Mark Lawrence — Boeggn

Emperor of Thorns

Sun, 28 Mar 2021 22:30:38 +0100

Mark Lawrence Ace, 2013, 434 blz.

In het begin van het verhaal is Jorg tien. Hij loopt weg van huis, leeft vier jaar lang met een roversbende die hij zijn broeders noemt, en keert dan terug naar zijn huis. Waar hij niet welkom is. Waarop hij (elders) koning wordt. Nu is hij twintig en getrouwd.

Er is al meer dan een eeuw geen keizer meer maar honderd kleine koninkrijken. Om de vier jaar komen de koningen of hun vertegenwoordigers samen in wat vroeger Wenen was, om te proberen met een eenvoudige meerderheid een keizer te verkiezen.

In het derde boek, vertelt de titel ons, wordt Jorg keizer -- of probeert hij het toch te worden.

Opnieuw verhalen in verhalen, en we komen opnieuw meer te weten over allerlei. Het is, net zoals in het laatste deel van de Red Queen's War-boeken, een samenkomen van science fiction en fantasy. Ik dacht al een tijdje dat ik in de mot had hoe één van de plot points zou aflopen. Uiteindelijk had ik voor een deel gelijk, maar was ik toch nog enorm aangenaam verrast.

Een schoon einde van een schone trilogie.

King of Thorns

Sat, 27 Mar 2021 20:08:00 +0100

Mark Lawrence Voyager, 2012, 449 blz.

Ja, qua spoiler: Jorg Ancrath is koning geworden, zoveel maakt de titel al duidelijk.

Dit boek is beter dan het eerste. Het blijft raamvertelling, spelen met geheugen, over en weer gaan in de tijd. Onwaarschijnlijke gebeurtenissen, omdat Jorg vals speelt: hij komt dingen te weten en verbergt ze dan voor zichzelf. Hij kan er enkel op vertrouwen dat zijn vroegere zelf wist wat hij aan het doen was, maar de kost van wat hij doet is soms onnoemelijk groot.

Hij is géén goede mens, en hij omarmt dat volledig, maar tegelijk probeert hij ook voortdurend goed te doen op langere termijn, hoe slecht dat ook is voor de korte termijn.

Een fascinerend personage, een fascinerend verhaal, en ook ngo eens uitstekend geschreven. Ik zou het geloofd hebben als iemand mij zou gezegd hebben dat dit recenter is dan de twee andere trilogieën die ik van hem las. Kijk bijvoorbeeld hier, naar een aantal sterfscènes die niet in het boek staan omdat ze mogelijks te verwarrend zouden overkomen.

Sorren Hammerson, seventeen, arrow shot. Tellan slopes, below the Haunt.
Son of William and Sereh, raised in Northdean, Renar.
The arrow pinned him to the moment, and Sorren fell, knowing that for all his life he and the arrow had been racing toward each other.
He fell. His head bounced once and his helm clattered away. A last breath left in a crimson spray of surprise. Sound faded, bowstrings thrummed into silence, the sky bright and wide, filled everything. He had wanted to be a farmer. He had wanted Milly Turner. The sky narrowed to the gleam of her hair. Narrowed again. Gone.

De dood van een onbekende soldaat, een heel leven in twee kleine paragrafen. Ik vind dat machtig schoon.

Prince of Thorns

Fri, 26 Mar 2021 20:08:00 +0100

Mark Lawrence Voyager, 2011, 373 blz.

"Waarom niet?", dacht ik. Ik vond de Book of the Ancestor-trilogie niet slecht en ook de Red Queens's War-trilogie was niet verkeerd, dus waarom niet de trilogie lezen die zich in de wereld van Red Queen's War afpseelt?

Ik zag op Goodreads wat echo's van "afgrijselijk hoofdpersonage" en "verschrikkelijk boek", dus 't was met de nodige voorzichtigheid dat ik er aan begon.

Nergens voor nodig.

Dit begint alvast uitstekend: Jorg is tien jaar als zijn moeder en oudere broer vóór zijn ogen verkracht en vermoord worden. Hij kan zelf niets doen, hij zit vast in een giftige doornenstruik.

Hij overleeft het, maar er is iets kapot in hem. Van zodra hij kan, verlaat hij het kasteel waar zijn vader koning is, en trekt hij de baan op met een bende bandieten / rovers / moordenaars. Waar hij op een paar jaar jaar de leider van wordt.

