Dan Abnett — Boeggn

The Horus Heresy 16: Age of Darkness

Thu, 17 Dec 2015 19:35:16 +0100

Christian Dunn (editor), Graham McNeill, James Swallow, Nick Kyme, John French, Chris Wraight, Gav Thorpe, Dan Abnett, Rob Sanders, Aaron Dembski-Bowden The Black Library, 2011, 416 blz.

Het is al geleden van 15 april 2013 dat ik nog een Horus Heresy-boek gelezen had. Dat is veel meer dan twee jaar geleden, en ik kan dat eigenlijk niet goed geloven, dat de tijd zo rap voorbijvliegt.

Boek zestien ondertussen, en het is een verhalenbundel. Met negen verhalen, door Usual Suspects Graham McNeill, James Swallow, Dan Abnett en een resem andere.

Niets dat het grotere verhaal echt doet vooruit gaan, wel wat vignetten die gaatjes opvullen: wat gebeurt er met gewone mensen (’the smallfolk’, zoals George R.R. Martin zou zeggen) terwijl rond hen halfgoden vechten en hele werelden vergaan? Wat gebeurt er met achtergebleven soldaten van een legioen dat buiten hun wil en weten om één van de Schlechte Legioenen geworden is? Wat doet het met een schrijver die de enige is die weet wat er gebeurd is, maar dat vriend noch vijand eigenlijk wil dat dat uitkomt?

Een paar zeer goede stukken (The Iron Within van Rob Sanders, The Last Remembrancer door John French, Little Horus door Dan Abnett), een paar mindere, allemaal samen: gho ja.

Ik was er een beetje uit, en een bundel is ideaal om er weer in te raken, denk ik. Dat ik van overal een beetje gelezen heb: Raven Guard, Dark Angels, Horus Aximand, Thousand Sons, Iron Warrior, (zucht) wat Ultramarines, en (hoera!) een eerste echte blik op Salamanders.

Op naar de volgende boeken, mijn gedacht.

Resurrection man v.1 1-27 + 1000000

Sat, 22 Feb 2014 15:38:08 +0100

Dan Abnett & Andy Lanning (tekst), Jackson Guice (beeld) DC Comics, mei 1997 - augustus 1999, 28 x 20 blz.

Ik dacht: “Ik zou wel eens beginnen lezen aan de nieuwe Resurrection Man, nu hij toch opnieuw gecanceled is”. Maar toen dacht ik: “Zou ik niet eerst eens de oorspronkelijke Resurrection Man lezen, wegens alsdat ik daar namelijk goede dingen over gehoord had?”

Een man wordt wakker nadat hij neergeschoten is. Hij had dood moeten zijn, en blijkt: hij was ook dood. Hij weet in eerste instantie niet wie hij is, maar beetje bij beetje puzzelt hij zijn verleden bij elkaar: hij was Mitch Shelley, een advokaat voor Schlechte Mensen, en hij was een tijd geleden ook al eens vermoord.

En dan wordt hij weer gedood, en opnieuw, en opnieuw. En telkens wordt hij weer wakker, binnen seconden of minuten, met een nieuwe kracht, gerelateerd aan de manier waarop hij dood ging. Valt hij uit een vliegtuig, kan hij plots vliegen, dat soort dingen.

Zo ongeveer de helft van de nummers van de eerste reeks gaat over Shelley’s zoektocht, en hoe hij te weten komt wie hem waarom gedood heeft, en hoe hij aan zijn mysterieuze gave geraakt is.

En dan gaat het een stapje verder en is hij eventjes een Echte Superheld, in de JLA dan nog wel, tot hij dat voor bekeken houdt wegens toch niet echt zijn ding. En dan gaat het over origin stories en is hij of is hij niet Immortal Man, en moet ik toegeven dat mijn aandacht bij momenten verslapte.

Maar die eerste boeken vond ik dus wel heel degelijk. En verfrissend, een superheld die gewoon dood gaat – zelfs al wordt hij bijna meteen weer levend.

The Horus Heresy 15: Prospero Burns

Mon, 15 Apr 2013 22:44:59 +0100

Dan Abnett The Black Library, 2010, 444 blz.

Er zijn geen wolven op Fenris.

