James S.A. Corey — Boeggn

The Expanse 6: Babylon's Ashes

Sun, 26 Feb 2017 10:10:35 +0100

James S.A. Corey Orbit, 2016, 538 blz.

In real life kijken we ondertussen naar het tweede seizoen van The Expanse, maar dat is nu nog maar op weg naar het einde van het eerste boek van de boeken van The Expanse.

Boek vijf had zijn problemen, in die zin dat het meer een obligaat soort “vul de persoonlijkheidsgaten in” was op de achtergrond van een cataclysme van epische proporties.

Dit boek heeft ook zijn problemen, maar uiteindelijk kan ik ermee leven. Op een rij:

De slechterik van dienst is een soort Khadaffi-figuur, maar dan wel dom, haatdragend, en meer belachelijk dan imponerend.
De discrepantie tussen de afgrijselijkheid van wat er in het vorige boek op de achtergrond gebeurde en de reactie erop van alle protagonisten is enorm. Om de metafoor van vorige keer te hergebruiken: het is alsof iemand uit nijdigheid over een oud lief een hele grootstad heeft laten doormartelen en uitmoorden door teams met vleeshaken en vlammenwerpers, en dat geen van die mensen later eigenlijk zeer veel gewetens- of andere problemen heeft. En dat ze er zich van af kunnen maken met een "ey sorry hé gasten", gevolgd door een "och ja, ik snap het ook wel dat het uw probleem niet was" door een paar overlevenden.
Een groot stuk van "vechten in de ruimte" heeft te maken met zwaartekracht. Zoals in: grote versnellingen kunnen overleven. Het is daarom dat de soldaten van Mars, zo hoorden we een paar boeken geleden, altijd in aardezwaartkracht trainen. Omdat ze anders in gelijk welk gevecht met de Aarde al van voor het begin in een slechtere positie zouden zitten. Wel, in dit boek moeten de Belters ruimtegevechten doen. En de Belters, die heel hun leven aan zo weinig zwaartekracht gewoon zijn dat ze zelfs niet op Aarde kunnen stappen, zouden dus eigenlijk al op voorhand moeten verloren zijn. Wat ze niet zijn. Dat is gewoon stom.

Maar dit terzijde, is het een degelijk boek. Eén van de dingen die de heren James S.A. Corey al sinds boek 2 doen, is alsmaar meer personages maken. Dat zorgt ervoor, zoals bij hun leermeester George R.R. Martin, dat we niet zal te zeker moeten zijn dat iedereen het zal overleven. Ik knip en plak een lijstje dat iemand op Goodreads maakte:

Holden is there, of course, and Corey manages to give him an arc, even this far into book six. And then we’ve also got POVs from Naomi, Amos, Alex, Bobbie (now a full member of the crew, yay!), Clarissa Mao (also now a crewmember), Avasarala (who breaks my heart), Michio Pa (the captain who can’t make up her mind which side she wants to work for), Fred Johnson, Anderson Dawes, Prax (haven’t seen him in a while), Naomi’s son (the little shit) Philip, Marko (the terrorist leader of the Free Navy), some random one-off chapters of people working on Medina Station, and the whole thing is bookended with a prologue and epilogue from our old friend Anna (the preacher from Abaddon’s Gate).

Een kleine twintig personages, en ze zijn allemaal individueel en herkenbaar. Da's al een verdienste op zich: als niet-specialist heb ik de indruk dat het allemaal gelijk wat beter geschreven is dan zeker het vorige boek.

Hoedanook: er is een groot hoofdstuk afgesloten, en nu mag het eindelijk beginnen gaan over aliens, vind ik. Dit is het eerste boek waarbij ik niet meteen een idee heb waar het het volgende boek zou kunnen over gaan (zelfs al vergiste ik mij dan in wat het uiteindelijk werd), en da’s een goede zaak.

Ik hoor dat ze precies weten waar het naartoe gaat, en hoeveel boeken ze nog nodig hebben, en dat we echt wel meer gaan te weten komen over de diepere achtergronden van allerlei.

A la bonne heure. Laat deel zeven maar komen, ergens eind 2017.

