Seanan McGuire — Boeggn

Wayward Children 4.5 Juice Like Wounds; 7.5 In Mercy, Rain; 7.7 Skeleton Song

Sun, 24 Mar 2024 22:37:46 +0100

Seanan McGuire Tordotcom, 2020, 2022, 2022

We kunnen daar kort over zijn, want het zijn maar heel korte korte boekjes.

Een stuk ontbrekend verhaal over Lundy in de wereld van de Markt en de vogels (zie In an Absent Dream), een stuk ontbrekend verhaal van Jack in de wereld van griezelfilms (zie het eerste boek, en dan nog onder meer ook Down Among the Sticks and Bones maar eigenlijk passim, en een stuk ontbrekend verhaal over Christopher in de wereld van Mariposa, waar iedereen een skelet is.

Pfja. Christopher is een potentieel interessant personage dat zijn eigen boek verdient. Maar voor de rest: niet essentieel.

Wayward Children #9, Mislaid in Parts Half-Known

Sat, 23 Mar 2024 22:16:15 +0100

Seanan McGuire Tordotcom, 2024, 160 blz.

Zo, voorlopig het laatste in de reeks Wayward Children. Er komt zeker nog een deel tien, en aan het volume en de inhoud van de boeken te zien, kunnen er nog een stuk of twintig delen volgen, allemaal volgens een redelijk voorspelbaar stramien.

Dit was meer een rechtstreeks vervolg op het vorige boek, met Antsy die iemand helpt om een deur te vinden, en terloops ook nog wat orde op zaken gaat stellen in de winkel waar ze vandaan kwam.

Direkt nadat het gedaan was, had ik de indruk dat het wat beter was dan het gemiddelde voor een boek uit deze serie. Als ik dit schrijf een nacht slapen later, is het al te ver verwijderd in het verleden om er mij nog enorm veel van te herinneren. De cover beloofde ons dinosaurussen, en die komen er even in voor, maar wat mij nu bijstaat, is dat het vooral veel van de hak op de tak gaat.

Afijn. Er zijn nog een paar losse verhalen die ik meteen ook ga lezen, dan heb ik er alles doorgejaagd. En wie weet lees ik dan wel dat tiende boek, als het uitkomt.

In het algemeen, deze reeks? Doordeweekse wish fulfillment, voor (jonge) tieners. De representatie spat eraf, met trans en queer en dik en dun en kleur en watnog. Jammer dat het zo op de oppervlakte blijft allemaal.

Klik om naar een ander boek in de reeks te gaan:

Wayward Children #8, Lost in the Moment and Found

Wed, 20 Mar 2024 17:44:12 +0100

Seanan McGuire Tordotcom, 2023, 161 blz.

Antoinette is haar vader verloren. "Slordig," is mijn instinctieve antwoord daar in mijn hoofd altijd op -- in dit boek komt het erop neer dat "vader verloren" en "pennenzak verloren" min of meer op hetzelfde niveau gezet worden: Antoinette (Antsy) doet een deur open naar een soort winkel waar alle verloren voorwerpen terechtkomen.

En dan blijkt dat zij in die winkel ook zelf iets verliest, waarna ze -- veranderd -- terugkeert naar de wereld waar ze geworden werd. En op het einde naar de School for Wayward Children gaat.

Ik vond dit een degelijk boek(je). Het begin, waar we te weten komen waarom Antsy deze wereld wil ontvluchten, is met enige voorsprong het meest schrijnende begin van een boek in de hele reeks.

Jammer, maar gezien de doelgroep van vermoed ik 10 tot 12-jarigen begrijpelijk, begint het boek met deze waarschuwing:

While all the Wayward Children books have dealt with heavy themes and childhood traumas, this one addresses an all-too-familiar monster: the one that lives in your own home. Themes of grooming and adult gaslighting are present in the early text. As a survivor of something very similar, I would not want to be surprised by these elements where I didn’t expect them.

I just want to offer you this reassurance: Antsy runs. Before anything can actually happen, Antsy runs.

Tja. Het is waar wat er staat. Het zou aangrijpender en spannender en beter geweest zijn als het er niet stond. Voor mij, in alle geval, hadden die twee laatste dingen er niet moeten staan.

Wayward Children #7, Where the Drowned Girls Go

Tue, 19 Mar 2024 20:18:02 +0100

Seanan McGuire Tordotcom, 2022, 150 blz.

Woot! Het is eens een ander verhaal dan anders! Geen persoon die in een deur stapt en er een ideale wereld vindt en dan terugkeert naar diens geboortewereld, maar iemand die in een vorig boek een zeemeermin was (ze is dik, wat haar definieert, ah ha ha), en dan terug op aarde kwam, en dan op een avontuur ging en daar ook in de zee terechtkwam maar het was een zee vol Lovecraftiaanse monsters en nu is ze bang.