De reviews op Amazon zijn meer dan anders verdeeld: 33% vijf sterren, 24% vier, 12% drie, 14% twee, 16% één ster. Een goed teken, denk ik: door de band lijken de Warhammer-boeken voor tieners geschreven – weinigdimensionale karakters (behalve als er een chaos-dimensie aan zit, ah hah hah); rechttoe-rechtaan-verhalen, min of meer hetzelfde stramien, fascisten tegen fascisten. Verdeelde reviews is verwarring, en dus goed, denk ik. En Abnett heeft nog geen faramineus slechte boeken geschreven dat ik weet.

En dan zie ik de cover van het boek, en zucht ik. Jongens toch.

En dan lees ik de blurb, en zucht ik nog veel dieper:

The Emperor is enraged. Primarch Magnus the Red, of the Thousand Sons Legion, has made a catastrophic mistake that endangers the safety of Terra. With no other choice, the Emperor charges Leman Russ, Primarch of the Space Wolves, with the apprehension of his brother from the Thousand Sons home world of Prospero. This planet of sorcerers will not be easy to overcome, but Russ and his Space Wolves are not easily deterred. With wrath in his heart, Russ is determined to bring Magnus to justice and cause the fall of Prospero.

...maar! Zuchten waren helemaal niet nodig!

Dit blijkt gewoon een soort psychologische thriller te zijn, met in de hoofdrol de oudere academicus Kasper Hawser (en ja, de naam wil zeggen wat ik meteen dacht dat hij wou zeggen, en ja, dat is relevant).

Hawser zit strop in zijn werk en besluit dan maar weer het veld in te trekken, en meteen naar de meest exotische locatie te gaan die hij zich kan indenken: Fenris, de thuisplaneet van de vervaarlijke Space Wolves.

Leman Russ’ legioen is het meest gevreesde van alle legioenen: woeste berserkers,voor niets bang, loyaal tot de dood. En enorm gesloten.

De synopsis hierboven is he-le-maal naast de kwestie. Ja, de slag om Prospero komt voor in de climax van het boek, en ja, het is belangrijk. Maar we komen onnoemelijk veel meer te weten over de Space Wolves en over de achtergronden van allerlei, én het is bij momenten zo mooi verteld dat het lijkt alsof er een echte skjald aan het woord is.

Lern, een krijger, verliest zijn bijl en gebruikt dan maar het zwaard van een overleden vijand: het wordt een wight-loaned sword. Hij hakt er vijanden mee dood, maar wordt dan zelf verslaan:

The Hradcana took him and cut his thread: four or five enemy swords stabbing into him repeatedly, rehearsing the lesson in sword-work that Lern had delivered.

Een Astartes in gevecht met barbaren:

They littered the shingle. Most times, they were no longer in one piece once he’d done with them. Some lay as if they were sleeping. Others were crumpled in limp, slack poses that the living could not mimic. Some were split and steaming in the sleet. Some were just portions and pieces scattered by the relentless axe. Blood ran between the ice-black beach stones, coiling, trickling, deep and glossy, thick red, meat red, or cooling into slicks of rusty brown and faded purple.
The daemon’s axe was a massive thing, a two-hander with a long, balanced handle. Both grip and blade were engraved with complex, weaving patterns and etched chequers. It sang to itself.

Fith could hear it. The axe hummed and purred, as though the death-edge was privately chortling with delight at the rising tally of threads. A drizzle of blood droplets was flying off it, as if the blade was licking its lips clean.

Dat allemaal in de eerste paar pagina’s, en ik wist dan al dat het in orde zou komen. Wat het ook deed, above and beyond what I was expecting.

En hoegenaamd géén moordfeest de hele tijd. Nauwelijks, zelfs.

De Space Wolves zijn het tegendeel van ongecontroleerd. Dan Abnett heeft dat goed gedaan.

The Horus Heresy 10: Tales of Heresy

Mon, 28 Jan 2013 14:59:52 +0100

Dan Abnett, Mike Lee, Anthony Reynolds, James Swallow, Gav Thorpe, Graham McNeill, Matt Farrer; Nick Kyme (editor), Lindsey Priestley (editor) The Black Library, 2009, 416 blz.

Het is een beetje een probleem, met die Black Library-boeken: vierhonderd en een beetje pagina’s, da’s vaak te kort om veel te vertellen, en soms te lang voor het weinige dat er maar verteld wordt.

Tales of Heresy is een verhalenbundel. X verhalen, die hier en daar wat aspecten van dit en dat belichten.

