Far Sector

Fri, 07 Jan 2022 23:19:00 +0100

N.K. Jemisin (tekst), Jamal Campbell (beeld) DC’s Young Animal, 2021 by 305 blz.

Ik heb van N.K. Jemisin alleen nog maar boeken gelezen die ik graag las. Dus toen ik in lijsten met "beste comics 2021" zag dat er iets van haar tussen stond, heb ik mij meteen gerept.

Eerlijk gezegd was ik eigenlijk al vergeten welke boeken ik precies gelezen had van haar, dus ging ik naar Goodreads om te kijken wat ze al geschreven had. En daar kom ik op een blogpost van haar terecht die over de jammerlijke situatie rond Isabel Fall gaat en hoboy, het was alsof het nog maar gisteren gebeurd was.

Fall schreef een kortverhaal, I Sexually Identify as an Attack Helicopter. Maar: I Sexually Identify as an Attach Helicopter was eerst deze copypasta:

I sexually Identify as an Attack Helicopter. Ever since I was a boy I dreamed of soaring over the oilfields dropping hot sticky loads on disgusting foreigners. People say to me that a person being a helicopter is Impossible and I'm fucking retarded but I don't care, I'm beautiful. I'm having a plastic surgeon install rotary blades, 30 mm cannons and AMG-114 Hellfire missiles on my body. From now on I want you guys to call me "Apache" and respect my right to kill from above and kill needlessly. If you can't accept me you're a heliphobe and need to check your vehicle privilege. Thank you for being so understanding.

Een copypasta die gebruikt werd om genderdiscussies te doen stoppen of stil te leggen of in het belachelijke te trekken, op de reddits of de 4chans of elders.

Fall, een trans vrouw, vertrok van de copypasta en maakte er een verhaal van dat niet meer op het internet staat maar wel gearchiveerd is -- leve het Internet Archive -- dus lees het vooral. Ik vond het goed. Thought-provoking, zoals dat heet.

Mensen beoordeelden het kortverhaal eerst op zijn merites en vonden het interessant, en dán wezen mensen die (ahem, zoals ik) iéts meer au fait zijn met de interwebscultuur er hen op dat er die copypasta was. Waarna "heel twitter", zoals de kranten het zouden schrijven, op de nek van Fall viel. En de zichzelfvoedende haatmachine op gang getrokken werd. Wie is die Isabell Fall? Is het wel een vrouw? Alleen een man zou zoiets kunnen geschreven hebben! En het is duidelijk iemand die de zot aan het houden is met genderissues! Isabel Fall is een extreemrechtse transfoob, dat kan niet anders!

Fall zelf kon het niet meer aan -- ze had pas haar eerste stappen gezet als trans vrouw, beeld u in hoe zo'n verwijten binnenkomen -- en vroeg dus om het stuk offline te halen. Wat meteen als een schuldbekentenis geïnterpreteerd werd, en een tweede cyclus van haat en harassment veroorzaakte.

En daar kwam dan (onder meer) N.K. Jemisin op de proppen. Zonder het verhaal ook maar gelezen te hebben, plaatste ze dit op de twitters:

Enfin, 't is allemaal te droevig voor woorden. Op The Outline staat, vind ik, de beste kijk op de zaak (ik haalde er ook de screenshots van Twitter):

Many reactions to Fall’s story, for all that they come from nominal progressives, fit neatly into a Puritanical mold, attacking it as hateful toward transness, fundamentally evil for depicting a trans person committing murder, or else as material that right-wing trolls could potentially use to smear trans people as ridiculous. Each analysis positioned the author as at best thoughtless and at worst hateful, while her attackers are cast as righteous; in such a way of thinking, art is not a sensual or aesthetic experience but a strictly moral one, its every instance either fundamentally good or evil. This provides aggrieved parties an opportunity to feel righteousness in attacking transgressive art, positioning themselves as protectors of imagined innocents or of ideals under attack.

Further, the idea that minorities in fiction must be represented in a uniformly positive light is an old and pernicious one inextricably linked to the idea of the Model Minority, which holds that every member of a minority demographic is an ambassador to the mainstream and must behave unimpeachably. In this instance it led to cis critics like Jemisin denouncing the story as transphobic based solely on its title, ironically stifling a transgender voice.