Om daar iets aan te proberen doen, besluit ze dat het best is als ze alles vergeet, ook haar ideale wereld waar ze een zeemeermin was en gelukkig. En dus trekt ze naar de tegenhanger van de School for Wayward Children. De school waar kinderen die niét gelukkig waren, aangeleerd wordt om alles te vergeten.

Ik dacht echt van hoera 't is eens een andere situatie, en het was wel even interessant, maar dan was het ineens zooooooooo stereotiep zwart wit goed slecht, dat het eigenlijk ook niet mee leutig was.

Maar bon, kort avontuur, een paar mensen van vorige boeken komen terug (onder meer Regan van nummer 6), er zitten een aantal memorabele scenes in, en het heeft een happy end. Een mens kan niet veel meer vragen, denk ik, op dit punt in deze reeks.

Wayward Children #6, Across the Green Grass Fields

Mon, 18 Mar 2024 20:02:33 +0100

Seanan McGuire Tordotcom, 2021, 174 blz.

Aiaiai, het wordt er echt niet verschrikkelijk veel beter op, vrees ik. Ik heb de indruk dat deze hele reeks van Young Adult naar Eerste Middelbaar aan het evolueren is. Wat niet noodzakelijk slecht is, maar in deze wordt het toch allemaal zeer eenvoudig.

En vooral: totaal schaamteloze wish fulfilment. Ik heb niets maar dan ook niets tegen representatie in boeken, maar als de personages op den duur bijna gereduceerd worden tot hun één of twee kenmerkende eigenschappen, is er ook niet vreselijk veel meer aan.

In dit boek is het: Regan is intersex en houdt van paarden. Ze stapt door een deur waar ze kan spreken met dieren en waar mensen speciaal zijn en waar niemand naar haar gender of wat dan ook vraagt. Voila, dat is het zowat. Er zit ook nog een einde aan, en dat is voor één keer relatief open: ze doet een deur open, maar het is niet duidelijk of ze in de wereld blijft waar ze geboren is dan wel of ze naar haar gekozen thuis terugkeert.

Grmbl. Echt serieus goed dat ik niet de mentale bandbreedte heb voor meer interessante dingen, voor het moment. Anders ben ik niet zeker dat ik zou blijven doorlezen.

(Ah who am I kidding? Natuurlijk zou ik doorlezen. Deze boeken zijn het equivalent van olijven of garnaalkroketten, in de zin dat het moeilijk is om er maar één te eten.)

Wayward Children #5, Come Tumbling Down

Sat, 16 Mar 2024 09:07:56 +0100

Seanan McGuire Tordotcom, 2020 208 blz.

Boek vijf van de tot nog toe negen, en we zijn nog altijd aan het recycleren wat er in boek één gebeurde. Ik dacht dat het telkens om andere kinderen zou gaan die door andere deuren naar andere werelden gingen, maar neen dus. Hier komt iemand terug (A) die iemand vermoord had (B) die andere mensen vermoord had (C en D).

De prequel over het leven van D was het vorige boek, C zat in het boek daarvoor en werd op het einde weer levend, B is door A weer levend gemaakt. Maar nu heeft B haar lichaam gewisseld met dat van A.

Waarop A hulp vraagt, en een aantal mensen haar helpen.

Ze gaan naar de wereld van A en B, die een horrorfilmwereld is, met gekke wetenschappers in windmolens, en vampieren, en lovecraftiaanse monsters in de zee, en alles, en alles.

Ik vond het geen slecht boek. Maar de formule begint een beetje te duidelijk te worden. Ik ben helemaal voor wish fulfillment en zo hé, maar ik had gehoopt dat het wat meer de richting van het vorige boek zou uitgegaan zijn dan van de boeken daarvoor. Wat meer volwassen, dus.

Maar alla. Op naar het volgende.

Wayward Children #4, In an Absent Dream

Fri, 15 Mar 2024 01:52:00 +0100

Seanan McGuire Tordotcom, 2019, 184 blz.

Een prequel, over één van de personages die, juist, in het eerste boek gestorven zijn.

Het centrale ding in de serie is nog altijd dat er kinderen zijn die in een andere wereld terecht kunnen komen, en zich daar mogelijk beter zouden voelen dan in de wereld waar ze geboren zijn. Deuren verschijnen op momenten en plaatsen waar ze alleen zijn, en tot ze 18 zijn, kunnen ze in theorie over en weer gaan (als er maar een deur verschijnt). Na hun 18de verjaardag gaat dat niet meer, en dus moeten ze op een bepaald moment een definitieve keuze maken.

