Matz — Boeggn

Cyclops 7-8: The Warrior

Thu, 28 Feb 2013 19:07:50 +0100

Matz (tekst) - Gaël De Meyere (beeld) - Jamin (kleur) - Matz & Edward Gauvin (vertaling)

Ik had deel vier niet in het originele Frans, en dus heb ik het maar in het Engels gelezen.

De tekeningen zijn beter dan in het derde deel, maar voor de rest had ik mij de moeite beter bespaard: de conclusie voegt niets onverwacht toe aan de reeks. Cliché na cliché na cliché.

Bah.

Cyclopes, tome 3: Le rebelle

Thu, 28 Feb 2013 18:34:25 +0100

Mate (tekst) - Gaël De Meyere (beeld) - Jamin (kleur) Casterman, 2010, 46 blz.

Oh kijk, Pistoia wordt een rebel.

En neemt zijn hele peloton mee. En het kan zijn bazen niet eens zo hard schelen, want de kijkcijfers blijven hoog.

Gnnn… zucht. V-o-o-r-s-p-e-l-b-a-a-r.

De tekeningen zijn veranderd: Luc Jacaman ruimt plaats voor Gaël De Meyere, en ik vind het gelijk niet veel beter. Waar de eerste twee albums modderig maar grimmig waren, is dit afgebleekt, en kinderachtig. Hmz.

Cyclopes, tome 2: Le héros

Thu, 28 Feb 2013 18:08:56 +0100

Matz (tekst) - Jacamon (beeld) Casterman, 2006, 54 blz.

Twee maand na La recrue zitten Pistoia en companen nog altijd in Koerdistan tussen Turkije en Irak. Er is besloten een soort gedemilitariseerd platgebombardeerd niemandsland te maken tussen de strijdende partijen. Er was overeengekomen dat Pistoia in min of meer gescripte situaties te plaatsen, maar hij vind toch nog manieren om écht de held uit te hangen, wat hem populairder maakt bij de kijkers, maar niet meteen bij zijn bazen.

Het gaat ook maar moeizaam met Pistoia’s vriendin, die er echt op zit te wachten dat hij ophoudt met het huurling-zijn. Hij verzekert haar dat hij gewoon door blijft doen tot hij genoeg geld verdiend heeft, brandje geblust. (Personagekaraktergeloofwaardigheid: zeer laag, vrees ik.)

Ondertussen is er op de grens tussen Argentinië en Chili natuurgas gevonden, en is er daar discussie over de kant van de grens waar die gasvelden liggen. Enfin, “discussie”: het is met aanslagen in Buenos Airs en wreedaardigheden en zo, dus hopla de VN in de vorm van een tweede ge-out-sourcede missie voor Multicorps ernaartoe.

Net voor hij verscheept wordt, wordt Pistoia door de VS geparadeerd, van persconferentie naar talkshow. En begint hij zich vragen te stellen. En contacteert hij een kritische journalist, Fuentes. En dan zit hij in de Andes, en begint hij een affaire, en begint hij teveel te drinken, en begint hij dingen te ontdekken.

Ho-hum.

Cyclopes, tome 1: La recrue

Thu, 28 Feb 2013 17:27:46 +0100

Matz (tekst) - Jacamon (beeld) Casterman, 2005, 54 blz.

Het is 2054 en de belangrijke landen hebben niet genoeg leger, en eigenlijk ook niet genoeg zin, om overal ter wereld VN-vredes- of andere missies te gaan uitvoeren. Met een krappe meerderheid in de Veiligheidsraad besluit de VN zijn militaire operaties te outsourcen. De eerste test-case wordt een conflict in Koerdistan, dat toevertrouwd wordt aan Multicorps Security Inc.

Douglas Pistoia, ex-voetballer, hoogopgeleid, charismatisch, zoekt werk maar vind er geen. Tot hij een aanbod krijgt van Multicorps, en voor hij het weet zit hij als officier middenin een high tech VN-missie in Turkije. De soldaten zien er uit alsof ze in Halo meespelen; ze worden Cyclopen genoemd wegens alsdat ze een camera op hun helm hebben staan, waarmee al wat ze zien opgenomen wordt.

En uitgezonden op televisie, soms zelfs live. Eén van die live-uitzendingen is Pistoia’s eerste gevechtsmissie, hij valt meteen op wegens heldendaad, en wordt op en een ik en een gij de posterboy voor de hele operatie, met een eigen reality show.

Ho-hum.

Het is een beetje een soep van invloeden en al veel vroeger veel meer geziene dingen – ik zag zo op het eerste gezicht wat megacorporaties-met-militaire-arm genre-Weyalnd-Yutani in, en Philip K. Dick-dystopie, en een vleugje Starship Troopers, en wat Robocop-gebruik-van-media… tja.

Het tekenwerk is, mja, functioneel en goed genoeg. Ik krimpte letterlijk in elkaar (acht waar, letterlijk, niet figuurlijk letterlijk) toen ik een eerste keer een beeld zag waar de flood fill in Photoshop niet ge-anti-aliased was, maar bon. ’t Is niet alsof het lelijk is of zo, het voelt gewoon allemaal slordig en snel snel getekend aan, zonder noemenswaardige decors of details, en redelijk modderig van palet.

De reeks werd mij aangeraden, ik dus wacht dus wat af tot ik het vervolg gelezen heb (in plaats van het gewoon te laten liggen, wat mijn eerste instinct zou zijn).