Het verhaal wordt verteld met raamvertellingen en flashbacks allerhande, en het is ongemeen boeiend en spannend.

En Jorg Ancrath is een onvergetelijk hoofdpersonage.

Ik ben immens content dat ik meteen aan boek twee kan beginnen.

The Wheel of Osheim

Tue, 16 Mar 2021 19:48:00 +0100

Mark Lawrence Ace, 2016, 656 blz.

Allez dan, dat is dan ook uitgelezen.

Het was een goed einde van een degelijke reeks.

Het hoofdpersonage is bijzonder veel gegroeid, en op een proper organische manier. Er zit een denk ik honderd pagina’s lange gevechtsscène in die geen moment verveelt. De fantasy en de science fiction wordt proper gemengd. En ik heb een beetje goesting om de vorige reeks van Mark Lawrence te lezen. Niet zó veel goesting dat ik er numeteen aan zou beginnen, maar het zal er wel van komen, denk ik.

Aangeraden? Ja, toch. Aangeraden.

The Liar’s Key

Sun, 14 Mar 2021 19:46:00 +0100

Mark Lawrence Ace, 2015, 480 blz.

Mijn eerste gedacht toen ik het uit had, was dat er niet enorm veel gebeurt in dit boek, vergeleken met het eerste boek.

Maar uiteindelijk gebeurt er wel degelijk redelijk wat: er komen twee personages bij, ze reizen van het hoge Noorden terug naar de thuisstad van Jalan en dan naar Firenze, de bankhoofdstad van Europa.

En die Liar’s Key, da’s een sleutel van Loki, die alle deuren kan open doen. Waarmee Snorri de deur wil open doen waar zijn overleden vrouw en kinderen achter zitten, zelfs al vind iedereen dat een slecht idee.

De achtergrond van de wereld is ondertussen wel helemaal duidelijk: duizend jaar geleden voor het boek, vijftig jaar in de toekomst voor ons, hebben wetenschappers iets gedaan met de wereld waardoor magie mogelijk werd. En quasi gelijktijdig was er een atoomoorlog, die alleen overleefd is door mensen die op tijd in grote schuilkelders geraakten. Waar ze dan honderden jaren later uit kwamen.

Sommige mensen hebben de atoomoorlog overleefd buiten de schuilkelders, door hetzij zichzelf in computers te steken, hetzij als een soort magische geesten te overleven. Maar als de mensen weer tevoorschijn kwamen, werden die geestachtige mensen gevangen door de verhalen en mythes van de mensen, in zoverre dat ze zelfs vergaten dat ze eigenlijk ooit mensen geweest waren — vandaar dat er een letterlijke Loki bestaat, bijvoorbeeld.

Ik was opnieuw content van het boek. En cliffhanger op het einde — snel naar nummer drie!

Prince of Fools

Sat, 13 Mar 2021 19:40:00 +0100

Mark Lawrence Ace, 2014, 355 blz.

Ik ben er achter, wat er aan de hand was met het boek waarvan ik meteen zag dat ik het gelezen had, maar dat ik er mij niets van kon herinneren, tot ik er aan begon en dan wist ik al meteen een paar dingen waarvan ik wist dat ze belagrijk waren, maar ik kon mij voor de dooie dood het einde niet herinneren.

Ik heb het eerste boek van de trilogie gelezen, toen het uitkwam, maar ik ben nooit aan het tweede of het derde begonnen.

Afijn. Eerste boek ondertussen uit en begonnen aan het tweede. Het was een degelijk boek en ik kijk er naar uit om de reeks helemaal te lezen. En dan over te stappen naar de andere reeks in dezelfde wereld — een wereld, als ik het goed heb, misschien duizend jaar na een wereldomvattende catastrofe, iets dat in-universum the day of the thousand suns heet.

Het verhaal speelt zich in een Europa af waar nog resten van oude beschaving bestaan, heropgebouwd nadat mensen een paar eeuwen geleden uit atomschuilkelders kwamen. Met hier en daar nog overblijfselen van de Builders, maar voor de rest vooral veel klassiek swords & sorcery.