Blood Games (Dan Abnett) vertelt over een Adeptus Custodes, ’t is te zeggen een lid van de persoonlijke garde van de Keizer. Zeer degelijk. Wolf at the Door (Mike Lee) volgt een compagnie Space Wolves, en geeft wat achtergrond over psykers en de, ahem, animositeit die Space Wolves er tegenover hebben. Meer dan degelijk. Scions of the Storm (Anthony Reynolds) gaat over de Word Bearers en hey kijk, ze zijn écht niet allemaal achterlijk zoals in Battle for the Abyss! Ik hoor dat er een reeks over de Word Bearers is, misschien is dat eens uit te checken.

The Voice (James Swallow) gaat over de Sisters of Silence, die een schip gevonden hebben waar slechte slechteriken op zaten (enfin, zitten dus), en um ja, ik herinner me niet meer precies wat er gebeurde. Geen goed teken, zeker? Call of the Lion (Gav Thorpe) is een verhaal dat ik precies al eens gelezen had: een expeditie Dark Angels komt toe op een wereld, discussie tussen meer bedaarde Space Marines en meer fanatieke Space Marines, en het loopt allemaal niet zo goed af voor de bewoners van de wereld. ’t Zijn echt wel zeer simplistische manieren om de wereld te bekijken, dat ze daar hebben in de legioenen.

The Last Church (Graham McNeill) vertelt over precies dat: de laatste kerk op Aarde, net voor ze ook vernietigd wordt in het programma van de Keizer om alle godsdiensten af te schaffen. Het gebeurt een eind vóór de andere verhalen van het boek, en het is niet meer dan één lange discussie tussen de laatste priester van de laatste kerk en een mysterieuze bezoeker, en wie het precies is, is niet weinig doorgetelefoneerd, maar hey, niet echt slecht.

…en het laatste verhaal, After Desh’ea (Matt Farrer) is een soort alternatieve versie van The Last Church: ook grotendeels een dialoog tussen twee personages, ook een einde van één ding en een begin van een ander, en net zoals we wisten dat het vorige verkeerd zou aflopen, weten we dat dit goed zal aflopen: het verhaal van hoe Angron, net gekidnapt door de Keizer, half-krankzinnig en nog meer dan een wild beest, petit prince-gewijs “getemd” wordt door één van de Astartes die naar zijn genen gemaakt is.

All in all: een welkome afwisseling van de langere boeken, en benieuwd naar meer. Opdracht volbracht, Dark Library.

The Horus Heresy 07: Legion

Thu, 03 Jan 2013 14:01:09 +0100

Dan Abnett The Black Library, 2008, 412 blz.

Dan Abnett, en dan gaat een mens wat rechter in zijn metaforische zetel zitten.

Het verschil in toon, verhaal en personages tussen Descent of Angels en dit pijnlijk groot: geen bordkarton meer maar vlees en bloed, geen decors meer maar een wereld, geen hoofdstuk na hoofdstuk meer maar een structuur.

We komen voor het eerst gewone voetsoldaten tegen, zowel mannen als vrouwen, zowel in posities die beslissingen nemen als in de loopgraven. Er is liefde in het spel, er is verraad, we komen iets meer te weten over het twintigste legioen. En het krijgt allemaal een Iain M. Banks-tintje met het fascinerende personage van John Grammaticus, die net zo goed een Culture-infiltrant had kunnen zijn.

Het verhaal speelt zich af een paar jaar voor de gebeurtenissen op Isstvan III, en heeft er op het eerste gezicht niet zo enorm veel mee te maken – tot helemaal op het einde (en dan bedoel ik wel degelijk de laatste pagina’s van het laatste hoofdstuk). De rest van het boek gaat over een een legercompagnie en elementen van het XXste in de laatste stadia van het onderwerpen van een woestijnwereld zonder echte technologie, en hoe Grammaticus in contact probeert te komen met de primarch van het Legioen.

De groep waar hij deel van uitmaakt, de Cabal, bestaat al miljoenen jaren, heeft gezien dat de mensheid een enorm grote rol begint te spelen en dat Chaos daar gebruik van zal maken. Zij willen ingrijpen in de geschiedenis van de mensheid en dus van het universum, en daar speelt het XXste Legioen een scharnierrol in.

Aanrader.

The Horus Heresy 01: Horus Rising

Sun, 11 Nov 2012 14:28:21 +0100

Dan Abnett The Black Library, 2006, 416 blz.

De mens die me de Eisenhorn-trilogie (Xenos, Malleus, Hereticus) aangeraden had, vroeg me wat ik ervan vond.

“Goed”, zei ik.

“Wat precies?” vroeg hij.