Maar als het straks allemaal blijkt te gaan om conflicten die uitgevonden worden voor de kijkcijfers, en dat het hoofdpersonage daar langzaam maar zeker achter komt en uiteindelijk een revolutie of zo start tegen die megacorporatie, zal ik heel kwaad zijn.

Le tueur, tome 4. Les liens de sang

Fri, 01 Feb 2013 16:20:34 +0100

Matz (tekst) - Jacamon (beemd) Casterman, 2002, 58 blz.

De huurmoordenaar kwam op zijn gemak terug van bij de peetvader, maar eens terug in Venezuela blijkt dat zijn huis afgebrand is en zijn vriendin volledig in elkaar geslagen door drie mannen. Ze heeft hem niet verraden. Na een paar weken recuperatie in het hospitaal, vertrekken ze samen naar Parijs.

Waarom samen? Geen idee, eigenlijk, voor de huurmoordenaar: normaal gezien zou dit helemaal tegen zijn principes geweest zijn, maar op de een of andere manier is zijn vriendin familie geworden.

Ze wonen er in een appartement en gaan met niemand om – behalve de buurman van het vierde, die blijkt een politieagent te zijn. En met Mariano, de neef van de peetvader, die ze in Parijs gevonden had: stukje bij beetje wordt de huurmoordenaar minder en minder een eenzaat.

En krijgt hij meer te weten over het wespennest waar hij zich in begeven heeft met de moord op Martini. Maar hoe zat zijn advocaat in het ding nu precies verweven? Come and see next album.

Le tueur, tome 3. La dette

Thu, 31 Jan 2013 23:11:45 +0100

Matz (tekst) - Jacamon (beeld) Casterman, 2001, 54 blz.

Oei. De zaken worden wat ingewikkelder. De huurmoordenaar had in Long feu iemand doodgeschoten die blijkbaar iets met de Colombiaanse drugsmaffia te maken heeft.

En de peetvader vindt dat dat wil zeggen dat de huurmoordenaar bij hem in het krijt staat. Dat hij hem een aantal jobs tegoed heeft. Niet dat hij ze gratis moet uitvoeren, verre van, maar wel dat hij ze niet kan of mag weigeren.

Goed, geen groot probleem voor de huurmoordenaar: hij moet zijn principes, voor zover hij die heeft, niet in de steek laten, hij wordt betaald, de rest kan hem eigenlijk niet echt zo enorm veel schelen.

Er zijn een paar randvoorwaarden: Mariano, neef? zoon? petekind? van de grote baas, moet mee. Qu’à cela ne tienne, ook daar is rond te werken. En er ontstaat zelfs een soort (een soort) vriendschap tussen Mariano en de huurmoordenaar.

En ondertussen begint het hem toch een beetje tegen te steken dat hij het fijne niet weet van wat er aan de hand is. Wordt vervolgd!

Het album was over voor ik goed en wel besefte dat het begonnen was. Niet dat er niets in gebeurt, maar omdat het zo aangenaam en vlot leest. Blijft aangeraden.

Le tueur, tome 2. L'engrenage

Thu, 31 Jan 2013 18:16:50 +0100

Matz (tekst) - Jacamon (beeld) Casterman, 200, 66 blz.

Losse einden zijn er om vastgeknoopt te worden: op het einde van deel 1 was de huurmoordenaar op weg naar zijn pied-à-terre in Venezuela, om op zijn gemak bij te komen, en vermoedde hij in de verste verte niet dat hij achtervolgd werd.

Hij komt het snel te weten, lost het bijna even snel op, maar dan begint hij zich plots vragen te stellen bij wat er precies mis liep, en wat zijn advocaat, die onder meer zijn (vele) geld beheert, er zou mee te maken kunnen hebben.

Um ja, spannend en degelijk vervolg, dus.

Le tueur, tome 1. Long feu

Thu, 31 Jan 2013 16:14:15 +0100

Matz (tekst) - Jacamon (beeld) Casterman, 1998, 62 blz.

Fijne collega Mark geeft om de zoveel tijd eens een lijstje van te lezen boeken door. Zo ook gisteren: Chew (dat ik een tijd geleden tot nummer 20 had gelezen), Parker: The Hunter (dat op het lijstje staat), en The Killer.

Ik volg de link naar The Killer die hij doorstuurde en kijk, het is niet eens The Killer, het is gewoon Le tueur, waar ik er een paar van had staan thuis.

Maar ’t is inderdaad een meer dan goed stripverhaal, en ik dacht: het kan geen kwaad om dat eens te herlezen.

In Long feu maken we kennis met een huurmoordenaar. Die zich niet slecht of schuldig of wat dan ook voelt over zijn beroepskeuze: ’t is een gemak, zegt hij, ik kies mijn eigen uren, en het betaalt goed.

En dan zit hij in een appartement recht tegenover een ander appartement waar zijn target eigenlijk zou moeten zijn, en wacht hij, wacht hij, dagen aan een stuk. Alleen met zijn gedachten, en dat ze van “kijk eens hoe goed ik het heb en wot me worry?” langzaam verschuiven naar defensief “jamaar het is gewoon mensen dood doen, en er gaan toch overal en altijd mensen dood, al wat ik doe is dat het een beetje meer zichtbaar is, en wat zou ik mij slecht moeten voelen” naar toch wel ernstige vragen stellen bij wat hij doet.

Eén lange gedachtengang en flashback, dus. Met helemaal op het einde wat actie, en dat we zien dat plots, voor het eerst in zijn leven misschien, iemand hem op het spoor zou kunnen zijn.

Dum dum DUMMM! En plots werd het erg spannend!

Zeer goed, spreekt vanzelf. En aangeraden.