed in. Superhelden-avant-la-lettre, teams van mensen die wij kennen als personages uit boeken. De comics zelf zijn telkens helemaal in de periode ingebed, met hilarische credits vooraan, pagina’s vol reclame achteraan (deels echt, deels onderdeel of voorafspiegelingen van het verhaal), en telkens ook een niet-comic gedeelte met een verhaal (ook in de stijl van de tijd, met dezelfde en ook andere personages).

In Vol. 1 bestaat het team uit Mina Harker (Dracula), Nemo (Jules Verne), Quatermain (Mines of Solomon, decidedly niet echt Richard Chamberlain-achtig in deze versie), Dr. Jekyll (en ook Hyde, dus) en de onzichtbare man (Wells). Ze worden aangenomen door M (die niet Mycroft Holmes is in Vol. 1, ha!), er worden dingen gedaan met cavoriet (het ding waarmee de mensen in Wells’ The First Men in the Moon naar de maan gaan), en de schlechterik van dienst is Fu Manchu.