(Ik voeg er aan toe dat die laatste zin een interpretatie is van de auteur van het artikel; Jemisin zelf ontkent het niet expliciet, maar zegt wel dat haar tweet gewoon zeer zeer onhandig was en dat ze er zich voor verontschuldigt.)

Ik zou kunnen zeggen dat dit alles mijn kijk op deze Green Lantern-comic kleurde, maar dat was eigenlijk niet waar. Ik had The Outline of andere niet nodig om mij een beetje te ergeren aan de meer dan overduidelijke "we gaan eens een tegencorrectie in de andere richting doen". De beweging van "spreken over verkrachting in een boek is het eens zijn met verkrachting" -- gedenk Song of Ice and Fire en de eindeloze discussies over hoe schandalig het wel is dat George R.R. Martin het heeft over verkrachte burgers, of de Amerikaanse puritaanse reflex van "één blote borst = kinderen niet toegelaten" (maar tegelijk "orgie van geweld, rivieren bloed en marteling = A-OK").

...dat allemaal om tot de comics te komen.

En ja, ik weet dat het een immens hoge rating heeft op allerlei reviewsites, maar ik vrees dat ik het maar zo-zo vond. Een doordeweeks verhaal, van een moord in een plaats die al eeuwen geen moorden meer heeft gehad wegens dat ze eeuwen geleden alle emoties afgeschakeld hebben -- nadat de drie rassen die op die plaats wonen hun eigen planeten hadden vernietigd in zinloze oorlogen.

Interessante concepten: één ras zijn "normale" aliens, het andere ras zijn intelligente vleesetende planten, en het derde ras zijn virtuele wezens, die zich manifesteren door middel van tastbare hologrammen. Oh, en ze voeden zich met creativiteit. Wat een beetje problematisch is in een maatschappij zonder emoties.

Maar dan loopt het wat verkeerd: dat er een markt is voor ideëen, okay, tot daar aan toe. Literatuur, muziek, beeldende kunst als zó levensnoodzakelijk dat er een zwarte makt van is? Waarom niet. Dat de meest gegeerde vorm van creativiteit memes van op Aarde zouden zijn, meer specifiek I Can Haz Cheezburgerniveau cat memes? Neuh, dat moest niet zo nodig.

Het bouwt allemaal mooi op, de personages zijn overtuigend en zo, maar naar het einde toe wordt het nodeloos verwarrend.

Prachtige tekeningen wel. Maar teleurstellend verhaal.

The Obelisk Gate

Thu, 27 Dec 2018 23:37:00 +0100

N.K. Jemisin Orbit, 2016 410 blz.

Essun is nog altijd op zoek naar haar dochter. Het ziet er niet naar uit dat ze die snel gaat vinden, maar ondertussen krijgen we wel backstory over haar en haar gezin.

Als ik dit schrijf, is het al te lang gelden dat ik het boek las om te weten waar het precies over ging. Ik zag wel staan op de Goodreads dat ik er vier sterren op vijf aan gaf. Ik ben er ook bijna zeker van dat ik het derde boek in de trilogie niet gelezen heb. Misschien moet ik maar eens herbeginnen.

Hm.

The Fifth Season

Mon, 17 Dec 2018 23:27:00 +0100

N.K. Jemisin Orbit, 2015 468 blz.

't Is dystopisch, en 't is deprimered.

Essun komt thuis en ontdekt dat haar man haar zoon heeft vermoord en er met hun dochter vandoor is.

Oh en ondertussen vergaat de wereld. Nog maar eens. Er zijn wereldomvattende dingen met een rijk dat duizenden jaren bestaat en nu aan het omvervallen is, maar in de praktijk komt het er voor Essun op neer dat haar wereld om zeep gaat. In de zin van: geen zonlicht, geen eten, oorlog en miserie.

Niet dat dat Essun' zaak maakt: zij wil enkel haar dochter terug. Wat ze daar ook voor moet doen.

Niet gemakkelijk om lezen. Wel goed.

N.K. Jemisin — Boeggn

Far Sector

The Obelisk Gate

The Fifth Season