The Expanse 5: Nemesis Games

Fri, 12 Jun 2015 08:36:43 +0100

James S.A. Corey Orbit, 2015, 544 blz.

“Zullen we anders eens een paar karakters wat uitdiepen?”, zal de ene helft van James S.A. Corey tegen de andere helft gezegd hebben, en zo gezegd, zo gedaan.

In deel vijf van de Expanse-reeks moet de Rocinante gerepareerd worden na de Spannende Avonturen van het vorige boek, en terwijl James Holden bij zijn schip in de buurt blijft en onderzoek doet naar mysterieus verdwijnende ruimteschepen, gaan de drie andere leden van het kernteam elk hun eigen weg. Naomi naar iemand uit haar verleden in The Belt ergens, Amos naar iemand uit zijn verleden op Aarde, Alex naar iemand uit zijn verleden op Mars. KUCH totaal niet geforceerd of niets KUCH

De drie bezoeken lopen alledrie anders af dan de mensen zelf het hadden verwacht of gehoopt, de drie bezoeken geven ons allemaal achtergrondinformatie waarmee de karakters wat uitgediept worden, en het is bij momenten spannend, en leest allemaal zeer vlot weg.

Wat té vlot, vind ik, want uiteindelijk gebeuren er op de achtergrond verschrikkelijk ingrijpende dingen, die bij mij nooit echt helemaal veel impact hebben gemaakt. Mutatis mutandis leest het als iemand die zijn oud lief gaat bezoeken en oh ja, ondertussen valt er een atoombom op zijn stad en staat het land in brand, maar hey, niemand uit zijn direkte omgeving gaat dood dus zo enorm erg is het niet.

De achtergrond, da’s een soort rebellie / burgeroorlog / opstand / reeks terroristische aanslagen door (op het eerste zicht) radikale Outer Planet Alliance-mensen, die het niet pikken dat Aarde en Mars hen tot de schroothoop van de geschiedenis veroordeelt.

Op het eerste zicht, want MacGuffin van dienst is andermaal de protomolecule, en in een epiloog wordt nog maar eens ten overvloede duidelijk dat ja, we het volgende boek ook zullen moeten kopen, als we ooit hopen te weten wat er eigenlijk aan het gebeuren is.

Ik hoop alleen van ganser harte dat de heren James S.A. Corey (pseudoniem van Daniel Abraham en Ty Franck, FYI) weten waar ze naartoe aan het gaan zijn. Dat we hier met andere woorden te maken hebben met iets als The Gap Cycle (op voorhand gepland afgesloten geheel) en niet met iets als Lost (machtig interessante premisse en uitstekend begin, monumentale clusterfuck wegens “laten we het allemaal eens uitvinden terwijl we bezig zijn en mysteries en cliffhangers schrijven waar we zelf niet van weten wat ze betekenen”).

Zucht ja. Ik houd het op “pulp, maar leesbaar”.

The Expanse 4: Cibola Burn

Thu, 04 Sep 2014 15:36:30 +0100

James S. A. Corey Orbit , 2014, 592 blz.

“(En ‘t zou mij ook niet verbazen dat er een film of zo van komt.)” schreef ik vorig jaar, en kijk: ondertussen is Expanse al een semi-franchise geworden: er is een bestelling voor dacht ik negen boeken en is er sprake van een film en een tv-serie.

Helaas: het is er aan te lezen.

Niet dat dit geen onderhoudend boek is dat ik op een dag uitgelezen heb, niet dat ik er spijt van heb dat ik het gelezen heb, en niet dat ik de volgende boeken plots niet meer zou kopen of lezen, maar: dit voelt meer als een routine-procedural aan dan de vorige drie boeken. Ik heb de indruk dat we van dit kaliber nog gemakkelijk een aantal boeken zouden kunnen krijgen: ergens een conflict met wortels in de tegenstellingen Aarde/Mars/Outer Planet Alliance, James Holden en zijn kompanen komen er aan, één of meer eendimensionale onredelijk slechte slechteriken, hier en daar een personage dat een beetje meer uitgediept is kwestie van tearjerk-momenten te kunnen hebben en op het einde winnen James Holden en kompanen, dat alles doorspekt met een paar glimpsen van verdwenen aliens, een paar glimpsen van het standpunt van andere niet-echt-verdwenen aliens, en een paar glimpsen Realpolitik uit de cenakels van de mach op Aarde/Mars/Outer Planet Alliance.