Dit was een trap beter dan de vorige boeken. Er moesten echte keuzes gemaakt worden waarbij er deze keer niét een duidelijk 'beste' keuze was. En er was een personage dat echt groeide (en dat moest leven met de keuzes die gemaakt werden).

Ik hoop dat de volgende boeken even goed blijven.

Gelezen: Wayward Children #3, Beneath the Sugar Sky

Thu, 14 Mar 2024 18:44:00 +0100

Seanan McGuire Tor.com, 2018, 174 blz.

Ik heb het moeilijk met lezen tegenwoordig, en het helpt dat dit eigenlijk niet veel meer dan korte sprookjes zijn.

In dit verhaal komt de dochter van iemand die dood is gegaan in het eerste boek plots op het toneel. Dat het niét goed is dat haar moeder dood is, want haar moeder moest eigenlijk iemand verslaan, en nu die niet verslaan is, beginnen er dingen te veranderen die niet mogen veranderen (zoals pakweg stukken van die dochter die beginnen verdwijnen).

Volgt een korte quest door een aantal werelden, en een happy end.

Allez hop. Next!

Wayward Children #2, Down Among the Sticks and Bones

Mon, 11 Mar 2024 19:23:20 +0100

Seanan McGuire Tordotcom, 2017, 187 blz.

Ik wist niet goed waar het met het tweede deel naartoe zou kunnen gaan, want het zag ernaar uit dat op het einde van boek één een reeks personages een einde hadden gekregen.

Blijkt: dit is de prequel van twee belangrijke personages in het eerste boek.

Dit gaat over de tweeling Jack (Jacqueline) en Jill (Jillian). Hun ouders wilden een kind omdat een kind een goede carruèrezet kan zijn en ook wel decoratief. Als ze een tweeling krijgen, weten ze niet goed wat ermee te doen. De eerste paar jaar van hun leven worden de meisjes verzorgd en opgevoed door hun grootmoeder, maar na een tijd besluiten de ouders die terug naar haar eigen huis te sturen en krijgt de tweeling elk een rol opgedrongen: de ene wordt een archetypisch meisje met lang blond haar en prinsessenkleren, de andere een tomboy met kort haar en sporthobbies.

En dan vinden ze op een dag een trap naar het onbekende in een verkleedkoffer. En komen ze terecht in een soort horrorverhaalwereld, met vampiers en weerwolven en een krankzinneige wetenschapper die experimenten doet op dode mensen.

Jill, die tot nog toe de tomboy was, besluit een prinsessenleven te leiden bij een vampier, en Jack, die verplicht het mooiste meisje van de school was, gaat in de leer bij de wetenschapper.

Wet weten hoe het afloopt omdat dat in boek één gebeurt, maar toch: ik was zeer aangenaam verrast. Ik vond dit een stuk beter dan dat eerste boek.

Wayward Children #1, Every Heart a Doorway

Sun, 10 Mar 2024 19:43:39 +0100

Seanan McGuire Tor.com, 2016, 176 blz.

Ach ach, wish fulfillment YA-boeken, 't is wat. Centraal idee in deze reeks is dat er soms deuren opengaan naar andere werelden, dat daar soms kinderen in verdwijnen, dat ze soms terugkomen (soms jaren later), en dat ze ofwel nooit meer willen terugkeren naar die wereld wegens getraumatiseerd, ofwel eigenlijk juist heel graag naar die wereld willen terugkeren omdat ze zich daar beter voelen dan in onze wereld.

Nancy is zo'n meisje dat in een dodenwereld was terechtgekomen. Ze spendeerde er haar dagen als een roerloos standbeeld, en voelde zich daar veel beter dan ze zich hier voelt.

Haar ouders weten niet wat ermee aan te vangen en brengen ze dan maar naar Eleanor West's Home for Wayward Children, waar het vol zit van kinderen die graag zouden terugkeren naar waar ze naartoe verdwenen vóór ze terugkwamen.

Ja, enorm origineel is het niet. En ja, het is wél bijzonder transparant duidelijk voor wie dit boek geschreven is.

Maar laat dat de pret niet drukken. Het is, in zijn genre, onderhoudend. Nancy komt toe en voor we het weten is haar roommate vermoord, en dan nog iemand, en the game is afoot.

Normaal gezien zou ik dit op een paar uur uitgelezen hebben, omstandigheden hebben ervoor gezorgd dat het een eind lager duurde. Maar omstandigheden zijn er dan ook naar dat ik dit soort escapisme wel kan gebruiken, dus ik lees maar wat vervolgen, denk ik.