Zoran Janjetov — Boeggn

Les technopères 8: La galaxie promise

Fri, 31 Aug 2012 21:51:18 +0100

Alexandro Jodorowsky (tekst) - Zoran Janjetov (beeld) - Fred Beltran (kleur en cover). Les Humanoïdes Associés, 2005, 48 blz.

In het woordenboek te vinden onder “une fin en queue de poisson”.

Benaal en kinderachtig, daar kan ik mee leven. ’t Is de pretentie waar ik het moeilijk mee heb.

Neen, dit is geen goede serie. Ik raad ze aan niemand aan. Mooi getekend, maar rampologisch slecht van verhaal.

Les technopères 7: Le jeu parfait

Fri, 31 Aug 2012 21:10:10 +0100

Alexandro Jodorowsky (tekst) - Zoran Janjetov (beeld) - Fred Beltran (kleur en cover). Les Humanoïdes Associés, 2005, 48 blz.

Jawel hoor: alweer hetzelfde begin, met Albino en zijn 500.000. Ze staan plots, met hun ruimteschip, voor een enorme stenen muur.

Ze worden ook achtervolgd door de Techno-dinges, maar zoals Mozes (“tel paléo-Moïse”, zou Jodo ongetwijfeld zeggen) slaagt Albino erin de muur te doen splijten en zijn achtervolgers te verpletteren. Volgt een zoektocht naar water die te stom is voor woorden, en voilà, we zijn klaar voor het vervolg van het eigenlijke verhaal.

Albino maakt “het perfecte spel”: als spelers allerlei opdrachten vervullen (een hele planeet afzoeken tot ze een grot vinden met op de boden een diamant die ze naar een andere planeet brengt waar ze de hele zee moeten leegdrinken en dan in brand vliegen) komen ze bij ALbino zelf terecht.

En hey kijk, zo is hij aan zijn 500.000 man geraakt voor zijn ruimteschip. Volgt een kort interludium waar hij verliefd wordt, zijn vrouw verliest, de hele bestaande maatschappij en die donkere god-achtige intelligentie in het centrum ervan doet verdwijnen, en kijk: we zijn weer terug op het generatieschip.

Waar de uitkijk de melkweg ziet waar ze moesten geraken.

Waarop Albino zijn familie uit een Delta-dimensie gaat halen, en dat ze dan allemaal op een verse planeet landen. Suite et fin: in het volgend boek.

Les technopères 5: La secte des techno-évêques

Fri, 31 Aug 2012 16:05:57 +0100

Alexandro Jodorowsky (tekst) - Zoran Janjetov (beeld) - Fred Beltran (kleur en cover). Les Humanoïdes Associés, 2003, 48 blz.

Yep: opnieuw pas vanaf pagina 12 het vervolg van de jonge jaren van Albino. Deze keer had het te maken met een soort aanval van kometen die een vrouw zwanger wilden maken. Of zoiets.

Afijn. Albino-in-het-verleden komt op nog maar eens een nieuwe onoverwinnelijk geachte plaats terecht. Het durt maar ene paar plaatjes en hij is Albino I, techno-rector van de techno-bisschoppen van de heilige industriële kerk, die onder meer verantwoordelijk is voor het maken van games die op alle bewoonde planeten van het universum ambitie teniet doen gaan, egoïsme promoten, en elke mogelijke uiting van onafhankelijkheid of creativiteit in de kiem smoren. Tja.

Blijkt een soort anti-engel slash kosmische vampier in het midden van het hele spel (heh) te zitten. Waar Albino dan maar een tijd mee moet meeheulen.

De familie, ondertussen, heeft kinders gekweekt, en is terechtgekomen op een planeet met Kzin-achtige wezens en hopla, allemaal de slavernij in. Maar niet getreurd: een tijdje later overwint Thark een kampioen en maakt één van de kinders de koningin (een soort grote leeuw met lang vrouwenhaar, zucht) helemaal dociel, en voor we het goed en wel beseffen is de hele familie baas van de planeet.

Dat is dus één van de dingen die mij het meest tegensteekt aan de hele reeks: de dingen gebeuren zomaar, zonder ook maar het minste realisme hatsoever. Een hele planeet of een hele beschaving is wegens één misverstand of één gevecht of één daad meteen bereid om iemand als god-koning te aanvaarden, of messias, of guru. Vergeet het dat er individuele opinies zouden zijn, of regels, of wat dan ook.