Dat ik het in het algemeen goed vond, en dat ik zeker wat verder wou lezen in het Warhammer 40,000-universum, en dat ik eigenlijk wel meer wou weten over de hele mythologie en de hele achtergrond. Waarop hij het niet moeilijk had om me de Horus Heresy-reeks aan te raden.

In Warhammer 40,000 is de Keizer de heerser van de mensheid, leidt hij een miljoen werelden vanop zijn Gouden Troon op Terra. Maar de Gouden Troon is een machine die de Keizer in stasis in leven houdt, al meer dan honderd eeuwen lang. De Keizer raakte dodelijk gewond in een conflict met zijn favoriete zoon, Horus.

Hoe het zover kwam, en wat er precies gebeurde, daar heeft The Horus Heresy het (hoop en vermoed ik) over. In Horus Rising begint het verhaal alvast nét nadat de Keizer het opperbevel over zijn legers heeft doorgegeven aan zijn zoon Horus, die als Warmaster voortaan de kruistocht overneemt.

Niet zonder moeite: zelfs een kruistocht is niet zwart-wit. Horus heeft problemen, meer dan veel. Legt hij wel de juiste prioriteiten? Hij is niet zijn vader – die is for all intents and purposes wég – maar hoe balanceert hij de diplomatische relaties met zijn vroegere evenknieën? Godsdienst en bijgeloof zijn verbannen, maar kan dat eigenlijk wel? En hoe gaat hij ermee omgaan als hij fouten maakt?

Drie delen, in Horus Rising, en drie keer een situatie die anders had aangepakt kunnen worden. Een wereld waar de inwoners al duizenden jaren van denken dat ze de echte Aarde zijn en de heerser de echte Keizer, een wereld waar aliens zijn die gehakt maken van Space Marines, en een menselijke beschaving die eeuwen geleden een pad van vrede en samenwerking met aliens koos in plaats van rechtlijnige kruistochten en vernietiging.

En in elk van de drie delen komen we dingen te weten die het uiteindelijke lot van Horus en zijn legioen voorafspiegelen.

Abnett introduceert een aantal interessante figuren, naast Horus zelf natuurlijk.

Garviel Loken, zo ongeveer het hoofdpersonage van het boek, is kapitein van de 10de compagnie van de Luna Wolves, het legioen van Horus. Loken is geen typische volg-bevelen-Space Marine: hij stelt zich vragen bij allerlei – het is ook net daarom dat hij één van de vier leden van de Mournival wordt, een informele groep raadgevers voor Horus.

Loken is al een beetje een buitenstaander, nieuw in de intieme kring van Horus, maar Euphrati Keeler en Ignace Karkasy zijn buitenstaanders in het hele leger. Zij zijn remembrancers, respectievelijk een soort fotografe en een dichter, erop uitgestuurd om te documenteren en geschiedenis te schrijven. En ze komen meer tegen dan ze eigenlijk ooit hadden willen tegenkomen.

Spannend, en goed geschreven, vond ik. Het is misschien een beetje fishy dat de rest van de boeken in de reeks door allemaal verschillende mensen geschreven zijn, want Abnett ligt me wel, maar hey, dat is een probleem voor dan, dan.

Hereticus

Tue, 06 Nov 2012 22:35:49 +0100

Dan Abnett The Black Library, 2002, 320 blz.

Deel drie van de Eisenhorn-trilogie: nog eens vijftig jaar later dan Malleus.

Het begint met een min of meer routine-proces ergens in het hol van Pluto – inquisiteurs in de rechtszaal! wijs! – maar het proces wordt snel on hold gezet als een heel oude bekende blijkt op dezelfde planeet te zitten.

Een oude bekende die het verdient om door de inquisitie gevat te worden, waar vooral Eisenhorn’s piloot echt wraak op wil nemen, maar die honderdvijftig jaar na zijn eerste optreden toch een eind verder het Chaos-pad op blijkt gegaan te zijn dan iedereen had vermoed.

Het boek begint, om toch maar verder te vergelijken, met een Dune-achtig gevoel, en dan slaat het om naar actie, actie, actie. Ook hier maakt Abnett dingen die al decennia in mijn hoofd zitten voor het eerst echt levend: na daemonhosts en Adeptus Astertes is het de beurt aan de Titans van de Adeptus Mechanicus.

