Anthony Bourdain — Boeggn

Medium Raw: A Bloody Valentine to the World of Food and the People Who Cook

Thu, 08 Dec 2016 13:24:34 +0100

Anthony Bourdain Ecco, 2010, 281 blz.

Ik heb Kitchen Confidential graag gelezen, en ik zie die mens graag bezig op tv.

Medium Raw is een vervolg op Kitchen Confidential: nog altijd even stream of consciousness, maar wel van een volledig andere mens. Waar het eerste boek geschreven is door iemand die beseft dat hij ergens in de veertig is, en dat hij geboren is met alle mogelijke kansen en mogelijkheden, maar dat hij na een hele reeks verkeerde keuzes (gemakszucht, drugs, drank) eigenlijk in een doodlopende straat, is dit een boek van iemand die totaal onverwacht zijn wildste dromen kan waarmaken.

Hij werd een bekende Amerikaan, kreeg tv-programma’s, reisde de wereld af, werd vrienden met de grootste koks ter wereld. En ergens tussen dan en nu is heeft hij zijn leren vest aan de haak gehangen, heeft hij een gezin geticht, en is hij milder geworden. Op simmige vlakken, dan toch.

Bourdain is op zijn best als hij observeert, of het nu de ochtend van een visfileerder in een sterrenrestaustarant is, of die keer dat hij (post-beroemd-worden) het nadir had bereikt ergens in een subtropisch paradijs, en met een ‘rich bitch’ de wereld van échte rijke mensen zag.

En voor de rest meandert het. Meandert het zeer veel. Maar is het wel wijs om lezen.

Kitchen Confidential: Adventures in the Culinary Underbelly

Sun, 12 Oct 2014 21:53:00 +0100

Anthony Bourdain Random House, 2000, 8 uur

Anthony Bourdain is een sympathieke mens. ’t Is te zeggen: hij komt over als een echte mens, op zijn televisieprogramma’s die ik voor zover ik kon, allemaal bekeken heb.

Ik had Kitchen Confidential ook al een tijd geleden gelezen, maar toen ik onlangs op Audible terechtkwam op zoek naar iets anders, kwam het in mijn recommendations – ik vermoed omdat ik het boek op Amazon gekocht heb, jaren en jaren geleden, maar wie weet was het wel omdat ik net een paar kookboeken gekocht heb bij Amazon.

Nu eens noir, dan weer stream of consciousness, dan pure poëzie, en dan hilarisch, en dan schrijnend: het verhaal van een rijkeluiszoon die verliefd wordt op eten, vakantiejobs in restaurants doet, en uiteindelijk uit nijd naar de koksschool gaat en professioneel chef wordt.

Maar niet vooraleer hij de hele voedselketen van de restaurantwereld doorlopen heeft, hectoliters drank verzet heeft, containers sigaretten, een cocaïne- en heroïneverslaving opgedaan en verslagen heeft, en een heel spoor van failliete restaurants achter zich heeft gelaten.

Dit is een boek dat iedereen die ooit met eten of met restaurants te maken heeft, zou moeten lezen.

Get Jiro!

Thu, 21 Mar 2013 17:10:40 +0100

Anthony Bourdain & Joel Rose (tekst) - Langdon Foss (beeld) - José Villarubia & Dave Stewart (kleur) Vertigo, 2012, 160 blz.

Nabije toekomst, Los Angeles. Alles draait rond voedsel, in een soort natte droom van Anthony Bourdain: chefs zijn almachtig, er worden moorden gepleegd voor een reservatie, en twee clans restauranthouders vechten om de overmacht in de stad. Aan de ene kant Rose’s Vertical Farm, met lokaal-voedsel-hipster-veganismen en gelijkaardige, aan de andere kant Bob’s Internationalists, megacorporatie, maar dan klassiek culinair en op zeer hoog niveau.

In het midden: Jiro, vers toegekomen, sushi-chef.

Die door beide kanten ingepalmd wil worden, maar daar het zijne over denkt, en ze uiteindelijk tegen mekaar opzet.

Veel voedsel (prachtig mooi getekend ook), veel bloed en geweld, een beetje humor.

Gho ja. Leutig, maar niet meer dan dat. Om echte satire te zijn, heeft het wat meer tanden nodig dan een chef die iemand onthoofd omdat hij zijn sushi met de rijst in de soyasaus-met-wasabi sopt. En ik heb graag wat meer verhaal in mijn comics. En wat meer dimensie in mijn personages.