…En dan terug naar Albino, die naar het techno-Vaticaan trekt, alwaar hij na een horde robots verslaan te hebben de “suprême techno-pêre” vindt, “agonisant, entouré de ses techno-cardinaux, des techno-archévêques, des techno-abbés et des techno-cirurgiens”, en net op het unt om een bom te lanceren die niet één universum maar drie universa zal vernietigen. Binnen twintig seconden. Zucht.

Uiteraard slaagt hij erin om de bom onschadelijk temaken, en hopla, alsof er geen enkele andere vereiste was, is hij plots suprême techno-père, en gaat hij proberen dat anti-ding te verslaan. In het volgend boek. Gnn.

Les technopères 4: Halkattraz, l'étoile des bourreaux

Thu, 30 Aug 2012 22:22:35 +0100

Alexandro Jodorowsky (tekst) - Zoran Janjetov (beeld) - Fred Beltran (kleur) Les Humanoïdes Associés, 2002, 56 blz.

Zeg, gaat dat hier een patroon worden of zo? Het begintweer met een intermezzo op het ruimteschip dat Albino kapiteint, en het is weer eens een nutteloos intermezzo. Schip landt op planeet, planeet blijkt levensgevaarlijk te zijn, alles loopt uiteindelijk nog goed af.

En dan, na twaalf nutteloze bladzijden, terug naar de geschiedenis. Albino komt terecht op de beulen-opleiding. Nog wat testen die met vliegende kleuren doorstaan worden, uiteraard. En nog meer belachelijkheid, ik bedoel, zijt ge met ons de zot aan ’t houden of wat? Een reusachtig kieken, echt?

Oh, en ondertussen waren de piraten en de moeder en de akelige grijze zoon gevangen genomen door een soort ruimte-amazones, die blijkbaar in die zoon een soort hermafrodiete godheid zien. Waarop zoon op een powertrip gaat, zijn vader laat castreren, en dat ze allemaal tesamen op zoek gaan naar Erghen-de-witte, de derde verkrachter en de vader van Albino, om die ook te gaan castreren.

En daar eindigt dan enkele pagina’s verder de verhaallijn van de drie castraties.

Ah ja, en aan de Albino-kant: de onnoemelijk ongelooflijk gevaarlijke dinges van de beulen is uiteraard met veel succes overwonnen tegen het einde van het boek, en we zijn klaar voor een nog veel ongelooflijk gevaarlijke nieuwe dinges tegen volgend boek.

(Ik ga van niets meer versteld staan, vrees ik: in La Caste des Méta-Barons waren de hoofpersonages telkens op verschillende manieren verminkt, en dan dacht ik telkens hoe gaat het deze keer zijn, en uiteindelijk was er een hoofdpersonage waarvan niet de voeten of een hand of een oor geamputeerd was, maar begod een hoofd. Echt waar, in Tête d’acier l’Aïeul is één van de hoofdpersonages iemand zonder hoofd.)

Les technopères 3: Planeta Games

Thu, 30 Aug 2012 12:52:15 +0100

Alexandro Jodorowsky (beeld) - Zoran Janjetov (beeld) Les Humanoïdes Associés, 2000, 56 blz.

Het is niet allemaal peis en vree, op het generatieschip van Albino: een drietal jongeren proberen het schip over te nemen. Tot mislukken gedoemd, natuurlijk. Niets of niemand kan tegen Albino op.

Tot nog toe was dat in het verleden ook altijd zo, in zijn verschillende stadia van opleiding. Niet meer, in deel 3. Hij denkt nog maar eens slimmer te zijn dan zijn leermeesters, maar botst op zijn grenzen.

Nu ja, ’t is te zeggen: hij ontdekt dat het hele universum waarin hij leeft, hij incluis, niet echt is. Okay, makes sense. Vandaar de soms meer dan vreemde en compleet onrealistische dingen, misschien. En er is een uitweg, zegt Saint Severo de Loyoza, de man die deze wereld heeft doen tot leven komen: “Toi et ton monde sont et ne sont pas réels… Tant que tu croiras en toi et seras fidèle à tes idéaux, tu sera réel.

’t Is redelijk vijfdeknoopsgat-filosogie-achtergrond-gedoe allemaal, maar ’t is beter dan mocht het allemaal écht echt geweest zijn, vermoed ik.

Het gevolg is dat Albino-in-het-verleden beslist om toch even een tijd binnen de lijnen te kleuren. Terwijl ver daarvandaan zijn moeder, Panépha, in haar eigen nachtmerrie zit.