Zo ongeveer alles wat Eisonhorn in Xenos en Malleus uitgevreten heeft, komt hem nu achtervolgen, en hij moet zich afvragen (en wij met hem) of hij ergens in de loop van al die jaren misschien toch geen grenzen overschreden heeft die hij niet had mogen overschrijden. Wat zou Eisenhorn van 150 jaar geleden denken over Eisenhorn van nu?

Afijn, vragen, kwesties, even nadenken, en dan is het verder actie, actie, vechten, actie, vechten, en dan is het plots gedaan.

In de trilogie-uitgave staat er een paragraafje “whatever happened to…” voor elk hoofdpersonage, en zo krijgt een mens toch nog helemaal closure. Het had eigenlijk zonder gekund, de karakters komen ongetwijfeld ooit nog wel ergens terug in het Warhammer-universum.

Ik heb trouwens ergens gelezen dat The Black Library zijn schrijvers een maximum aantal pagina’s oplegt: niet meer dan een dikke 300 per boek. Vandaar de snelle conclusie, waarschijnlijk, en het hap-snel-gevoel soms. Jammer: ik had het graag meer uitgewerkt gezien, en Abnett kan dat volgens mij helemaal tot een goed einde brengen.

Maar hey, 900 bladzijden fijn gelezen. Aangenaam (her)kennisgemaakt met Warhammer. Op naar de Horus Heresy-reeks.

Malleus

Sat, 03 Nov 2012 20:41:04 +0100

Dan Abnett The Black Library, 2001, 320 blz.

Deel twee van Dan Abnett’s Eisenhorn-trilogie, ongeveer een eeuw na Xenos.

Eisenhorn neemt, met vele tienduizenden anderen, deel aan een parade ter ere van overwinningen en watnog, wanneer de Schlechte Schlechteriken toeslaan. Hij overleeft – als bij wonder of ten minste gelukkig toeval – en trekt op onderzoek. Het duurt niet niet lang of hij krijgt een vermoeden dat het wel eens zou te maken kunnen hebben met de gebeurtenissen in het vorige boek, meer specifiek met de daemonhost waar Cherubael in zit.

Het duurt ook niet lang voor hij zelf onder verdenking komt, en op de vlucht moet voor zijn eigen inquisitie.

Cue spannende avonturen!

Waar Xenos erg Lovecraftiaans aanvoelde, voelt Malleus nogal Moorcockiaans aan, of toch tenminste in de manier waarop gevechten omschreven worden – serieus, als Barbarisater geen Stormblade is, en Eisenhorn geen avatar van The Eternal Champion is…

Maar hey, ik vond dit nog beter lezen dan het vorige boek, en het gaf mij bijzonder veel zin om aan het derde te beginnen, en meteen door te steken naar andere Warhammer 40,000-boeken.

Xenos

Sat, 27 Oct 2012 12:35:47 +0100

Dan Abnett Games Workshop, 2001, 288 blz.

Warhammer 40,000: lang lang geleden (de jaren 1980!) veel van gelezen, en peetjes geverfd, en alles, maar nooit echt veel verder mee gedaan. Ik wist wel dat het er was, in de achtergrond, maar met de jaren is er zoveel rond gegroeid, dat ik er nooit toe gekomen was om er aan te herbeginnen.

Tot er een spaghettifestijn was op school, en een collega-ouder mij op weg zette: “Lees de Eisenhorntrilogie van Dan Abnett”, zei de man.

Wat ik dan ook gedaan heb. En jazeker, ’t is een goede ingang in het universum.

Eisenhorn is een (relatief jonge, een jaar of 200 oud) inquisiteur, aan het jagen op ene Murdin Eyclone. Op de planeet Hubris slaagt hij erin om Eyclone vast te pinnen en te verslaan, maar dan begint het pas: blijkt dat er iets veel donkerder en veel groter aan de hand is dan Eisenhorn ooit had gedacht.

Abnett slaagt erin om het WH40K-universum helemaal tot leven te brengen – niet in het minst omdat hij ervoor koos om Eisenhorn in de eerste persoon op te voeren. Chaos is chaos, met een fijne dosis Lovecraft erin, en zls er bijvoorbeeld uiteindelijk een chaos marine te zien is, is dat vele keren meer dan zo’n geverfd peetje. Abnett doet het zijn lezers aanvoelen, wat een inquisiteur is, en hoe één Space Marine het equivalent is van een half leger.

Nog een paar kortverhalen en twee boeken, en dan is het verhaal van Eisenhorn verteld. Ik heb al op voorhand spijt dat het gedaan zal zijn.