The Shadow of What Was Lost

Eerste deel van een trilogie, meer dan duizend pagina’s, en ik weet niet of ik eigenlijk wel verder wil lezen.

Het is zó enorm clichématig allemaal, met Da’grath en Bla’blurgh-achtige namen met een strategisch afkappingsteken in het midden, over een “magie-sysreem” dat enorm hard zijn best doet om Brandon Sanderson te zijn, een geschiedenis die enorm haar best doet om een amalgaam van allerlei te zijn (Sanderson, nog eens), begot een boundary aan het Noorden waar eeuwen geleden de monsters achter gestoken zijn (Lord of the Rings meets Song of Ice and Fire), een groep van drie vrienden op een magische school die allemaal clichématig belangrijk blijken te zijn (Harry Potter hoezee), en al even clichématig ongelooflijk allemaal op hun manier Mary Sue zijn, en mensen die niet weten wie ze zijn maar nóg belangrijker lijken te zijn, dingen van duizend, nee, tweeduizend, nee drieduizend jaar geleden en geheugenverlies en onmenselijke monstens en nu al voorspelbare plotwendingen en tijdreizen en magische wapens en schimmige politiek die eigenlijk maar een paar millimeter diepgang heeft…

Hrmpf.

De drie vrienden-op-de-magische school zijn Davian (kan geen magie maar daar is een reden voor en dan kan hij ineens alles beter dan zowat iedereen), Wirr (blijkt niet te zijn wie zijn vrienden denken dat hij is, blijkt nóg beter en meer te zijn dan iedereen denkt) en Asha (love interest van Davian, achtig, leek het even, verliest dan haar magische krachten maar geen mens die geloofd dat ze ze niet terug zal krijgen). Er zit een beetje potentieel in, omdat we van één personage de toekomst hebben gezien, en omdat ik half benieuwd ben naar de manier waarop Asha precies haar magie zal terugkrijgen en of er nog iets van betekenisvolle relatie uit zal komen.

Maar helaas, ook: op het einde van dit boek bleek een ander personage, Caeden, plots iemand te zijn waar hij zelf nooit van had vermoed dat hij die persoon was, en ik kan mij inbeelden dat dat voor enorm saaie ik-worstel-met-mijn-verleden-pagina’s zal zorgen.

En met minstens vier personages kan ik mij ook inbeelden dat het een boek wordt dat heel de tijd tussen die personages over en weer zal switchen, en dat ze onvermijdelijk lang niet allemaal even interessante plotlijnen zullen hebben.

Hrmpf, dus. Het tweede boek heeft driehonderd pagina’s minder. Dat maakt het hopelijk wat draaglijker.