Pat Brosseau — Boeggn

Hellboy: Wake the Devil

Sat, 26 Jan 2013 21:05:07 +0100

Mike Mignola (tekst en beeld) - James Sinclair (kleur) - Pat Brosseau (letters) - Alan Moore (voorwoord) Dark Horse Comics, 1997, 146 blz.

Um, ja.

Nazi’s komen na een paar decennia cryogenische slaap weer tot leven, Rasputin is (na Seed of Destruction) overleden maar spookt nog rond, Baba Yaga, Lamia, vampiers, er wordt een schijnbaar dode homunculus gevonden en Liz wil er (nog maar eens) een einde aan maken, dingen, dingen, spel en gerief.

Veel te veel losse verhaallijnen die niet echt tot een goed einde gebracht worden: in een nawoord zegt Mignola zelf dat het plot en beetje in het honderd liep. Het zal er allemaal wel mee te maken hebben dat dit in vijf nummers verscheen met een maand ertussen, en dat het niet echt helemaal doordacht was.

Dat gezegd: op het einde na (niet het héle einde van het boek maar het einde van de actie) valt het allemaal wel mee. En het is eens verfrissend dat de slechte slechteriken ook maar mensen zijn, zelfs als het geen mensen zijn.

Sweet Tooth: In Captivity

Fri, 24 Aug 2012 23:29:33 +0100

Jeff Lemire (tekst & beeld) - José Villarubia (kleur) - Pat Brosseau (letters) DC Comics(Vertigo), maart - augustus 2010, 6 x 32 blz.

Hey, kijk nu, Jepperd blijkt een hockeyspeler geweest te zijn. ’t Is gelijk in Essex County! (Of het moet zijn dat ze daar in Canada allemaal hockeyspelers zijn, natuurlijk.)

Schock horror, op het einde van Out of the Woods, toen Jepperd Gus achterliet bij in een soort gevengenenkamp bij een militie, maar blijkt dat hij er een reden voor had.

En dan blijkt Gus specialer te zijn dan eerst gedacht: iedereen ging er van uit dat de hybride kinderen een gevolg van de pandemie waren, maar Gus is een jaar ouder dan de ziekte.

Zo schoon, opnieuw. Het vliégt wel voorbij, op de manier dat Lemire schrijft/tekent: grote afbeeldingen en weinig tekst. Ik weet niet of ik het geduld zou kunnen opbrengen om het aan één per maand te lezen.

Sweet Tooth: Out of the Woods

Fri, 24 Aug 2012 22:54:27 +0100

Jeff Lemire (tekst & beeld) - Jose Villarubia (kleur) - Pat Brosseau (letters) DC Comics (Vertigo), november 2009 - januari 2010, 5 x 32 blz.

“So what the hell is Sweet Tooth anyway?”, schrijft Jeff Lemire in het editoriaal van het eerste nummer. En hij geeft meteen een antwoord:

A friend of mine described it as "Bambi meets Mad Max," and while a bit of an oversimplification, that statement might not be far from the truth. Sweet Tooth is a post-apocalyptic, neo-western, action-adventure, science fiction, road-movie hybrid. Now I know what you're thinking: "Not another post-apocalyptic story!"

Lemire hoefde zich geen zorgen te maken: van de man die Essex County en Lost Dogs schreef, zou ik een 3 Suisses-catalogus lezen.

We zijn een tiental jaar na een voor het ogenblik nog mysterieuze pandemie. Gus woont met zijn vader in een hut in het midden van een bos. Gus is een jongen met het gewei van een hert: een hybride, één van de half-mens-half-dier-kinderen die na de ziekte geboren zijn, en die er blijkbaar immuun voor zijn.

Gus’ vader sterft, er is een altercatie met jagers die Gus willen vangen en verkopen, ene Jepperd redt zijn leven en neemt hem onder zijn vleugels. Zegt dat hij Gus naar een plaats zal brengen waar kinderen zoals hem veilig zijn.

Ooooooh zo schoon. Jeff Lemire stelt zo enorm hard niét teleur.