Het was hier namelijk precies zo:

De mensheid heeft sinds kort toegang tot duizenden Aarde-achtige bewoonbare planeten.
Een aantal mensen van de Outer Planets (belters genaamd, gewoon om in ruimtestations te werken op en rond asteroïden, manen, planetoïden etc. verder dan Mars) hebben een land grab gedaan op een planeet die zij Ilus noemen.
Royal Charter Energy (RCE), een groot bedrijf van op Aarde, heeft van de VN een concessie gekregen om diezelfde planeet, die zij New Earth noemen, te exploiteren.
Conflict, want de belters waren er eerst. Gevolg: terrorisme-achtige dingen.
VN stuurt Jim Holden om te bemiddelen.
Slechte slechterik van dienst Murtry, chef van de veiligheidsdiensten aan boord van de Edward Israel, het ruimteschip van RCE, is onredelijk slecht. De zaken escaleren.
Plots gebeurt er iets dat te maken heeft met aliens die al miljarden jaren verdwenen zijn.
<shenanigans ensue>
Happy end.

Het probleem met een serie waarvan het lijkt alsof de bedoeling is om er een lange serie van te maken, is dat sommige personages ineens plot armour krijgen: het wordt weinig waarschijnlijk dat hen iets ernstigs zal overkomen. Een redshirt kan nog wel opgevreten worden door een monster, maar Spock of Kirk niet, dat soort zaken.

Dat is nefast voor het leesplezier, als er voor de derde keer iemand dood/ziek/doodziek zou moeten geweest zijn, maar dat het om een de één of andere reden toch niet gebeurt. En nochtans heeft één van de twee helften van James S.A. Corey nauw samengewerkt met George R.R. Martin, een mens zou verwachten dat er niet zó enorm veel schroom zou zijn voor dergelijke dingen.

Maar alla. We gaan niet te hard zagen. Het is een fijn boek, en ik ga de vervolgen proper kopen, en ik ga dan ook naar de film en de serie kijken.

The Expanse 3: Abaddon's Gate

Sat, 15 Jun 2013 18:17:26 +0100

James S.A. Corey Orbit, 2013, 576 blz.

Ahum, ja. Het komt allemaal tot een conclusie, maar mijn hoofd eraf als wat ik dacht een trilogie te zijn, niet ineens zeker vijf boeken zal worden.

(Even later: de internets bevestigen mijzo op het erste gezicht niet dat het waar is, maar zoals ik dus zei: mijn kop eraf als het niet zo is.)

Het is natuurlijk allemaal een béétje voorspelbaar: als er een wormhole-achtig iets in het zonnestelsel verschijnt, is het maar logisch dat de hoofdpersonages van de vorige boeken er zullen door vliegen. En als er alien-achtige dingen zijn, die onder meer een aantal voormalige hoofdpersonages hebben opgevreten, maar dat die misschien niet echt dood zijn, dat ze op de één of andere manier zullen terugkomen.

Maar goed, binnen de parameters een degelijk boek. Punten af omdat het soms te duidelijk uitgerokken was, punten bij omdat het niet te opvallen was, en omdat het proper deuren naar vervolgen openzet.

Een aantal degelijke nieuwe personages bij, bestaande personages verder uitgediept, en ik ben bijzonder benieuwd naar een vervolg.

(En ’t zou mij ook niet verbazen dat er een film of zo van komt.)

The Expanse 2: Caliban's War

Mon, 13 May 2013 12:17:30 +0100

James S.A. Corey Orbit, 2012, 611 blz.

Ik heb maar één negatief punt: de slechteriken zijn echt wel minder-dan-eendimensionele slechteriken. Het zijn er van het genre “duister militair-industrieel complex”, en we krijgen zelfs geen begin van zwijm van verklaring wat of waarom.