Hoofdpersonage is Jalan, een verwende prins die op geen enkel moment riskeert het koninkrijk te erven van zijn briljante grootmoeder, de Red Queen van de naam van de serie. Hij wordt achtervolg door schuldenaren en vaders van vrouwen die hij vermoost, en uiteindelijk geraakt hij verstrengeld met Snorri, een viking die als slaaf verkocht werd, dan weer vrijgelaten werd, en nu terug naar het noorden wil om zijn vrouw en kinderen te vinden, die door een Schlechte Schlechterik zijn ontvoerd/vermoord/iets anders.

Goed geschreven, personages waar een mens om geeft, vechten en tovenarij, hints van verloren technologie (any sufficiently advanced technology is indistinguishable from magic is nooit ver van mijn gedachten), en zowaar nog humor ook.

Content dat ik het toch herlezen heb. En dat het mysterie van waarom ik er mij niet genoeg meer van herinnerde opgelost is.

Holy Sister

Wed, 10 Feb 2021 18:10:00 +0100

Mark Lawrence Ace, 2019, 352 blz.

Ik ben niet ontevreden. Het verhaal klopte, met allerlei raamstructuren (eerste scène van het eerste boek is iets dat zich chronologisch bijna helemaal op het einde van het verhaal afspeelt) en flashbacks (in het derde boek gaat het voortdurend over en weer van “drie jaar geleden” naar “nu”), en met onbetrouwbare vertellers allerhande.

Het enige dat misschien wel wat ongeloofwaardig is (verhaaltechnisch dan, ik laat magie en dergelijke buiten beschouwing), is dat zo ongeveer alles verloopt volgens een meesterplan van één persoon — maar met lichtende voorbeelden als, om in hetzelfde genre te blijven, Song of Ice and Fire in het achterhoofd, weten we allemaal dat the best-laid schemes o’mice an’ men Gang aft agley. ’t Is soms echt wat ver gezocht: járen op voorhand zeggen “doe dit” tegen persoon X, en er dan van uitgaan dat de opinie van persoon Y over persoon X voldoende zal gewijzigd zijn zodat persoon X iets anders kan doen? Mja.

Maar hey, toch over het algemeen content.

Ik heb van die mens nog twee trilogieën staan: The Broken Empire en The Red Queen’s War. Het staat me bij dat ik één of beide al gelezen had, lang geleden, maar als ik naar de publicatiedatums kijk (2011-2014 en 2015-2016), lijkt mij dat té recent te zijn om nu al in de nevelen van mijn geheugen verdwenen te zijn.

Allez ju, ze staan op de lijst. Maar eerst Piranesi, van Susanna Clarke. Haar tweede boek, na het fantastische Jonathan Strange & Mr. Norrell. Mijn verwachtingen zijn hoog gespannen.

Grey Sister

Mon, 08 Feb 2021 18:07:00 +0100

Mark Lawrence Ace, 2018, 416 blz.

Maar hey, toch over het algemeen content.

Red Sister

Sun, 07 Feb 2021 18:05:00 +0100

Mark Lawrence Ace, 2017, 469 blz.

Zozo. Ik zei dat ik nu even geen non-fictie meer zou lezen. Ik had ook geen zin om iets te lezen waar het einde nog niet van geschreven is. Ergens op mijn to do lijst van boeken stond een fantasy-trilogie van Mark Lawrence. Ik ben er bijna 100% van overtuigd dat ik zijn Broken Empire-trilogie ooit las, en ik ben er misschien wel 80% van overtuigd dat ik dat niet slecht vond, dus waarom niet, dacht ik.

Book of the Ancestor, deel 1, Red Sister, begint zo:

It is important, when killing a nun, to ensure that you bring an army of sufficient size. For Sister Thorn of the Sweet Mercy Convent Lano Tacsis brought two hundred men.

Ik was geïntrigeerd.

En dan begon ik te lezen, en ik was direkt verkocht: het is lang geleden dat ik een boek van bij de 500 pagina’s in één trok uitgelezen heb.

Fantasy, maar van die fantasy met iets van science fiction eronder: het verhaal speelt zich af op een wereld waar de zon aan het uitdoven is, waar heel de wereld een onleefbare vlakte is met kilometersdik ijs, behalve een band van een kilometer of 80 rond de evenaar, die ijsvrij gehouden wordt door een kunstmatige maan (eigenlijk een parabolische spiegel).

Verder ook veel schlechte schlechteriken en gebroken personages en intriges en Kerk en Staat en allerlei. Ik ben benieuwd naar het vervolg.