Ze heeft die rode mens met zijn vier armen kunnen verslaan (in het vorige boek) door Thark (grijs) te bevrijden; haar “beloning” was dat ze nu zijn concubine werd en dat hun zoon tot de latrine-opkuisploeg gepromoveerd werd. Wil het lot toch wel dat hij, tot afschuw van zijn andere concubines, op Panépha verliefd geworden is zeker? Zij ziet hem niet staan, en eist dat ze haar zoon vrij laat.

God ja. In de mate dat dat iets zegt: nummer drie in de reeks was beter dan nummer één en twee.

Les technopères 2: L'école pénitentiaire de Nohope

Wed, 29 Aug 2012 00:04:54 +0100

Alexandro Jodorowsky (tekst) - Zoran Janjetov (beeld) - Fred Beltran (kleur) Les humanoïdes associés, 1999, 48 blz.

Vermoeiend, toch wel, zo’n boek met als hoofdpersonage iemand die niets verkeerd kan doen, in alles wat hij probeert slaagt, en als een heet mes door boter het leven doorklieft. En hoe akelig als ze niet eens de moeite doet om iets min of meer half-plausibel te doen – ik bedoel: echt serieus, aliens die er precies uitzien als mensen met haaienkoppen?

Albino komt in een nieuwe school, met “concurrenten” die op de flaptekst aangekondigd worden alsof ze belangrijk zijn, maar die na een paar bladzijdes al compleet verslagen zijn en eigenlijk niet meteen meer van belang voor het verhaal, voor zover ik dat zo zie.

Ondertussen heeft de zus van Albino (die rode met haar vier armen) haar plaats ingenomen naast haar vader, met haar moeder als concubine en een subplot met een huisdichter die haar hand wil – ik kan niet zeggen dat ik er enorm emotioneel in geïnvesteerd raakte.

Oh, en nog meer exploten van Albino, en deus ex machina (di ex machinis?) en veux-tu en voilà.

Voor de rest blijft het zeer goed getekend. Zucht. Ik ga maar verder lezen zeker? Wie weet komt er nog beterschap.

Les technopères 1: La pré-école techno

Tue, 28 Aug 2012 13:00:47 +0100

Alexandro Jodorowsky (tekst) - Zoran Janjetov (beeld) - Fred Beltran (kleur) Les humanoïdes associés, 1998, 48 blz.

Les Technopères speelt zich af in een universum dat misschien wel dat van de Incal-dinges is, of er toch erg veel weg van heeft. Het opent op Albino, supème technopère, die een generatieschip met 500.000 jongen mensen naar een andere melkweg leidt. Weg van onze melkweg, waar technologie belangrijker is dan geluk, naar een nieuwe thuis, waar het omgekeerde waar zal zijn.

Flashback naar zijn jeugd: Albino’s moeder, heilige maagd van een tempel die het orakel van het Keizerlijk huis moest worden, werd verkracht door piraten. Albino wordt geboren als (tja) albino, zijn zus volledig rood met vier armen, en zijn broer als enige “normaal” (okay, grijs, maar toch). De broer is de enige die min of meer graag gezien wordt door zijn moeder, de twee andere worden verwaarloosd en/of verstoten terwijl de moeder haar leven heropbouwt.

Dat nieuw leven is geen tempel meer maar een fabriek van – ik vind het écht niet uit – een soort groene kaas: “la grande et unique fabrique de paléofromages Kamenvert”. (Goeie hemel, ik was al bijna vergeten hoe Jodorovsky zijn verhalen vult met ergerlijke prefixen.)

Afijn. Blijkt dat Albino een talent voor computers heeft. En dat hij het niet ziet zitten om kaasboer te worden, dat hij liever technopère suprème wil worden: “je nourrirai de mon imagination l’âme de cette galaxie maudite”.

Om de één of andere reden geeft Albino’s moeder toe aan zijn hartenwens, en zo zet hij aan naar de pré-école pan-technos. Alwaar slaagt voor test na test. Terwijl ondertussen zijn moeder, schatrijk geworden, haar wraak tegen de verkrachters van weleer inzet.

Zucht. Jodorovsky en zijn zot gedoe, allemaal goed en wel, maar uiteindelijk is het toch allemaal in de fond niet echt veel soeps. “Puberaal en derivatief”, zei de pompeuze arrogante zak in mij.

Zeer mooi getekend, dat dan weer wel.