Voor de rest: rollicking good fun, gelijk ze zeggen.

Het is een jaar na Leviathan Wakes, Jim Holden en crew doen klusjeswerk voor de Outer Planet Alliance (grote politiek-militaire speler nummer drie in het zonnestelsel, na Aarde en Mars).

Ganymedes, de grootste maan van Jupiter (en van het hele zonnestelsel trouwens – een wistjedatje), is de graanschuur van de mensheid: massief belangrijk, dus, maar ook fragiel: het blijft natuurlijk een artificieel ecosysteem.

En dan gaat het (wat hadt ge gedacht) mis: een gespannen situatie tussen marines van Aarde en Mars lijkt te ontploffen – maar het is geen gevecht tussen die twee, het is een soort monster dat meteen doet denken aan het alien gedoe uit het eerste boek, dat op één na iedere soldaat afslacht en Ganymedes in spiraal van system collapse duwt.

Crisis, natuurlijk: is het een alien? Is het een wapen van Mars dat losgeraakt is? Of van Aarde? Of van de OPA?

Alweer spannend, alweer vintage space opera, alweer goed. Een aantal bijkomende POVs, naast Jim Holden die (gelukkig) wat minder idealistisch en vlak blijkt te zijn, is er ook Roberta ‘Bobbie’ Draper (die ene niet-afgeslachte soldaat), Praxidike Meng (wetenschapper op Ganymedes, op zoek naar zijn ontvoerde dochter), en Chrisjen Avasarala (de bejaarde assistant to the UN’s undersecretary of executive administration, eigenlijk één van de meest machtige vrouwen op Aarde).

En een cliffhanger, gedomme. Abaddon’s Gate (niets te maken met Warhammer, ga ik van uit) komt uit op 4 juni 2013.

The Expanse 1: Leviathan Wakes

Sun, 05 May 2013 22:49:05 +0100

James S.A. Corey Orbit, 2012, 592

Post cyber punk refererend naar de oude space opera meesters, zei Dirk De Bock, en meer dan dat heb ik niet nodig.

Knippe de poeze, zei mijn Kindle, en de eerste twee boeken stonden er.

En jawel: ik vond het helemaal in orde, dat eerste deel van de Expanse-reeks. Science Fiction zoals in de goede oude tijd: geen literatuur (’t is noir en horror en space opera), absoluut geen harde SF (hoe werkt X? “it works… well” zegt de auteur in een interview achteraan), ook niet echt vreselijk vernieuwende dingen of zo (allemaal al gezien, zelfs), maar wel enorm wijs.

Twee personages: Holden, bijna pathologisch idealistisch, en Miller, een gedesillusioneerde politieagent (en, uiteindelijk, ex-politieagent) nemen elk om beurten een hoofdstuk voor hun rekening.

Holden’s schip (een water-transporteur) komt een schip op drift tegen, ze gaan op onderzoek, en op ene paar man na wordt de hele bemanning opgeblazen. Door een schip dat lijkt van Mars te komen. En Holden maakt dat meteen kond aan het hele zonnestelsel – waarmee hij zo ongeveer meteen een oorlog doet beginnen.

De situatie is een geloofwaardig paar eeuw in de toekomst: de mensheid heeft Mars gekoloniseerd en is daar aan het terraformen, en verder zijn er honderden kleine en grote kolonies, op de grote manen en op asteroïden.

Het is ruwweg Aarde en/of Mars versus de anderen: mensen die geboren zijn waar er een open hemel is en echte zwaartekracht versus mensen die geboren zijn op stations met lage zwaartekracht.

Miller is een agent op Ceres. Hij krijgt een semi-officiële opdracht om een rijke dochter van mensen op Aarde te zoeken en terug te halen. Kidnappen, dus. Hoe meer hij te weten komt over het meisje, hoe meer hij er zich in verliest. En vastbijt. En dan blijkt hij uit te komen bij Jim Holden.

Avontuur! Schietpartijen en achtervolgingen! Aliens! Hoera!